WHAT DOES YOUR SOUL LOOK LIKE

Music for a better living #100

2006-07-04T12:03:00.000+03:00

Rachel Goswell, Mara Carlyle, Guitar, Tord Gustavsen Trio, Beth Orton, Muki, Dusted, Antony and the Johnsons, The Egg, Trespassers William, Noir Desir, Stina Nordenstam, Prefab Sprout, João Gilberto & Stan Getz, Coloma, Yeong-wook Jo, Plej, Everything But the Girl, Whitey, Free Association, DJ Shadow, Saint Etienne, Bedroom Walls, Mocean Worker feat. Nina Simone, The Apples In Stereo, The Kings of Convenience, !!!, Husky Rescue, Architecture in Helsinki, Nostalgia 77, Röyksopp, Trembling Blue Stars, Four Tet, M83, Bebel Gilberto, Antena, Kinobe, Max Richter, Devics, Screeching Weasel, Sloppy Seconds, The United States of America, Mechanical Me, Diefenbach, Flaming Lips, Ukrainians, Jem, Boozoo Bajou, Deep Dish, Superpitcher, Sebastien Tellier, Planet Funk, ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ, Patience and Prudence, Vista Le Vie, Nat King Cole, Asha Bhosle, Death Cab for Cutie, AK-Momo, Wheat, Flunk, Troubleman feat. Nina Miranda, The Decemberists, Björk, Jean Francois Coen, Jacky Terrasson, Keren Ann, Bang Gang, Depeche Mode, Plastic Operator, Khonnor, Mark Isham, Blindfold, Μιχάλης Δέλτα, Richard Davis, Chet Baker, Timmy Thomas, Soso, Sophie Barker, The Quantic Soul Orchestra, Frazier Chorus, Maxence Cyrin, Αpparat, Joe Tex, Sidsel & Bugge, Hird, Nikakoi, Dexter Gordon, Ed Hamell, Laurel Near, Jori Hulkkonen, Faye Wong, Kathleen [Bird] York, Razzy, The Supremes, Portishead, Mark Ronson with Alex Greenwald, Irving Aaronson & His Commanders, Carla Bruni, The Chimes, The Rubettes, Stephin Merritt, Johnny Mathis, Pet Shop Boys, New Order, Zero 7 feat. Jose Gonzalez, Alpha feat. Jarvis Cocker, Jane Birkin, Nathan Fake, Nouvelle Vague, The Knife, Some Water and Sun, Oliver Nelson, The Killers, Junior Boys, James Figurine feat. Erlend Øye, The Beloved

Thank you for the music.

Have a safe trip.

Goodbye.

Έκτακτο ανακοινωθέν.

2006-07-02T19:40:00.000+03:00

Παιδιά, για την Τρίτη μεταφέρεται η συναυλία, άντε να πηγαίνουμε για ποτά τώρα...

Music for a better living #99

2006-07-02T12:31:00.000+03:00

James Figurine αποκαλείται το νέο project του Jimmy Tamborello (των Postal Service). Το album «Mistake, Mistake, Mistake, Mistake» κυκλοφορεί στις 11 Ιουλίου και στο... link συνοδεύει στα φωνητικά ο πολύ αγαπητός Erlend Øye.

James Figurine feat. Erlend Oye - All The Way to China

Καλή σας μέρα.

Υ.Γ. Ελπίζω να μη βρέξει το βράδυ στο Βύρωνα...

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Φιλοσοφικό break ολίγων δευτερολέπτων.

2006-07-01T15:42:00.000+03:00

Όταν ανακαλύπτεις πως όλοι οι άνθρωποι γύρω σου είναι τρελοί, ποιος το’ χει χάσει στ’ αλήθεια;

The boy is back in town.

2006-07-01T15:09:00.000+03:00

Ο καινούριος «Superman» είναι μια από εκείνες τις ταινίες που μας θυμίζουν γιατί πρέπει να πηγαίνουμε σινεμά.

Από 7 Σεπτεμβρίου πετάει, πετάει και στην Αθήνα.

Νέο ηχητικό μήνυμα.

2006-07-01T14:40:00.000+03:00

«Όμηρε, πάρε ένα κιλό ψωμί κι έλα, εντάξει;»

Σε κάποιο σπίτι δεν έφαγαν ψωμί σήμερα...

Βιβλίο. Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου.

2006-06-29T10:23:00.000+03:00

Κάθε σπίτι πρέπει να έχει από ένα. Επίσης, είναι η τέλεια πρόταση για δώρο. Όλοι θα το αγαπήσουν. Μικροί και μεγάλοι.

Note to self: παράτα το βιβλίο που ετοιμάζεις και βάλε μπρος τον οδηγό για zombie bloggers.

Κλήση.

2006-06-28T19:20:00.000+03:00

- Ηλία, ποια ήταν η πρώτη ταινία του Γουες Άντερσον;
- Το «Bottlerocket».
- Σε μισώ. Γεια.

Μη μου μιλάς για Γολγοθάδες.

2006-06-28T11:11:00.000+03:00

Σε 222 posts γίνομαι ο Αντίχριστος.

Ουφ.

Ερωτικό #3

2006-06-28T10:58:00.000+03:00

- Δεσποινίς, είμαστε από την εκπομπή «Φάγατε Πακέτο». Πρέπει να μας ακολουθήσετε μέχρι το στούντιο. Μην τολμήσετε να φέρετε καμία αντίσταση...
- Εμένα το «πακέτο» μου ήρθε ήδη, μανάρι μου! Και δεν είμαι και αντιστασιακιά...

[copy/paste: photo/text]

Ερωτικό #2

2006-06-27T11:25:00.000+03:00

- Μιά φορά που τράβαγα μαλακία έγινε σεισμός!
- Βλέπεις καλά τώρα;

Music for a better living #98

2006-06-25T17:22:00.000+03:00

«So This Is Goodbye» τιτλοφορείται το δεύτερο album των Καναδών Junior Boys που κυκλοφορεί στις 17 Αυγούστου. Μέχρι το τέλος του φετινού καλοκαιριού δεν προβλέπεται να γνωρίσω μεγαλύτερη πώρωση! Το ομώνυμο track αποθεώνεται στο repeat…

Junior Boys - So This Is Goodbye

Από τα ονόματα που θα ήλπιζα να δω στο synch. Αλλά σιγά που...

Μήπως να περιμένουμε να τους ανακαλύψει κανένας «παράγων» στην Ελλάδα;

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Και μπουγάτσα έχει...

2006-06-25T16:30:00.000+03:00

... το έκτο τεύχος του περιοδικού SOUL που κυκλοφορεί!

Γιώργο Μπάκα,
we love you.

Ερωτικό #1

2006-06-25T16:26:00.000+03:00

- Τι φάτσα είναι αυτή; Γαμήσαμε;
- Όχι, ρε μαλάκα. Έριξα ένα χέσιμο, λες και δεν υπάρχει αύριο...

Music for a better living #97

2006-06-24T12:00:00.000+03:00

Το soundtrack της τελευταίας ταινίας του Almodóvar, «Volver», μας φρεσκάρει τη μνήμη με ένα από τα πιο χαρούμενα και καλοκαιρινά τραγούδια των Saint Etienne.

Saint Etienne - A Good Thing

Μια καλή ευκαιρία να επανεκτιμήσετε το περσινό τους album, «Tales from Turnpike House». Αφιερωμένο σε όσους θα χορεύουν μέχρι πρωίας στα καλύτερα parties της πόλης απόψε... ;-)

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Spooky.

2006-06-23T01:47:00.000+03:00

Τις τελευταίες μέρες μαθαίνω τα νέα από οδηγούς ταξί. Δηλαδή, τα νέα τα δικά τους, μια πραγματικότητα «ξένη», κουτσομπολιά, σπασμένο τηλέφωνο φάση, πατημένα γκάζια και γέλια. Πολλά γέλια.

Ποδοσφαιρικός αγώνας Αυστραλία - Βραζιλία. Έχω φάει φρίκη, ευτυχώς δεν πάω μακριά. Ο τύπος μουντζώνει το ράδιο. I don't speak the language. Άλλος έχει κόρη που σπουδάζει, μου μιλά για φοιτητικό «συνδικαλισμό». Ανάλογα με την παράταξη, περνάς μέχρι και πέντε μαθήματα, λέει. Κι απορεί γιατί κατεβαίνουν στους δρόμους... Επίσης, σε περίπτωση που δεν το γνωρίζατε, οι «αναρχικοί» που τα σπάνε στις διαδηλώσεις είναι γόνοι πλουσίων. Άλλος, πάλι, μου είπε πως τους βάζουν οι μπάτσοι. Άλλος απόψε έβγαζε στη φόρα τη γυναίκα του τάδε. Τη γαμάει ο παπάς, παντρεμένος κι αυτός. Την ήξερε καλά ο οδηγός, μέχρι και πλαστική στη μύτη έχει κάνει, την είχε μακριά. Και οι δρόμοι; Μετ’ εμποδίων. Δημοτικές εκλογές έρχονται, φουλ τα «αναγκαία» έργα. Κάτι ξηλωμένα πεζοδρόμια, κάτι πλατειούλες με καινούριο σιντριβανάκι, τα βασικά, ξέρετε...

Γαμώ or what;

Τις άλλες ειδήσεις δε τις μπορώ. Είδα μια υποψία χθες, αργά. Κάτι πεσμένα ποσοστά ανεργίας, κάτι άνοδοι στη δημοτικότητα της Κυβέρνησης... Μάγκα μου, είχα μετακομίσει σε άλλη χώρα και κανείς δε μου το είχε πει. Μόνο το site της LifO που δεν είπαν πως άνοιξε. Κρατική τηλεόραση, ρε!

Now that’s what I call spooky!

Τώρα είναι περασμένη η ώρα. Η πλατεία ήταν γεμάτη από κόσμο που χόρευε και τραγουδούσε μαζί με τις Ρόδες. Ο οδηγός του ταξί με ρωτούσε γιατί να μη γίνεται αυτό κάθε μέρα. Δε νυστάζω ούτε για δείγμα. Σταγόνες ιδρώτα κυλάνε στο σβέρκο μου, το δεξί μου πόδι «κλωτσάει» στο ρυθμό των Supremes, μου λείπουν κάτι φιλιά που νοιώθω έντονα στα χείλη. Κοιτάζω τον ουρανό κι όλα είναι στη θέση τους. Turn off computer, εντάξει;

Καλόν ύπνο. Όπου και να’ σαι...

This train will take you... anyway.

2006-06-20T11:42:00.000+03:00

Βδομάδες και μήνες περνούσαν. Κι εκείνος στεκόταν πάντοτε εκεί, μπροστά στις γραμμές του τρένου, σε απόσταση αναπνοής από το κενό. Προσπαθώντας να αφαιρεθεί και σταδιακά να ζαλιστεί, μπας και πέσει. Μέρα με τη μέρα, όμως, καταλάβαινε πως δεν είχε γεννηθεί για να φύγει σαν αυτόχειρας... Και κάθε μέρα ξανά, στο σταθμό, τα ίδια. Η εμμονή δεν άλλαζε. Έφτιαχνε με το μυαλό του επετείους με νόημα, αιτίες δραματικές που δεν του επέτρεπαν να ζει, σκηνοθετούσε τη στιγμή που το τρένο θα τον έκανε κομμάτια, καλούσε συγγενείς και φίλους στο μνημόσυνο, πετούσε ψηλά, από μια άλλη ζωή, σαν τουρίστας που επισκέπτεται την πόλη για πρώτη φορά, χάζευε τις ζωές των άλλων με μια παράξενη αίσθηση ανακούφισης κι όταν το κορμί δεν κρατούσε περισσότερο ή στέρευε η φαντασία του, έκανε μερικά βήματα προς τα πίσω για να πλησιάσει το παγκάκι και να κάτσει. Οι γραμμές δεν φαίνονταν από’ κει. Δεν του έβαζαν ιδέες...

Μ’ ένα φίλο του μια μέρα στεκόντουσαν μαζί, στον ίδιο σταθμό. Αυτόν που είχε επιλέξει σαν το καλύτερο σκηνικό για τον τόσο κινηματογραφικό θάνατό του. Γύρισε και τον κοίταξε καλά ο φίλος του. Κι ύστερα έβαλε τα γέλια. «Δε σ’ έχω ικανό, ρε Μ.», του είπε. Και συνέχισε να γελά. «Βάζεις στοίχημα;», απάντησε εκείνος. Και σηκώθηκε προς τις γραμμές, με βιαστικά βήματα, τόσο που έκανε τους γύρω να πιστέψουν πως ήταν αποφασισμένος για κάτι κακό. Μπροστά στο κενό σταμάτησε, το κορμί του λικνίστηκε λες κι έχανε την ισορροπία του και με μια κίνηση απεγνωσμένη προς τα πίσω βρέθηκε να προσγειώνεται με βία στη λεκάνη του. Ο κόσμος γελούσε μαζί του κι ο φίλος του προσπαθούσε να τον σηκώσει και να τον στήσει ξανά σε όρθια στάση, λες και είχε να κάνει με ελαττωματικό στρατιωτάκι.

Κάμποσο καιρό αργότερα, φορτωμένος ειδήσεις, μνήμες, κατήφεια και αλλεπάλληλους πόνους που πάντοτε αποκαλούσε «ψυχοσωματικούς» γιατί δεν παραδέχτηκε ποτέ πως τον πήρανε και τα χρόνια, ο κύριος Μ. γύρισε αργά το κεφάλι του προς τ’ αριστερά και είδε τα φώτα του τρένου να πλησιάζουν. Ανασηκώθηκε όπως τόσες άλλες φορές, βημάτισε προς το κενό σε σωστό timing με τον ερχομό του τρένου και, λίγο πριν κλείσει τα μάτια, άκουσε μια δυνατή κραυγή. Ελάχιστα μέτρα πριν από εκείνον, μια γυναίκα, πιο αποφασιστική, έδινε τη βουτιά της στο κενό για να χαθεί μέσα σ’ ένα λουτρό αίματος. Ήταν τόσο κοντά ο κύριο Μ. που τα ρούχα του και το πρόσωπό του ακόμη γέμισαν πιτσιλιές.

Ο κύριος Μ. δεν πρόλαβε να δει το πολτοποιημένο σώμα της άγνωστης γυναίκας. Είχε ήδη σωριαστεί στο έδαφος. Καρδιακή προσβολή, είπαν οι γιατροί που μάζεψαν και το δικό του πτώμα. Ακαριαίος θάνατος. Μάλλον από τη στιγμή που ένοιωσε τις σταγόνες πάνω στο πρόσωπό του. Από φόβο πως έτσι θα πέθαινε κι εκείνος.

Music for a better living #96

2006-06-16T19:30:00.000+03:00

Μ’ αυτό ξεκίνησα χθες το βράδυ. Εγώ, τα αντιβιοτικά μου, το καινούριο μου μπλουζάκι των Pets και η φωτεινή μου πλευρά. Και είναι απίστευτο πόσοι με ρώτησαν να μάθουν ποιο ήταν το κομμάτι!

The Killers - Mr. Brightside [Thin White Duke Club Mix]

Έχει αυτό το χάρισμα να μεταμορφώνει οποιοδήποτε τραγούδι σε uplifting ύμνο ο κύριος Jacques Lu Cont.

Καλό βράδυ να έχετε. Δίπλα σ’ αυτούς που σας φωτίζουν...

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Τέλος στη δυσκοιλιότητα.

2006-06-14T02:58:00.000+03:00

Ο μέγας δάσκαλος επέστρεψε.

For art’s sake!

2006-06-14T02:43:00.000+03:00

66 καλλιτέχνες δημιουργούν τα εξώφυλλα της Athens Voice

Πέμπτη 15 Ιουνίου 2006, στις 20:00

Στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου)

Θα ακολουθήσει party

Sweet!

2006-06-11T17:04:00.000+03:00

Χθες το βράδυ ήμουν σ' ένα party με τους πιο γλυκούς ανθρώπους της πόλης.

Υ.Γ. Παιδιά, ΓΑΜΗΣΕ ο τουρτοπόλεμος. Respect στην οικοδέσποινα! :-)

Music for a better living #95

2006-06-10T20:25:00.000+03:00

Για όσους συνάντησες χθες το βράδυ στη συναυλία. Για το πρώτο πρόσωπο που αντίκρισες με το που άνοιξες τα μάτια σου το πρωί. Για τη Μαρία που θα χάζεψε με τη βροχή σα μικρό παιδί σήμερα. Και για την Άννα που κλαίγεται επειδή δεν της αρέσει... ο χορός της βροχής!

Oliver Nelson - Stolen Moments [Telefon Tel Aviv Remix]

Για όλους εκείνους που κλέβουν στιγμές απ’ τη ζωή σου. Απλόχερα. Κι ευγνώμονα.

Καλό βράδυ να έχετε.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Fearless on my breath.

2006-06-10T19:58:00.000+03:00

Χθες το βράδυ στο Καραϊσκάκη. Massive Attack live. Για τρίτη φορά στην Αθήνα. Δε σκόπευα να πάω, αλλά όταν σου ρίχνουν μια πρόσκληση στη μούρη, σε κολάζουν (και την Elizabeth που την πας;)...

Η μπάντα έπαιξε άψογα, ο ήχος ήταν αξιοπρεπής, το λιτό light show αποτελεσματικότατο και με συμβολικό concept ενίοτε. Οι Massive ήταν περισσότερο φιλικοί προς το κοινό από ποτέ, αλλά η αρένα... ψοφίμια! Γιατί παίρνουν εισιτήρια για κάτω αν είναι να στέκονται σα ζόμπι; Για να βλέπουν τη σκηνή από κοντά; Έλεος! Live σημαίνει ζωντανό ΚΑΙ για τους θεατές!

Η διάρκεια της συναυλίας ήταν κάπως «τσουρούτικη». Παρατηρήθηκε ένας δισταγμός πριν ανάψουν τα φώτα στο φινάλε, αφήνοντας μια ελπίδα για δεύτερο encore, αλλά...

Highlights: Το «Safe from Harm» και το άδοξο... unplugged με τη μελαμψά φωνητικατζού που συνέχιζε να τραγουδάει το «Unfinished Sympathy» χωρίς να έχει καταλάβει πως ο ήχος μας έχει αφήσει χρόνους...

Ο μεγάλος αριθμός των θεατών σε σχέση με την προσιτή τιμή του εισιτηρίου θα έπρεπε να διδάξει κάτι σε άλλους φραγκοφονιάδες που χτυπάνε ποσά της τάξεως των 50 - 75 ευρώ λες και διανύουμε hunting season!

Όποιος λέει πως α) δεν πέρασε καλά, β) δεν ικανοποιήθηκε από το παίξιμο της μπάντας ή γ) δεν άξιζε που μπήκε στον κόπο να παρακολουθήσει τη συναυλία, μάλλον περίμενε να δει ματς με τον Ολυμπιακό.

Υ.Γ. Κουλή blogger εθεάθη να τρέχει για να μη χάσει βαγόνι του Ηλεκτρικού που πήγαινε προς... Κηφισιά, παρασύροντας μαζί της «τουρίστρια» blogger και έναν ασαφή τύπο που είδε τις πόρτες να κλείνουν πάνω του! Και οι τρεις έφτασαν έγκαιρα στο συναυλιακό χώρο...

Better things will surely come our way.

2006-06-09T12:08:00.000+03:00

Για αρένα κανείς;
Να πάρουμε και αδιάβροχα;
Θα πει η Elizabeth τα τραγούδια της Tracey;

Facts of life.

2006-06-07T21:10:00.000+03:00

Χθες το βράδυ μιλούσα με τον Γκοτζίλα.

Music for a better living #94

2006-06-07T12:55:00.000+03:00

Τι αισθάνεσαι όταν σε περιβάλλει ο θάνατος; Στενοχώρια για τους άλλους; Φόβο για σένα; Τύψεις όταν ξεπερνάς την ιδέα; Εσύ να’ σαι καλά, έτσι;

Some Water and Sun - All My Friends Have to Go

Για τους φίλους που φεύγουν, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Αργά ή γρήγορα.

Βάλε λίγη μουσική τώρα. Θα περάσει. Μέρα είναι...

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

I'll find my soul as I go home.

2006-06-04T21:46:00.000+03:00

Χθες το βράδυ πραγματοποιήθηκε ίσως η τελευταία μου συναυλιακή επιθυμία. Όλη μέρα είχα ένα παράξενο άγχος. Λες και θα τέλειωνε η ζωή μου ύστερα απ’ αυτό το live. Ώρες αργότερα έπινα ένα άθλιο ποτό με tonic και σχεδόν καθόλου vodka, το αριστερό μου πόδι πονούσε διαολεμένα και ο σαρκασμός ήταν το μόνο όπλο για να μη δείξω πως φοβάμαι.

Ναι, όλα γερνάνε.

+
Το να βλέπεις τους New Order να παίζουν ζωντανά, μπροστά σου.
Το χαμόγελο του Peter Hook.
Το «Perfect Kiss».

-
Η σκηνή (2 stages δίπλα δίπλα - duh!), στημένη σχετικά χαμηλά και σε άσχετο σημείο (προφανώς για να δείξει ένα κάποιο «μπούγιο» σε περίπτωση που ο κόσμος ήταν λιγοστός...).
Ο κάκιστος ήχος που σε ορισμένα τραγούδια κατέστρεφε τη διάθεση.
Οι εσωτερικές μεταναστεύσεις θεατών κατά τη διάρκεια του live.
Οι μπύρες τέλειωσαν νωρίς!!!

Setlist: Love Will Tear Us Apart, Crystal, Regret, Twenty Four Hours, Krafty, Working Overtime, Transmission, Your Silent Face, Waiting For The Sirens' Call, Turn, Bizarre Love Triangle, True Faith, Temptation, The Perfect Kiss, Blue Monday

Encore: Ceremony, Shadowplay

Υ.Γ. Εγώ ήθελα και το «World in Motion»!

Music for a better living #93

2006-06-02T23:00:00.000+03:00

Είναι η φωνή του «What Else Is There». Αυτό είναι το συγκρότημά της. Κι αυτό εδώ ένα από τα καλύτερα singles της χρονιάς. Στο extended mix του Anders Trentemøller.

The Knife - We Share Our Mothers' Health [Trentemøller Remix]

Σας είπα ποτέ πως επιθυμώ να επισκεφθώ και τη Δανία; Σφόδρα!

Καλό σας βράδυ. The day is coming…

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

It was summer.

2006-06-02T11:34:00.000+03:00

Now it’s autumn.

3.6.06

Το μεροκάματο του τρόμου.

2006-05-31T17:32:00.000+03:00

- Γιατί δουλεύουμε;
- Για ένα κομμάτι ψωμί και μιά σύνδεση στο internet.
- Και Coca-Cola Light...

Διάλειμμα για δυσφημίσεις.

2006-05-31T17:14:00.000+03:00

Peanuts, κατινιά, δημοσιογραφούρες, wannabe, μπάζα, ελληνοτουρκικό, Vissofans, καραφλές εκδότριες, μανούρες, μπουγάτσα, linkblogs, peanuts, τετράποδα, ταπηροκρανίαση, αρχίδια, Βουλγαράκης, κουλή να πεις τη δικιά σου, μωρή, πορδές, αναμάρτητες, κοτρόνες, peanuts, περισσότεροι εκδότες, φίδια, για τον πούτσο, αναστημένοι, peanuts, Lordi, πετρέλαια, σου γαμώ, γουρουνιές, βαρεμάρα, ξεμαλλιάσματα, Ντίνα Καλφοπούλου, peanuts, peanuts, peanuts, peanuts...

Music for a better living #92

2006-05-31T11:04:00.000+03:00

Κοίτα πράματα, φίλε μου. Οι Nouvelle Vague βάζουν κάτω τους Echo και τα λαγουδάκια τους!

Nouvelle Vague - The Killing Moon

Το καινούριο τους album είναι, φυσικά, τίγκα στις διασκευές και δανείζεται τον τίτλο του («Bande à Part») από μια παλιά ταινία του Γκοντάρ. Θα «φορεθεί» τρελά στην παραλία...

Aloha!

BONUS TRACK: Είμαι ΚΑΙ καλός άνθρωπος, γι’ αυτό, voila, ακόμη ένα track από το album. Ως «παραγγελιά» κι επειδή είναι και αγαπημένο τραγούδι το original (πόσες νύχτες κλείναμε το Αεροδρόμιο με δαύτο...).

Nouvelle Vague - I Can't Escape Myself

(The links will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Πάρε τα τρία μου!

2006-05-30T18:20:00.000+03:00

Οι τρεις ταινίες του φετινού Φεστιβάλ Καννών που δεν θα έπρεπε να χάσεις τον ερχόμενο χειμώνα. Κι ας μη σ’ αρέσουν!

Shortbus του Τζον Κάμερον Μίτσελ
Self suck, αυνανισμός, τρελές στάσεις, τρία χυσίματα on camera. Μόλις στα πρώτα δέκα λεπτά του φιλμ! Μετά το «Hedwig», ο Μίτσελ υπογράφει την πιο σπουδαία ταινία για τη Νέα Υόρκη, τη ζωή, το σεξ, τον οργασμό και τη μοναξιά. Για όλα τα φύλα.

Marie Antoinette της Σοφία Κόπολα
Η βαρεμάρα της σήψης της βασιλείας μέσα από το πορτρέτο της απόλυτης teenage queen. Κοινός προβληματισμός με την υπόλοιπη φιλμογραφία της Κόπολα, ανατριχίλες σε φωτογραφία, καλλιτεχνική διεύθυνση και post punk soundtrack για... παντεσπάνι.

Red Road της Άντρεα Άρνολντ
Σαν κραυγή που σου τρυπάει τ’ αυτιά με τη σιωπή της. Η μοναδική ταινία που κατανοούσε την πραγματική υπόσταση της ανθρώπινης τραγωδίας. Στεγνά. Νηφάλια. Με το βλέμμα ν’ αγκομαχά για ένα «γιατί;». Στάχτη η ψυχή στο φινάλε. Σκόρπια.

Music for a better living #91

2006-05-29T23:03:00.000+03:00

Τα μάτια σου παίζουν ξεχαρβαλωμένα χρώματα;

Nathan Fake - The Sky Was Pink

Τώρα που σκοτείνιασε μη σε νοιάζει...

Όνειρα γλυκά.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Καλά δεν ήτανε στη Νίτσα;

2006-05-29T22:42:00.000+03:00

Ρώμη. Ανταπόκριση πτήσης. Ψάχνω ν’ αγοράσω κάτι για την ανιψιά μου. Στα duty free ακούω μονάχα ελληνικά. Ακόμη και με κλειστά μάτια καταλαβαίνει κανείς πόσο κοντά βρίσκεται στην πατρίδα...

Μια μικρή ουρά από Ελληνάρες διαπληκτίζεται σ’ ένα ταμείο, μια κυριούλα βρίσκει ευκαιρία και τρέχει ξανά προς εξερεύνηση των κοντινότερων ραφιών, ο σύζυγος μπορεί να περιμένει για να μη χάσουν τη σειρά τους.

Πορτοφόλια γεμάτα πιστωτικές. Δεν κάνει αυτή; Πάρε την άλλη. Προσπάθησε και με μια τρίτη, που θα μας πάει; Πρέπει να ψωνίσουμε, διάβολε. Είμαστε Έλληνες!

Απεγνωσμένοι addicts αναζητούν χώρους όπου επιτρέπεται το κάπνισμα με το που πατάνε το πόδι τους στο Βενιζέλος. Πλακώνονται για τις βαλίτσες. Μπουκάρουν με αμάξια όπου βρουν για να μαζέψουν τους δικούς τους. Κοιτάνε πως θα σου φάνε τη σειρά για το ταξί. Ξυπνάει ο «μύθος» μέσα τους...

Ρωτάω τον οδηγό αν μπορώ να καπνίσω ένα τσιγάρο κατά τη διάρκεια της «κούρσας». Δεν έχει αντίρρηση. Μου πιάνει τη συζήτηση, οι παραλίες, λέει, έχουν γεμίσει ασφυκτικά σήμερα. Προτιμά να δουλέψει. Αποφεύγει τα μαζικά. Συμπαθής. Κι ας πίνει φραπέ... Μιλάμε για τα χάλια γύρω μας, αλλάζει σταθμούς στο ραδιόφωνο απηυδισμένος, ο παραγωγός πανηγυρίζει για το weekend που τελειώνει. Το κινητό του οδηγού παίζει το «Passenger» του Iggy σε ringtone. Ναι, δεν είναι όλοι τους κακοί.

Το πρωί της επόμενης μέρας με βρίσκει σ’ ένα βαγόνι του Μετρό, μπροστά σε «καλλωπισμένη» δεσποινίδα με γαλάζιο φόρεμα (full στο γαλάζιο λουλουδάκι), γαλάζιο πέδιλο - παντόφλα και μάτι πνιγμένο στη γαλάζια σκιά. Τα ταξί απεργούν. Κάτι φυλλάδια πεταμένα μας καλούν να πάρουμε την Πόλη. Η πρώτη γυναικεία εφημερίδα αριθμεί το τέταρτο φύλλο της. Ο ήλιος με χτυπάει στο κεφάλι, στη δημοσιογραφική προβολή το 666 νικά το καλό, ο Χριστιανισμός τρώει πάλι την ήττα του. Μάλλον φταίει το νερό...

Faking happy.

2006-05-29T09:40:00.000+03:00

Απουσίες, κόντρες, οχλαγωγία, φτηνή δημοσιογραφία.

Είναι όμορφο να γυρνάς πίσω. Με άλλες εικόνες. Αποθηκευμένες. Σα ρεζέρβα στην πραγματικότητα.

Καλή σας μέρα.

[Φωτογραφία από την ταινία του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο «El Laberinto del Fauno»]

Music for a better living #90

2006-05-14T23:04:00.000+03:00

Η rainman λέει πως χαίρεται την εγκληματική διασκευή των Divine Comedy στο «Party Fears Two» των Associates. Της απαντώ με Kate Bush! Από το νέο album της Jane Birkin, «Fictions». Μου έχει κάνει την καρδιά φυσαρμόνικα!

Jane Birkin - Mother Stands for Comfort

Καληνύχτα, μαμάδες.

Υ.Γ. Το blog αυτό ταξιδεύει μακριά για τις δύο επόμενες εβδομάδες. Όποτε βρίσκει ευκαιρία, ο τουρίστας θα σας δίνει μικρές ανταποκρίσεις, τυλιγμένος στη σελιλόζη. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του θα ήθελε ν’ αποφεύγετε τα μίση, τους μισάνθρωπους και τα μισόλογα.

Οι περισσότεροι από μας είμαστε φτιαγμένοι από αγάπη. Το ξέρω. Το έχω δει. Γι’ αυτό συνεχίζω κι εγώ...

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Ντίνα Καλφοπούλου loves μπλόογκς!

2006-05-13T17:05:00.000+03:00

Ας της πει κάποιος ότι υπάρχει και το... μόονιτορ.

Music for a better living #89

2006-05-13T16:57:00.000+03:00

Weekend mood. Mellow bore. Bonus tracks.

Zero 7 feat. Jose Gonzalez - Futures

Alpha feat. Jarvis Cocker - This is Where I Came In

Not bitching about it. Ha!

(The links will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Sing along with…

2006-05-13T15:07:00.000+03:00

«Σίγουρα, οι περισσότεροι από εμάς
τα τραγούδια P.I.M.P. και In Da Club
τα έχουμε σιγοτραγουδήσει και χορέψει.
LIVE όμως δεν τα έχουμε ακούσει!!»

Copy/paste εισαγωγής δελτίου Τύπου για τη συναυλία του 50 Cent. Εύχομαι να δίνουν και τα «lyrics» στην είσοδο του Καραϊσκάκη ή να βάλουν κανά karaoke, διαφορετικά, μόνος του θα τα «σιγοτραγουδάει» ο καψερός...

Για support δεν άκουσα τίποτε. Η Καίτη Γαρμπή είναι ελεύθερη από υποχρεώσεις;

Και καλημέρα.

2006-05-11T11:17:00.000+03:00

Χρόνια πολλά.

2006-05-11T11:14:00.000+03:00

Όχι άλλη Δεξιά, μπουγάτσα κι Ορθοδοξία!

2006-05-09T01:56:00.000+03:00

Σε περίπτωση που παρατηρείτε μια έφεση προς τη συνθηματολογία, αναζητήσατε τον υποκινητή στο τηλεοπτικό ζάπινγκ: Πομάκοι, Παπαθεμελής και «προοδευτική» Δεξιά. Μαστοράκης με Φώτη (να άδει) και Μαρία. Χαλιαβδέλλας με Κουτσογιαννόπουλο και ράσο. Λιάνα - τσιμινιέρα και το νόημα του «συντρόφου». Guest star ο Σταμάτης Φασουλής.

Παραμιλάω, αδέλφια! Μόνο η Σεμίνα έλειπε απόψε...

Μπουγάτσααααααααααααααααααα!!!

Από ψηλά.

2006-05-08T13:47:00.000+03:00

Μήπως σας συνέβησαν τίποτε ασυνήθιστα πράγματα εχθές; Μήπως σας είχε πέσει το ρεύμα ή η σύνδεση; Μήπως το κινητό σας ήταν νεκρό για ώρες; Μήπως ανακαλύψατε πως ήσασταν εκτός monitor χωρίς να το έχετε ζητήσει; Μήπως σπάσατε κανένα άκρο σας; Μήπως κάψατε το φαγητό; Μήπως χωρίσατε; Μήπως αφήσατε comment στο blog του Νίκου Δήμου παρά τη θέλησή σας;

Ήρθε η ώρα να σας καθησυχάσω. Ευγενής «συμμορία» bloggers είχε βγει για καφέ (το Σάββατο δε μπορούσαμε, είχε Φόρουμ) το μεσημέρι κι έκανε βουντού προς κάθε κατεύθυνση του λεκανοπεδίου από το mount Lycabettus (sic). Πάει τώρα, πέρασε…

Highlights:

Ήθελα να πω κάτι στην κοπέλα με τις γούνινες μπότες και τα μάλλινα («Δεσποινίς, μπερδέψατε και τα τελεφερίκ και τις εποχές...») αλλά το συγκράτησα μπροστά στην απόλαυση της θέας.

Δύο εθισμένοι στα DUNHILL συμφωνούν: δεν άλλαξαν μονάχα στην όψη, γάμησαν και τη γεύση του, τα μουνιά της λάσπης!

«Κουλτούρα να φύγουμε» γκόμενα με φρικτό γέλιο δεν έκρυβε ούτε ένα βιβλίο στην τσάντα της (στοιχηματίζω πως την επομένη θα μας εκδικηθεί με πεντάτομο...)!

Στο «Fame Story» του Alpha πέρδονται και ρεύονται ασυστόλως!

Όταν μετακινείστε, να παίρνετε και τα κινητά σας μαζί. Οι bloggers είναι παράξενα πλάσματα που αρέσκονται στο να απαντούν σε κλήσεις και να διαβάζουν γραπτά μηνύματα ξένων συσκευών...

Σε έξοδο «παρτούζα», όταν έρθει ο λογαριασμός, βεβαιωθείτε πως ανάμεσά σας δεν βρίσκεται πυρηνικός φυσικός.

Media celebrity με φρικτό γέλιο (on Σπύρος Καλογήρου mode) κατατρόμαξε τους επιβάτες του τελεφερίκ φωνασκώντας ατάκες του στιλ «Θα πέσουμε πάνω του!!!» και «Δεν πιάνουν τα φρένα!!!» κατά τη διάρκεια της καθόδου.

Όταν πολλοί bloggers σφιχταγκαλιάζονται για να χωρέσουν σε ένα αμάξι, καλό είναι ν’ αποφεύγετε τις μουσικές (και κυρίως τα sing along 80’s pop hits).

Πρώην ξανθιά γκόμενα (και blogger, εννοείται) με τιμόνι πήγε να πάρει την Αμερικής με την όπισθεν!

Στο τέλος, κανείς δεν πήγε σε ταβέρνα!

Σήμερα είπα στον απ’ έξω να πάει να ξυριστεί.

2006-05-06T17:14:00.000+03:00

Και πήγε.

Music for a better living #88

2006-05-05T19:36:00.000+03:00

Σήμερα θέλω να γυρίσω τα μάτια μου ανάποδα. Σήμερα θέλω να ξεδιψάσω από το ίδιο μου το αίμα και να χαθώ τρέχοντας πάνω στις αρτηρίες μου. Να ξύσω το εσωτερικό του εγκεφάλου μου από αφηρημάδα, να πιαστώ από τις ρίζες των τριχών μου και να αιωρηθώ χτυπώντας πάνω σε χρωματιστά άγνωστα σωματίδια.

Σήμερα θέλω ν’ αγγίξω τα σημεία που γεννούν τον έρωτα, που φέρνουν τον οργασμό, που σκαρφίζονται τον πόθο και συνωμοτούν διαρκώς εναντίον μου.

Σήμερα δε θέλω να βγω έξω. Σήμερα θέλω να κατοικήσω μέσα μου. Και να δω μονάχα αυτό το μέσα...

New Order - Age οf Consent

Repeat. Repeat. Repeat. Repeat. Repeat. Repeat. Repeat. Repeat. Repeat. Repeat. Repeat. Repeat. Repeat. Repeat. Repeat. Re…

Καλό βράδυ εκεί έξω.

Υ.Γ. Το τραγούδι [που άνοιγε το album «Power, Corruption & Lies» το 1983] συνοδεύει το teaser trailer της νέας ταινίας της Σοφία Κόπολα, η οποία διαγωνίζεται στο επερχόμενο Φεστιβάλ των Καννών. Οι New Order εμφανίζονται στην Αθήνα στις 3 Ιουνίου.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Now and then.

2006-05-05T18:50:00.000+03:00

Now: Δε θέλω linkblogs.

Then: Δε θέλω ΟΥ!

Music for a better living #87

2006-05-03T09:47:00.000+03:00

«Britain’s great pop group? Absolutely.»

Ισάξιο με τα «Actually» και «Behaviour» χαρακτηρίζει το περιοδικό Q το επερχόμενο album των Pet Shop Boys, «Fundamental»! Γενικότερα, ο βρετανικός Τύπος αποθεώνει τη συνεργασία του παραγωγού Trevor Horn («Left To My Own Devices») με το pop δίδυμο που δείχνει πανέτοιμο για το μεγαλύτερο comeback της χρονιάς (προηγήθηκε το remix - έκπληξη για το «Sorry», το οποίο σαφώς βοήθησε στο να γίνει το δωδέκατο #1 single της Madonna στη Μεγάλη Βρετανία).

Προάγγελος του album είναι, τελικά, το «I’m With Stupid» που κυκλοφορεί σε τρία format (CD, DVD single και 7-inch picture disc vinyl) στις 8 Μαΐου και όχι αυτό εδώ...

Pet Shop Boys - Minimal

Το «Fundamental» κυκλοφορεί στις 22 Μαΐου.

UPDATE: Βάρα το player εδώ! Όσο για το «Minimal», θα είναι το δεύτερο single με πιθανή ημερομηνία εξόδου τον Ιούλιο.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Τύψεις.

2006-05-02T14:41:00.000+03:00

Μερικές φορές αισθάνομαι πως εκείνο το άρθρο για τους bloggers στο SOUL παραήταν χαριστικό και... κομψό.

Thank God for the SMS.

2006-05-02T03:00:00.000+03:00

Ανθολόγιο των καλύτερων γραπτών μηνυμάτων που έλαβα προσφάτως (και σαφώς εμπνευσμένα από τις εορτές του Πάσχα και την πάντοτε μαχητικά εργατική Πρωτομαγιά):

ΤΡΕΛΟ ΚΛΑΡΙΝΟ! ΟΙ ΣΑΜΠΑΝΙΕΣ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΠΕΝΤΕ ΠΕΝΤΕ! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΟ ΕΙΜΑΣΤΕ, ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ!

ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ! ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ: ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΥΙΣΚΙ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ!

ΑΡΓΑ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΟΔΟ ΚΑΠΝΙΣΑ ΕΝΑ ΤΣΙΓΑΡΟ. ΚΙ ΕΚΛΑΣΑ.

ΖΕΙΣ;

Υ.Γ. Μου έστειλαν και κάτι κουλές ευχές για την Ανάσταση, οι Αντίχριστοι...

Music for a better living #86

2006-04-29T01:26:00.000+03:00

Καθόμαστε, που λες, σ’ ένα bar κι εγώ παρατηρώ τον DJ και θέλω να τον πυροβολήσω. Και κάποια στιγμή βάζει αυτό το τραγούδι με τον David Bowie, που μπορεί να είναι μια χαρά αλλά για κέφι βραδιάτικο δεν το λες... Ο Γάτος λέει πως δεν το ξέρει. Η Μαρκησία νομίζει πως είναι του Bowie. Κι εγώ λέω πως προτιμώ αυτή την εκτέλεση...

Johnny Mathis - Wild Is the Wind

Από την ομώνυμη ταινία του 1957, σε σκηνοθεσία Τζορτζ Κιούκορ. Σύνθεση του Ντιμίτρι Τιόμκιν, στίχοι Νεντ Γουόσινγκτον, πρώτη εκτέλεση αυτή του Τζόνι Μάθις. Υποψήφιο για Όσκαρ τραγουδιού το 1958.

Και όνειρα γλυκά. Φτιάχνονται με τέτοιες μελωδίες, νομίζω...

Υ.Γ. Για περισσότερες εκτελέσεις ρίξτε μια ματιά εδώ.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Η κούρσα του τρόμου.

2006-04-28T12:51:00.000+03:00

Χθες το πρωί έπρεπε να πάω σε μια προβολή. Η ιδέα πως πολλοί κάτοικοι αυτής της πόλης δεν έχουν επιστρέψει με καθησύχαζε. Μισή ώρα πριν, δοκίμασα να πάρω τηλέφωνο σε ραδιοταξί που με εξυπηρετεί τακτικότατα. Η γραμμή τους είχε γαμηθεί! Το timing που με τσιτώνει πάντα...

Βγήκα στο δρόμο. Στη διασταύρωση δεν υπήρχε γυναίκα που περίμενε για ταξί. Καλός οιωνός. Σκάει και μια Mercedes κουκλί με το ελεύθερο ανεβασμένο, σταματάει μπροστά μου, μου φεύγει το άγχος, «Θα προλάβω», λέω μέσα μου. Αλλά... ΟΧΙ!

Είκοσι χρόνια οδηγός ο κυριούλης, το πήγαινε τ’ αμάξι λες και είχε βγάλει το θωρηκτό για βόλτα στο Σαρωνικό. Η ταχύτητες που έπιανε έμοιαζαν με το πιο τρομακτικό slow motion της ζωής σου. Στα φανάρια κατέβαζε ακόμη περισσότερο λες και το έκανε επίτηδες για να μας πιάσει το πορτοκαλί, στο οποίο, φυσικά, φρέναρε σαν Παναγιά... Ας μην αναφέρω τις περιπτώσεις όπου άφηνε τον οποιονδήποτε να μας προσπεράσει.

Παίρνω τηλέφωνο και λέω να με περιμένουν λίγο, πετώντας «συνθηματικές» ατάκες μπας κι ακούσει ότι βιάζομαι και πάρει λίγο μπρος. Κι ύστερα άρχισα να μονολογώ κάτι αφελή του στιλ «Ανοιχτός ο δρόμος, ε;» και «Άδειασε η Αθήνα...». Τι το’ θελα; Μιλάμε για γκαντέμη άνθρωπο (όχι εγώ, ο οδηγός)! Η διαφωνία του κυρίου γίνεται ορατή εντός δευτερολέπτων, καθώς αντιμετωπίζουμε ένα απίστευτο κόλλημα στο Μετς, στα καλά καθούμενα! Τρώω φρίκη. Κι εκείνος αρχίζει να γίνεται ομιλητικότερος. Και «Πεντακόσια δολάρια το βαρέλι να το πάνε το πετρέλαιο να δεις αν θα ξαναβγούν όλοι αυτοί στους δρόμους...» και «Να, εκεί κρύβονται συνήθως για να σου δώσουν την έτοιμη κλήση, αριθμό πινακίδας κι ονοματεπώνυμο προσθέτουν μόνο, εκείνοι σε βλέπουν στο λεωφορειόδρομο, εσύ όχι» και «Καλά να τους κάνουνε» κι άλλα τέτοια όμορφα κοινωνικοπολιτικού ενδιαφέροντος ξεστόμιζε χαιρέκακα, ενώ εγώ έψαχνα να βρω νύχια να δαγκώσω (που δεν το κάνω, αλλά ποτέ δεν ξέρεις, προκειμένου να φτάσεις στο έγκλημα).

Μέχρι να φτάσουμε στη Μεσογείων θα είχα πλέξει τουλάχιστον το ένα καλτσάκι της ανιψιάς μου που έχει πατήσει τα τέσσερα κι αν μου ζητήσει ξανά να της βάλω να δει το «Bambi» θα της πω, επιτέλους, πως η μανούλα του δεν πήγε για βρούβες ούτε για διακοπές με κρουαζιερόπλοιο αλλά τη φάγανε λάχανο οι κακοί κυνηγοί (το συγκεκριμένο απόσπασμα το κάνουμε skip στο φιλμ διότι ακόμη να ξεπεράσουμε το σοκ της μαμάκας του «Dumbo» που «την είχαν βάλει φυλακή κι έκλαιγε»...), έτσι για να μάθει!

Υ.Γ. Κατά βάθος είμαι καλός άνθρωπος.

Της Κοντολίτσας.

2006-04-26T03:33:00.000+03:00

Πρωί. Εχθές. Ελεύθερο ταξί. «Πανεπιστημίου», του λέω. Βάζει τα γέλια. «Ναι, ε;», μου απαντά. Συμβιβάζομαι για μέχρι τον κοντινότερο σταθμό του Μετρό. Ακολουθεί ανάλυση του φαινομένου της τρομοκρατίας, ενώ τα ελικόπτερα πετάνε πάνω απ’ τα κεφάλια μας!

Αργότερα. Αρκετά αργότερα. Στάση Μετρό, Πανεπιστήμιο. Επιχειρώ να εξέλθω από την έξοδο της Πανεπιστημίου. Με σταματά securit-ού.

- Όχι από’ κει, κύριε. Έχουνε πορεία.
- Και πιστεύετε πως θα τη συνεχίσουν υπογείως;
- ...
- Καλά, θα βγω από Κοραή...

Happy ending: «Σώπα, όπου να’ ναι θα σημάνουν οι καμπάνες. Αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας.»

Υ.Γ. Εμάς στο Ρήγα μας έβαζαν Οπισθοδρομική Κομπανία, αυτά με τα χώματα δεν τα πιάνω...

Έλα σκοινί στον κρεμασμένο σου...*

2006-04-26T02:55:00.000+03:00

Major DUH!

Υ.Γ. Επιχειρώντας να διορθώσω τα λεγόμενα του κυρίου της άνωθεν link-ιάς περί «κλοπής» της Athens Voice προσπάθησα να εξηγήσω πως η «ομοιότητα» με τη νεοϋρκέζικη Village Voice δεν είναι τυχαία. Υπήρξε συνεννόηση με τους εκεί ανθρώπους και πάνω σε αυτό το πρότυπο στήθηκε (στην πλειοψηφία του) και το layout. Η δε ονομασία της έκδοσης άλλαξε από Village σε Athens για να αποφευχθούν οι παρεξηγήσεις και η σύγχυση του αναγνωστικού κοινού σε σχέση με την ομώνυμη κινηματογραφική εταιρεία διανομής και τα γνωστά multiplex. Το δικαίωμα του κυρίου αυτού να αμφισβητήσει (στη συνέχεια) την απάντησή μου είναι σεβαστό, ουχί όμως και το να σβήνει το αντίστοιχο comment μου! Για να μην υφίσταται αυτός ο αποπροσανατολισμός, λοιπόν, προσθέτω τούτο το υστερόγραφο εδώ.

Ειλικρινά, δε μπορώ να καταλάβω από που πηγάζει αυτή η έχθρα και η αντιπαλότητα για τα free press. Δωρεάν διατίθενται. Όποιο θέλει διαβάζει κανείς. Ουδείς ΚΛΕΒΕΙ κάτι από τον αναγνώστη. Ας υπάρχουν ΟΛΑ. Αλλά, θα μου πείτε, ο Έλληνας ακόμη και στο τσάμπα ξινίζει...

Και για να κλείνουμε οριστικά, κύριέ μου, ξανά σας συγχαίρω για τη μόλις πρόσφατη ανακάλυψη της ύπαρξης της Village Voice, το πρώτο τεύχος της οποίας κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1955.

* Ουχί θρησκευτική παραπομπή.

Dreams [are my reality].

2006-04-24T22:05:00.000+03:00

Την εβδομάδα που μας πέρασε είδα μερικά όνειρα τόσο έντονα που μ’ έκαναν να πεταχτώ από το κρεβάτι ουκ ολίγες φορές. Θα έλεγε κανείς πως θα μπορούσαμε να τα αποκαλέσουμε εφιαλτικά...

α) Ένας κατακλυσμός πρωτοφανής και άλλα τρομακτικά γεωφυσικά φαινόμενα μετέτρεπαν το λεκανοπέδιο της Αττικής σε νήσο προτού προλάβουν να επιστρέψουν από τα χωριά τους οι περισσότεροι Αθηναίοι. Ο δρόμος του γυρισμού ήταν κλειστός και, επειδή κανείς δεν ήταν σε θέση ν’ αποχωριστεί το αμάξι που αγόρασε με δόσεις ή δάνειο, όλοι επέστρεψαν στις ρίζες τους.

β) Για κάποιο μυστηριώδη λόγο έχανα τις πρώτες μέρες του επερχόμενου Φεστιβάλ των Καννών και κανείς δε μου απεκάλυπτε εάν επίσης έχασα τη νέα ταινία του Ρίτσαρντ Κέλι ή όχι. Όταν άνοιξα τη θυρίδα μου, καταπλακώθηκα από ογκώδη press books. The end.

γ) Ήμουν σ’ ένα party και η Δ. μου ζητούσε να παίξω Kylie.

Ανάσταση.

2006-04-23T10:56:00.000+03:00

Κι εγώ σε μισώ. Πάτσι;

2006-04-21T19:55:00.000+03:00

Όχι λεωφορεία. Όχι αποσκευές. Ούτε γιορτές.

2006-04-21T12:01:00.000+03:00

Ο τουρίστας κοντοστάθηκε στη στάση περιμένοντας υπομονετικά τη γραμμή που θα τον οδηγούσε σ’ έναν κόσμο μακριά από οτιδήποτε πασχαλιάτικα εορταστικό. Άδικα και άσκοπα περνούσαν οι ώρες, ώσπου, ξαφνικά, ένα λεωφορείο φάνηκε σαν ψέμα μέσα από την αχανή προοπτική του. Πανέτοιμος, δίχως ίχνος αποσκευών, έκανε μερικά βήματα προς την άσφαλτο, σήκωσε ψηλά το χέρι για να τραβήξει την προσοχή του οδηγού και είδε το λεωφορείο να παίρνει μια απότομη στροφή προς το μέρος του.

Το φρένο τσίριξε από τρόμο καθώς οι ρόδες περνούσαν πάνω από το κορμί του τουρίστα. Ούτε που είχε προλάβει να δει πως δεν ήταν το λεωφορείο που περίμενε. Στη θέση του αριθμού γραμμής υπήρχε μόνο μια φωτεινή επιγραφή: «ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ»

Music for a better living #85

2006-04-21T10:10:00.000+03:00

One April day, we'll go miles away
and I'll turn to you and I'll say…

Stephin Merritt - One April Day

Είναι κάτι μέρες του Απρίλη που μοιάζουν με μίλια ατελείωτα...

Καλημέρα.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Σας ευχαριστώ...

2006-04-20T09:45:00.000+03:00

... που ήσασταν εκεί. :-)

GUESTBOOK (in random order): shine-on-you-crazy-diamond, rodiat2, zouri1 #1 (με φωτο) & #2, fotospatho, apotografeio, womansown, madnessisagift, skoumas, killog, lilikamp, analogio, greekgastronomer, loucret, datascape, abelofilosofies, eblogies, xnoudi, vatraxokoritso #1 & #2, lechatducheshire, arxediamedia, trikimiaenkranio, 2orfane, greek-lolita, noproblogger, onedrawingperday #1 & #2, piripipiri #1 & #2, hauptpunkte, macmanus #1 & #2 & #3 & #4, nanakos, mindstripper, maskesiliou, nassoskappa, vjockey, georgeisyourman, blogarismenh, krotkaya, old-boy, ibloglive #1 & #2, aderfi, e-snowhite, toximeio, lespritdelescalier, alombar42 (& #2 με φωτο), marialena, godot, yabasta, uniquefish, lifeis, mario, gorgonotaverna, ptyelodoxeio

Μου ξέφυγε κανείς;

Υ.Γ. Και... θέλω όλες τις φωτογραφίες, έτσι; Στείλτε ή contact me via mail μην τα πάρω και... το ξανακάνω! :-Ρ

Είμαστε έτοιμοι!

2006-04-19T01:59:00.000+03:00

Απόψε. Μετά τις 22:30. Ξέρετε που...

Μα το γαμοασαφές μου blog, τέτοια υποστήριξη και ενδιαφέρον δεν το περίμενα. Ποτέ ξανά το ελληνικό blogging δεν είχε επιδείξει τέτοια ομαδικότητα. Το ότι θα περάσουμε καλά είναι δεδομένο. Και 30 να’ μαστε ή και 300 σου λέω (για παραπάνω αγριεύει το πράμα...)! Ας είναι η αρχή και γι’ άλλα, ακόμη μεγαλύτερα.

Επισημάνσεις της τελευταίας στιγμής:

Το μαγαζί σήμερα ανοίγει μόνο για εμάς. Σεβαστείτε το.

Εάν αντιμετωπίσετε ένα κάποιο πρόβλημα αναμονής στην είσοδο (μάλλον αφορά σ’ εκείνους που θα έρθουν αργά), δε σημαίνει πως τρώτε «πόρτα» αλλά ότι δεν πέφτει καρφίτσα εντός. Do not panic. Δείξτε υπομονή.

Σπύρο, φέρε «υλικό», DVD υπάρχει, για laptop δεν είμαι σίγουρος τι «παίζει» με τις συνδέσεις.

Δεν πρόκειται να γίνουν δεκτές «παραγγελιές» κατά τη διάρκεια του party. Δείξτε κατανόηση, όταν γίνεται από πολλά άτομα ταυτόχρονα είναι εφιαλτικό. Από τα comments σε σχετικό post πήρα μια ιδέα. Θα γίνουν περάσματα από διάφορα μουσικά είδη, χωρίς διακρίσεις. Θα απογοητευτούν μονάχα αυτοί που θα περιμένουν ν’ ακούσουν «σκυλαραπιά» επικαιρότητας (βλέπε Billboard) και hard rock. Και, ναι, θα υπάρξουν και κάποια «slow»!

Όποιος θέλει να φορέσει κάτι που θα «μαρτυράει» το blog του ας το κάνει. Νομίζω πως θα έχει περισσότερη πλάκα να ξέρεις με ποιους χορεύεις και να κάνεις «παρεάκια» εντός. Δυνατότητα για ομιλία και διάλογο, άλλωστε, δεν θα υπάρχει (you know ντεσιμπέλ;)...

Γενικώς, μη φορέσετε πολλά! :-Ρ

Εάν δεν έχετε σκοπό να χορέψετε και στέκεστε σα μπάστακες μ’ ένα ποτό στο χέρι απλά και μόνο για να κόψετε κίνηση, μην ενοχλείτε αυτούς που ήρθαν για να χορέψουν. Κάντε στην άκρη. Ή πάρτε το ποτό σας όξω.

Διαβάστε και τις οδηγίες του Νανάκου, δε βλάπτει...

Στο φινάλε, διαγράψτε κι όλα τα παραπάνω! Αν νομίζετε πως είναι υπερβολή. Αλλά μην τη «σπάσετε» σε κανέναν, παρακαλώ. Γι’ αυτό έχουμε τα blogs. Απόψε ας κρατήσουμε μόνο το χορό...

«Sugar Baby Love», εντάξει;

Υ.Γ. Ευχαριστούμε, κύριε vrypan.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ: HOT ΘΕΜΑΤΑ ΓΙΑ T-SHIRT!!!

2006-04-16T22:38:00.000+03:00

Θα φορεθούν τρελά στο party.

• I'M WITH BLOGGER
• ΕΙΜΑΙ Ο ΠΙΤΣΙΡΙΚΟΣ
• ΕΙΜΑΙ Η GOUROUNA
• ΕΙΜΑΙ TO ΦΙΔΙ
• I’ M SPARTACUS
• ΕΙΜΑΙ SPAM
• ΕΙΜΑΙ ΕΚΤΟΣ ΜΟΝΙΤΟR
• ΜΕ ΚΑΙΣ!
• ΘΑ ΣΕ ΚΑΝΩ POST
• Ο ΣΑΚΗΣ ΦΩΛΙΟΣ ΖΕΙ
• MISSING: VARETOS
• 나는 정당하다 졸업생
• EMERGENCY MAINTAINANCE
• DO YOU THINK I'M POSTING?
• ΦΡΑΠΕΔΟΠΟΙΗΣΗ ON STEROIDS
• ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ COMMENTS ΠΑΝΤΟΥ
• ΕΧΩ ΜΑΝΟΥΡΙΑΣΕΙ ΜΕ ΤΟΝ McMANUS
• KEEP THE CHANGE YOU FILTHY BLOGGER
• ΑΝ ΔΕ ΜΟΥ ΒΡΕΙΤΕ ΣΠΙΤΙ ΘΑ ΚΛΕΙΣΩ ΤΟ BLOG
• THIS BLOG DOES NOT ALLOW CIVILIZED COMMENTS
• I COMMENT ON nikosdimou.blogspot.com THEREFORE I AM
• Μ’ ΕΒΓΑΛΕ Ο/Η (τάδε) ΑΠΟ ΤΑ LINKS ΤΟΥ/ΤΗΣ ΚΑΙ ΓΥΡΙΣΕ Η ΚΛΑΝΙΑ ΜΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ

Anyone? Anyone? Anyone?

Music for a better living #84

2006-04-14T11:37:00.000+03:00

Νομίζω πως αυτό μας κάνει...

The Rubettes - Sugar Baby Love

Όταν, λοιπόν, ακούσετε αυτό το τραγούδι, να ξέρετε πως το party μόλις άρχισε.

Και για να κατευνάσω την ανησυχία κάποιων στα περί του ρεπερτορίου, θα πέσουν μεγάλες ακρότητες. Από Μαρινέλλα μέχρι Sonic Youth, από Μάικ Ροζάκη μέχρι Raveonettes, από eurotrash μέχρι τρελή electronica. Κανένα στερεότυπο, κανένας σεβασμός, κανένας οίκτος!

Υ.Γ. Το «Έλα Αστυνομία» ακόμη να το βρούμε, ε;

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

V for varate violitzides.

2006-04-09T20:05:00.000+03:00

Επειδή το DJ βγάζει αφρούς όταν του την πέφτουν με «παραγγελιές» («Μωρέ, είναι ένα κομμάτι που πάει κάπως έτσι...», «Βάλε Kylie!», «Μήπως μπορείτε να βάλετε την εκτέλεση της Κατερίνας Στανίση;», «Led Zeppelin έχεις;», «Ναι, γεια σας, λατρεύω τη δουλειά σας, μήπως έχετε κι εκείνο το τραγουδάκι που ακουγόταν στο trailer εκείνης της ταινίας του ’92...», «Αν δε βάλεις Cure θ’ αυτοκτονήσω!», «Κάτι πιο χορευτικό δεν έχετε;», «Μήπως έχετε το «Vogue» της Madonnaς, γιατί μου καύλωσε να κάνω τη χορογραφία, την είχα μάθει απ’ έξω όταν πήγαινα σχολείο...», «Θα βάλεις και όλο το υπόλοιπο album;»), όσοι θέλουν να προβούν στο κακούργημα ας το κάνουν από εδώ, όχι στο party!

Παρακαλώ, varate. Από ένα τραγούδι (άντε κι ένα εναλλακτικό σε παρένθεση) που θα θέλατε ν’ ακούσετε each. Κι ο Θεός βοηθός...

I’m with blogger: The party!

2006-04-08T23:47:00.000+03:00

Πρώτα έσκασε η ιδέα, ύστερα ακολούθησε η θετική ανταπόκριση και, πλέον, είναι κανονισμένο. Το πρώτο bloggers party της Αθήνας έρχεται τη Μεγάλη Τετάρτη 19 Απριλίου. Όχι για να αποδείξουμε τίποτα σε κανέναν, όχι γιατί θέλουμε να κάνουμε κάποιο statement, ούτε καν για να βγάλουμε τα μάτια μας. Μοναδικός σκοπός είναι… να χορέψουμε.

Επειδή ξέρω πως οι περισσότεροι από εμάς είναι ικανοί να κάνουν χαβαλέ και εκεί έξω, επειδή μερικές φορές δεν είναι απαραίτητο να μπουχτίζουμε από προσωπικές κοσμοθεωρίες, μανούρες, αντεκδικήσεις και τσιτάτα στόμφου, ας αφήσουμε τα «μεγάλα» λόγια κι ας μοιραστούμε τη μουσική, τα πιο ατσούμπαλα βήματα χορού κι όσο αλκοόλ αντέχει ο καθένας.

Είναι η πρώτη φορά που μαζευόμαστε έτσι κι ελπίζω να λειτουργήσει - και το κάλεσμα και το fun. Και μακάρι να το κάνουμε συνήθεια. Όχι άλλη τσίκνα, βρε αδελφέ!

Ο χώρος στον οποίο καταλήξαμε είναι το club Barrio (Κεραμεικού 53, Μεταξουργείο). Το μαγαζί θ’ ανοίξει για μας εκείνο το βράδυ, η μουσική θα περιλαμβάνει ΤΑ «τέρατα» από 70’s μέχρι σήμερα, με έμφαση σε ξεφαντωτικό ρεπερτόριο και ουχί εκκλησιαστικό όργανο. Το ποτό θα προσφέρεται στη φιλική τιμή των 5 ευρώ (μπύρα στα 4) και το ρητό «the night is young» είναι η μεγάλη προσδοκία.

Η πρόσκληση είναι ανοιχτή, με προτεραιότητα στο «σινάφι». Όποιοι φίλοι μας γουστάρουν ν’ ακολουθήσουν θα βρουν την πόρτα ανοιχτή ακόμη και χωρίς www. Αλλά θα πρέπει να συνοδεύονται από blogger (βλέπε τίτλο του party).

Αυτό που ζητάω από εσάς είναι να το διαδώσετε με posts, links ή banners (όπως έπραξε «προεόρτια» η αγαπητή mindstripper) και, απλά, να έρθετε (κατά 22:30 αρχίζει η προσέλευση).

«Επανάσταση χωρίς χορό, δεν είναι επανάσταση»!

UPDATE: Ο iblog έφτιαξε γαμάτη αφίσα και banner. Ακολούθησε η συνήθης ύποπτη... Και νέα αφίσα από τον πίθηκα. Kι άλλο banner από τον skoumas. Αρπάχτε τα!

ΧΟΡΗΓΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
Με post:
mindstripper
thedrude
ibloglive
neraida
vjockey
maskesiliou
nootropia
lechatducheshire
arxediamedia
hauptpunkte
georgeisyourman
blogarismenh
lipiridis
kuk
nassoskappa
highfidelityshow
anonimi
mario
nylon
rockstormfm
imerologiokatastromatos
parianos
vatraxokoritso
nanakos
arxediaChacaΣ
volcaniccooking
zouri1
glossedbyaffection
ditikosparakmiakos
agavazo
knightsnight
lespritdelescalier
omega-vc

Με banner:
kourouna
provatos
loucret
fruto5
kyrallina
mftm
piripipiri
northaura
fotospatho
siteseein
karakatsanis
eblogies
onedrawingperday
typosnyxterinos
skoumas
blogs.gr
rodiat2
apisteyto
nikosdimou (καλά, μωρέ, μια πλάκα έκανα κι εγώ...)

Επειδή δε σας προλαβαίνω, παρακαλώ, εαν υπάρχουν κι άλλα παιδιά που υποστηρίζουν την κίνηση αλλά μου διέφυγαν, ας το «σφυρίξουν» από εδώ. Ευχαριστώ!

Music for a better living #83

2006-04-05T09:29:00.000+03:00

Σαν τη μέρα με τη νύχτα...

Devics - Salty Seas

Η επιστροφή των Devics. Άλλη σταθερή αξία κι αυτοί. «Push the Heart», το τέταρτο album τους. Το πιάνο υπογραμμίζει πιο έντονα τη φωνή της Sara Lov. Βάναυσα ρομαντικό, με μια αύρα νυχτερινή. Πάντοτε.

Οποία ειρωνεία.

Καλημέρα.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Music for a better living #82

2006-04-03T15:09:00.000+03:00

Με το ένα, με το δύο, με το τρία...

The Chimes - 1-2-3

Το 1990 οι Chimes κυκλοφόρησαν το ομώνυμο και μοναδικό album στην καριέρα τους, ένα pop soul χορευτικό κράμα που μαρτυρούσε την εποχή του και σχεδόν ξεχάστηκε μαζί της, μπροστά σε μια λαίλαπα που αποκαλούσαμε house κι άπλωνε διαρκώς τα πλοκάμια της σε ολοένα και περισσότερα υπο-είδη. Το «Heaven» ήταν η μεγάλη ραδιοφωνική επιτυχία στην Ελλάδα, η σχεδόν gospel διασκευή του «I Still Haven't Found What I'm Looking For» ήταν εκείνη που έφερνε ρίγη με τη φωνή της Pauline Henry, αλλά εγώ πάντοτε θα προτιμώ να μετράω βήματα χορού με αυτό το track (σε παραγωγή των Jazzie B και Nellee Hooper).

Four, five, six, πάμε! Καλό μήνα, καλή εβδομάδα, καλή αρχή. ;-)

Υ.Γ. Να ετοιμάζεστε για το party…

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Εικονική πραγματικότητα #7

2006-04-03T14:25:00.000+03:00

... και την έβδομη μέρα ο Θεός ολοκλή-
ρωσε το έργο Του.

THE END

Χθες το βράδυ...

2006-04-02T15:54:00.000+03:00

... βούρκωσα μπροστά στη θέα δυό σκιών, δοκίμασα την αντοχή στη μνήμη μας, χαμογέλασα στις στιγμές που ζούσα, αφέθηκα στο σουρεαλισμό που συνθέτουν σα μαστούρα οι λέξεις, θέλησα να δω τις εκφράσεις μου μέσα από τα μάτια άλλων ανθρώπων, γκρίνιαξα για να περάσει το δικό μου και είπα καληνύχτα χαζεύοντας κάτι που θα μπορούσε να με κρατήσει ξύπνιο για ώρες και μέρες... κι όσο αντέχουμε.

Temptation.

2006-04-01T20:01:00.000+03:00

3 Ιουνίου 2006. Αθήνα.
Live. Προσκύνημα.

And I've never seen anyone quite like you before
No, I've never met anyone quite like you before

Μήπως πρέπει να κάνουμε ένα party;

2006-03-29T13:25:00.000+03:00

Εδώ και κανά χρόνο, όλες οι μαζώξεις bloggers (στις οποίες έχω συμμετάσχει) καταλήγουν ή σε ταβερνέ κατάσταση ή σε ένα ποτό μάλλον νυσταγμένο. Το Σάββατο το βράδυ, και κυρίως λόγω της ενεργητικότητας των arxediamedia, ανακάλυψα πως κάπου μπορεί να κρύβεται και το τρελό potential ενός... χορευτικού event!

Η αποφυγή της πραγματοποίησης μιας τέτοιας ιδέας σε περίοδο καρναβαλιού είναι προφανής, νομίζω (ήδη με έχουν αποκαλέσει «καραγκιόζη», το «καρνάβαλος» μου έλειπε...).

Στην ανάπτυξη των comments σε σχέση με τη βραδιά στο Soul, προέκυψε η πρόταση. Και έχει ως εξής:

Μπορούμε να κάνουμε έναν χορό bloggers; Με συμμετοχή όσων περισσότερων γίνεται. Ή όλων, βρε αδελφέ! Στα πρότυπα των reunion parties ή σαν κουλή «αμερικανιά» αλά prom night. Με αυτοκόλλητα καρτελάκια που θα αναγράφουν το user name του καθενός. Χωρίς άλλα ονόματα. Χωρίς πάρλες ατελείωτες και μαλακίες. Μονάχα για να χορέψουμε. To quote «V for Vendetta»: «Επανάσταση χωρίς χορό, δεν είναι επανάσταση»!

Χρειαζόμαστε χώρο και αλκοόλ. Εάν η disco του Holiday Inn στη Μιχαλακοπούλου έχει παραμείνει όπως τη θυμάμαι (70’s trash!), νομίζω πως ενδείκνυται. Μπορεί να το επιβεβαιώσει κανείς; Ή να προτείνει κάτι παρόμοιο; Πιστεύω πως αίθουσα/disco ξενοδοχείου με τον κατάλληλο εξοπλισμό θα ήταν το ιδανικό. Ύστερα πάμε σε αναζήτηση ελεύθερου χώρου. Καμία ιδέα;

Η ενοικίαση του χώρου (κυρίως) ή τα ποτά μπορούν να καλυφθούν ομαδικά, είμαι σίγουρος. Στο δεύτερο θα μπορούσαμε να κινηθούμε και για κάποιου είδους χορηγία, μερικές εταιρείες αναλαμβάνουν πλήρη κάλυψη για parties.

Αυτά ως πρώτη σκέψη. Γουστάρει κανείς; Σοβαρά. Διαδώστε το, σχολιάστε το και βλέπουμε.

Όσοι πρόθυμοι να «φορέσουν» και banner ας περάσουν από την καλή κυρία mindstripper.

Ο ξεσηκωμός άρχισε !!! Συνεχίστε να περνάτε το μήνυμα ...

UPDATE: Φύγαμε! Μεγάλη Τετάρτη 19 Απριλίου. Dates and details here!

Music for a better living #81

2006-03-28T11:10:00.000+03:00

Από το νέο tribute album «Monsieur Gainsbourg Revisited». Πάλι. Κόλλησα.

Carla Bruni - Those Little Things

Μια μικρή μελαγχολία σήμερα. Διασκευασμένη...

Ας είναι. Καλημέρα.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Εικονική πραγματικότητα #6

2006-03-28T11:03:00.000+03:00

Σκέψου πόσο αδύναμος είσαι όταν φοβάσαι. Κοίταξε ξανά μπρος σου. Κάπου ανάμεσα σε σένα και σ’ αυτά που φοβάσαι υπάρχει μια προοπτική. Μια τελευταία ελπίδα να δεις πέρα από σένα.

Music for a better living #80

2006-03-27T17:47:00.000+03:00

Μερικές φορές νομίζω ότι πάσχεις από μια μορφή βαριάς αναισθησίας. Κι ύστερα παρασύρεσαι σε μια παραζάλη που τα παίρνει όλα και τα στέλνει στο διάολο.

Irving Aaronson & His Commanders - Let's Misbehave

Σύνθεση Cole Porter, ηχογράφηση από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 κι αυτό το χαμόγελο δε λέει να φύγει, ρε γαμώτο...

Υ.Γ. Μερικές φορές αισθάνομαι τυχερός. Όταν είμαι εκεί. Στην παραζάλη.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Arxedia meeting.

2006-03-26T18:57:00.000+03:00

Επί σειρά ημερών παρατηρούσα τις προσκλήσεις για ακόμη ένα blog-ο-meeting, το οποίο διοργάνωνε το arxediamedia. Κίνηση προφανέστατα βλακώδης, διότι με 15 contributors που έχει το συγκεκριμένο blog δε χρειάζεσαι περισσότερους για να προκαλέσεις τον όποιο σαματά...

Όχι πως «ψηνόμουν» αρκούντως για να ξεκουβαληθώ Σαββατιάτικο, αλλά ο συνδυασμός μετά μουσικής από τον Fruto5 και κάτι δόσεις δημοσιογραφικής ευσυνειδησίας + η περιέργεια να δω νέες φάτσες (που σίγουρα θα με καταρράκωναν εξαιτίας του νεαρού της ηλικίας των) με προέτρεψε να κάνω μερικά τηλέφωνα και να κόψω κίνηση υποψηφίων bloggers που μπορεί να είχαν τη διάθεση να «εκδράμουν» μέχρι την περιοχή των Εξαρχείων. Εν τω μεταξύ, τα updates αλλαγών σχεδίου έδιναν κι έπαιρναν. Αντί froutou η πρόσκληση πήρε έναν προσανατολισμό πιο... ταβερνέ (η μοναδικότητα αυτού του ελληνικού φαινομένου ίσως πρέπει να αποκτήσει επιχειρηματικές διαστάσεις, αναπτύσσοντας - μέσω ενός τουριστικού marketing plan - τη διοργάνωση παρόμοιων meetings για bloggers του εξωτερικού που ζουν στερημένοι από αυτό το απαύγασμα διασκέδασης που εμείς εδώ αποκαλούμε απλά «ταβέρνα»). Έπρεπε να το είχα δει να έρχεται...

Αφού πρώτα φρόντισα να φάω για βράδυ (ποιος ξέρει τι είδους τρώγλη θα ήταν το «κέντρο διασκεδάσεως») και βρήκα άλλους δύο άσχετους και τυχάρπαστους bloggers που η κοινωνική τους ζωή είναι για τα μπάζα, αποφάσισα να κατεβώ κι εγώ προς κέντρο.

Note to self: κάθε 25η Μαρτίου μη βγαίνεις στο δρόμο για ταξί! Οι περισσότεροι οδηγοί αυτού του συμπαθούς επαγγέλματος μάλλον ονομάζονται Βαγγέλης. Ή, έστω, έχουν έναν Βαγγέλη στο σόι τους. (Άσχετη παρένθεση. Μωρή τρελή, γιατί δε σήκωνες το τηλέφωνο χτες που γιόρταζες; Και δεν έχεις και ρημαδοτηλεφωνητή, που να το βάλεις εκεί που ξέρεις το κινητό σου: στη δόνηση!)

Επόμενο και βασικό σοκ: η ταβέρνα ήταν κλειστή! Είναι προφανές πως κανείς δεν είχε φροντίσει να τηλεφωνήσει για τραπέζι ή οποιαδήποτε άλλη πληροφορία. Οι τρεις μοναχικοί bloggers άρχισαν να σκέφτονται πως ή η διοργάνωση του meeting ήταν για τον πούτσο ή ήταν φάρσα. Αφού ρώτησαν όσους περνούσαν από τη Φειδίου χθες το βράδυ «Μήπως είστε bloggers;» και απάντηση δεν έπαιρναν, έριξαν μια ματιά στο location της frouto-εμφανίσεως, όπου μύγες έπαιζαν πινγκ-πονγκ και βάραγαν τη μπάρα. Τελικώς, διέφυγαν στην πλατεία Εξαρχείων για να πλακωθούν στο αλκοόλ, έχοντας μια ελπίδα να κατηφορίσουν και άλλοι δύο bloggers από σπόντα. Παράλληλα, πληροφοριοδότες από ολόκληρη την Ελλάδα παρακολουθούσαν τις εξελίξεις μέσω κινητών, σε αναζήτηση των εξαφανισμένων arxediamedia.

Οι έρευνες έφεραν εις πέρας το ποθούμενο αποτέλεσμα: το blog-ο-meeting είχε μεταφερθεί σε... ταβερνέ μεζεδοπωλείο των Εξαρχείων, εντός στενού ξεχασμένου από το Θεό! Η αγωνιστική απόσπαση bloggers από την πλατεία αριθμούσε πλέον τέσσερις, στους οποίους, λίγα λεπτά αργότερα, προστέθηκαν ένα κορίτσι από το μικρό σπίτι στο λιβάδι και ένας υψηλόμισθος μουσικός συντάκτης ο οποίος πάσχει από σινεφίλ ονειρώξεις περί ομοιότητάς του με ήρωα κλασικής κωμωδίας. Οι δύο ομάδες ενοποιήθηκαν μετά τα μεσάνυχτα, προς κατάπληξη της απόσπασης της πλατείας, η οποία εγκατέλειψε τις βότκες και τα ξηρά καρπά της για να θαυμάσει τα υπολείμματα μεζέδων και καράφας κρασιού χύμα! Quelle décadence, που λένε και οι Γάλλοι.

Αφού προσπαθήσαμε πολιτισμένα να πιούμε κάτι και με τη σιγουριά πως ο κύριος Δήμου δεν είχε δει την πρόσκληση, συζητήσαμε με τη νεολαία για ζητήματα φιλελευθερισμού, κουραδο-bloggers και ελληνικότατης μιζέριας στο όλο σπορ, ενώ το πέρασμα πλανοδίου τραγουδοποιού (μετά κιθάρας... πάνω από το κεφάλι μου) προκάλεσε το τσακίρ κέφι. Δυστυχώς, η ιδέα μου να τον φιλοδωρήσω έφερε το αντίθετο του προσδοκώμενου αποτέλεσμα: ο καλλιτέχνης παρέμεινε ακλόνητος και μας προέτρεψε να το ρίξουμε στις «παραγγελιές», ενώ, παράλληλα, έκανε «καμάκι» στην ακοινώνητο blogger που φέρνει στη Λίζα Κούντροου (διαπιστωμένο)! Αυτός που τράβαγε φωτογραφίες να φοβάται για τη ζωή του αν διαρρεύσουν...

Κι ενώ ο μελαχροινός τραγουδοποιός συνέχιζε το έργο του άδοντας το «Είσαι αμαρτωλή», εγώ ανέκραξα ένα κεκαλυμμένο «Aiuto, Χριστιανοί, βοήθεια» σε βερσιόν «Δεν πάμε πουθενά αλλού για ένα drink;» κι άρχισαν να πέφτουν οι προτάσεις. Οι περισσότεροι σκέφτηκαν πως στο Bios θα γίνεται του τρελού καρναβαλιού από fun (ήξεραν τι έκαναν όταν έβαζαν το «arxedia» στον τίτλο του blog τους αυτά τα παιδιά), αλλά εγώ έθεσα έντονη ένσταση διότι δεν είχα βάλει τα γκρι «παραλλαγής» μου για να γίνω ένα με τον τοίχο (τσάμπα πήγαμε στα ελληνικά στρατά;). Η αντιπρότασή μου να πεταχτούμε μέχρι το Soul (προς τιμήν του περίφημου, σκανδαλωδώς πολυσυζητημένου και «Εντάξει παιδιά, όλοι έχουμε κωλοτρυπίδα κι έχουμε κλάσει σε τούτη τη ζωή, ο καθένας πίσω στο θρόνο του τώρα...» άρθρου για τους ντόπιους bloggers και τις κυρίαρχες τάσεις - ρεύματά τους στο ομώνυμο περιοδικό) δε βρήκε αντιρρήσεις και ευχαριστώ το Θεό (παρά τις agnostic αντιλήψεις μου) που καταλήξαμε εκεί διότι στο πάνω πάτωμα έγινε... της αρχιδιάς στο χορό! (Άσχετη παρένθεση revisited. Θέλω εκείνο το t-shirt της Μαρινέλλας!!!)

The verdict, please: τα arxediamedia, τελικώς, δεν είναι καθόλου αρχίδια παιδία.

Είμαι sober και διερωτώμαι: τι ώρα γύρισα σπίτι; Τι ώρα είναι τώρα;

Θαύμα, θαύμα: σε προχωρημένη πρωινή ώρα, γνωστή και σεσημασμένη αλκοολική εθεάθη να περπατά στην Ευριπίδου χωρίς βοήθεια ή κάποια τεχνητή υποστήριξη, στα δυό της πόδια. Υπάρχουν και μάρτυρες που μπορούν να καταθέσουν.

Προς Βαγγέλη: μωρή τρελή, σήκωνε κανά τηλέφωνο!

Υ.Γ. Γέρο, μας τα ζάλισες.

UPDATE: For a different point of view.

Music for a better living #79

2006-03-25T19:19:00.000+02:00

Για εκείνους που γνωρίζουν τις προηγούμενες δουλειές τους, οι Trespassers William παραμένουν μια σταθερή αξία. Αμετακίνητοι στον ήχο τους, το ίδιο μεθυστικοί, οριακά φιλήδονοι, μ’ ένα μαγικό ατού μπροστά στο μικρόφωνο. Τη φωνή της Anna-Lynne Williams.

Trespassers William - My Hands Up

Από το νέο τους album, «Having». Κάνει την πιο όμορφη ηχώ όταν το ακούς νύχτα...

Καλό σας βράδυ.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Ταφτά ή λινό «τσουβάλι»;

2006-03-23T21:46:00.000+02:00

Πλατεία Συντάγματος. Πέφτουν δύο γκόμενες πάνω στο ταξί μ’ ένα κάρο σακούλες από το «μέτωπο». Ταιριάζει η διαδρομή, μπαίνουν κι αρχίζει το έπος της κουρτίνας. Και «Πως τις έκανες εσύ;», αλλά «Δεν είναι του στιλ μου εμένα έτσι», μιλάνε μεταξύ τους, βαράνε και κάτι κινητά, το θέμα πάντοτε η κουρτίνα...

Κι εκεί που παίρνω μια βαθιά ανάσα και μετράω τα φανάρια, τους πεζούς και τ’ άστρα μπας και τελειώσουν, επεμβαίνει ο οδηγός. Όχι για να τις σταματήσει. Για να συμμετάσχει! Και «Στους πόσους πόντους σας σέρνεται εσάς στο πάτωμα;», καλά τα λέτε κι εσείς αλλά «Εγώ προτιμώ το κλασικό», μέχρι να την αδειάσουμε τη μία είχε γίνει του Χυτήρογλου ο «ταρίφας». Άρχισα να κοιτάζω κι εγώ αριστερά δεξιά μέσα στο όχημα μήπως και μου είχε ξεφύγει κανά κουρτινάκι...

Κατόπιν περάσαμε σε ζητήματα μετακόμισης, γάμους, έξοδα και λοιπές υποχρεώσεις, ο οδηγός το ζούσε στο τσακίρ κέφι, προσφάτως παντρεμένος όπως μας εξομολογήθηκε. Θρησκευτικός γάμος, προφανέστατα.

Κι ύστερα σου λένε τρέχα στους ψυχολόγους. Ταξί, παιδιά, ταξί! Πιάνεις το τιμόνι κι αμολάς ότι σου καυλώσει σε τόση πελατεία καθημερινά. Μέχρι να κλείσεις τη βάρδια έχεις γίνει κύριος, έχεις ξαλαφρώσει και σου τα’ χουν σκάσει κιόλας από πάνω.

Υ.Γ. Καμία σχέση με το blogging. Καμία αλληγορία. Just the facts, ma'am.

Super goes Lux.

2006-03-21T12:43:00.000+02:00

Νομίζουμε πως τα πάντα σ’ αυτή τη ζωή κάνουν τον κύκλο τους. Αλλά, σχηματοποιώντας μια σχέση, το τετράγωνο ίσως εκφράζει περισσότερα. Γιατί, στ’ αλήθεια, μέσα σε λίγα τετραγωνικά μέτρα γεννιέται και διαλύεται. Στις γωνίες του ζητούν καταφύγιο δύο εραστές, κρύβονται ο ένας απ’ τον άλλον, καταλήγουν να σέρνονται τιμωρημένοι ή χτυπάνε βρίσκοντας αδιέξοδο. Ή ζουν αυτοί καλά κι εμείς πιο ζηλιάρικα ακόμη.

Ένας άντρας, μια γυναίκα. Κορμιά που έλκονται σπασμωδικά, ποζάρουν σαν σε φωτογράφηση νεόνυμφων, χωρίζουν στην αναζήτηση του ιδανικού αντίθετου φύλου. Δίχως προσανατολισμό σκορπίζουν ανάμεσα στο δείγμα πλήθους των θεατών, ψάχνουν να βρουν τις μυρωδιές τους, το άγγιγμα που θυμούνται πως τους έδεσε, μέχρι και το πόδι που ταιριάζει στο γοβάκι μιας μοντέρνας Σταχτοπούτας. Μεγάλο παραμύθι η αγάπη, λένε.

Εκείνος κι εκείνη, σε μια περιπέτεια που πολλαπλασιάζεται σε άπειρα νοητά ζευγάρια, χαμένα κάπου εκεί έξω. Έξω απ’ το τετράγωνο. Τον τόπο του έρωτα. Τα περιφραγμένα σύνορα της γνωριμίας του σώματος, των χειρονομιών, των κινήσεων, της ανάσας που πατάει πάνω σε καρδιοχτύπια αγκομαχώντας. Κορμιά φωτεινά από έρωτα. Συγχρονισμένα στο ρυθμό του ή αδέξια κι ακυβέρνητα στην αβεβαιότητά του.

Και το φιλί τους, τεχνητή αναπνοή που τους κρατά ζωντανούς. Με κομμένη την ανάσα. Με τα χείλη ενωμένα και δυό γλώσσες που αρνούνται τον αποχωρισμό. Το φιλί σαν ομφάλιος λώρος. Που τρέφει μονάχα αγάπη. Στο τετράγωνο. Του SuperLux.

Το «SuperLux» είναι το νέο έργο της χορογράφου Αποστολίας Παπαδαμάκη. Ερμηνεύουν οι Μαρκέλλα Μανωλιάδη και Δημήτρης Καμινάρης. Στο θέατρο Θησείον (Τουρναβίτου 7, Ψυρρή). Ως την 1η Απριλίου.

Εικονική πραγματικότητα #5

2006-03-20T17:37:00.000+02:00

- Αδέρφια, καμία επανάσταση δεν ξεκίνησε από τα blogs.
- Νομίζεις πως είναι safe to turn off our computers now, αφεντικό;

What does your tourist look like.

2006-03-19T17:37:00.000+02:00

Τουρίστα αποκαλούμε εκείνον που αρέσκεται να ταξιδεύει για διασκέδαση. Οι τόποι τους οποίους μπορεί να επισκεφτεί δεν είναι πάντοτε χαρτογραφημένοι. Το άγνωστο τον έλκει συχνά κι αν η επίσκεψή του σε ένα κάποιο νέο μέρος του αφήσει θετικές έως και αξέχαστες εντυπώσεις, το προσθέτει επιμελώς στη λίστα των ταξιδιών του, με προφανή στόχο τη μελλοντική επιστροφή του σε αυτό.

Ένας τουρίστας μπορεί να χαρακτηρίζεται από μια διάθεση συντροφικότητας ή μια φαινομενικά αφιλόξενη στάση εξαιτίας της μοναχικότητάς του. Το είδος του τουρίστα της ψυχής αρέσκεται στην ασάφεια των ταξιδιών του, ιδιαίτερα όταν γύρω του υπάρχουν και άλλοι ταξιδευτές που γνωρίζουν ακριβείς προορισμούς της μέχρι σήμερα ζωής του.

Η υποκατηγορία του ασαφούς τουρίστα σπάνια αφήνει ίχνη από το πέρασμά του. Η συμπεριφορική του στάση χαρακτηρίζεται από σταθερές αξίες, μερικές συγκινησιακές εκρήξεις και ένα μάλλον ατσαλάκωτο ήθος. Ακόμη και σε στιγμές μεγάλης δυσαρέσκειας, ο ασαφής τουρίστας θα επιχειρήσει πρωτίστως να συγκρατήσει εαυτόν. Ενίοτε, διαγράφει τον τόπο στον οποίο κάποιο δυσάρεστο συμβάν του προκάλεσε έως και τη λύπη, σε μια προσπάθειά του να τον ξεχάσει για πάντα.

Ανάλογα με την πολυπλοκότητα του χαρακτήρα του, ένας τουρίστας μπορεί να είναι εκκεντρικός, ακοινώνητος, απολαυστικός, σαρκαστικός, ανισόρροπα δραματικός, πικρόχολος, φαντασμένος, αστείος, ιδανικός, λανθασμένος, βαρετός, εγωιστικός, τσατισμένος, παρεξηγημένος, χαμογελαστός, καθαρός, απαθής, οριακά φιλικός , ευσυγκίνητος, ειλικρινής, αταίριαστος. Η σύνθεση τέτοιων στοιχείων σπάνια προκαλεί άλλους ταξιδευτές στο να πλησιάσουν έναν τουρίστα με την πρόθεση να μοιραστούν μαζί του εμπειρίες ζωής.

Ο τουρίστας της ψυχής ποτέ δεν κρατά αναμνηστικά από τους τόπους τους οποίους επισκέπτεται. Επιδιώκει μονάχα να κρατά κάποιες αναμνήσεις, που με τον καιρό αλλοιώνονται ή φιλτράρονται επιλεκτικά σε συνάρτηση με το δικό του point of view. Περιττό να τονισθεί πως το είδος αυτό δεν επιδιώκει να βλάψει άλλους ταξιδευτές ή να καταστρέψει τόπους από τους οποίους πέρασε.

Οι αποσκευές ενός τουρίστα πολλές φορές βαραίνουν ενοχλητικά. Ευτυχώς, όμως, αυτό ισορροπεί με την όχι και τόσο τακτική συχνότητα των ταξιδιών του. Όταν γίνεται λιγότερο ομιλητικός είναι γιατί η διάθεσή του δεν επιτρέπει πολλά πολλά ή έχει αφαιρεθεί από τη μουσική.

Να θυμάσαι πως όταν πετά ζητά πάντοτε θέση δίπλα σε παράθυρο. Για τη θέα. Θα παραμείνει στο κάθισμά του καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού, φορώντας τη ζώνη ασφαλείας.

Όταν σε βρίσκει... «Κακό» μεγάλο.

2006-03-19T17:00:00.000+02:00

Πολύ το αγαπώ το Αθηνόραμα. Στην ηλεκτρονική του μορφή, πια. Και αποκλειστικά. Σε εβδομαδιαία βάση τσεκάρω την συνήθως κορυφαία «ΓΝΩΜΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ» που ακολουθεί συνοδευτικά το κάθε φιλμ που προβάλλεται στις αίθουσες, προσπαθώντας να κατανοήσω τάσεις και προτιμήσεις, πόσο μάλλον τις συχνές ασυμφωνίες μεταξύ κριτικής και θεατών. Η πλιατσικολογία σε πολλές περιπτώσεις με έχει κάνει να φτύνω πάνω στην οθόνη του υπολογιστή, κυρίως από γέλια.

Ακολουθεί ένα δείγμα σχολίων από τις γνώμες για «Το Κακό» του Γιώργου Νούσια που, ακόμη κι αν δε σε κάνουν να θέλεις να δεις την ίδια την ταινία, σίγουρα σε κάνουν να θέλεις να επιστρέψεις στο site για περισσότερο χαβαλέ! Για να το απολαύσετε καλύτερα, δεν έχω αγγίξει ούτε διορθώσει το παραμικρό...

Είναι ντροπή ΕΛΛΗΝΕΣ να γυρίζουν τέτοιες ταινίες, το κράτος οφείλει να παρέμβει πάραυτα, όπως και ο προικισμένος Αρχιεπισκόπος μας.

Αίσχος! Πότε επιτέλους θα κάνουν μια ταινία με γκέι ζόμπι; Γιατί αυτός ο ρατσισμός; Είχε γαύρους βέβαια, αλλά δεν είναι το ίδιο...

Η πιο καμμένη ταινία της χρονιάς!Κάνενα επίπεδο!Αν πάτε πάντως καφροπαρέα λέει,πέφτει το γέλιο της αρκούδας.

Εισαι Μεγαλος αγορι μου..! Ο ηχος σου ομως χάλια..Παμε γερα!

Ένα πραγματικό αριστούργημα.Ευτυχώς η αρχή της αποτελμάτωσης του ελληνικού κινηματογράφου έγινε!

H ΠΡΩΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ SPLATTER; ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΤΕΞΩ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΗ.

Ενας γαύρος λιγότερος...Στο sequel αν ανατινάξουν το Καραισκάκη θα βάλω 5 αστέρια.

Χαθηκανε μωρε οι καλες ταινιες να δειτε ζαγαρια! Δειτε μωρε το "Θωρηκτο Ποτεμκιν", "Η γη τρεμει","Ρωμη ανοχυρωτη πολη", μπας και ανοιξουνε τα στραβα σας και καταλαβετε που βρισκεστε και κατα που πορευεστε ζουλαπια!

Πολύ πολύ καλό το ΚΑΚΟ. Καταπληκτικός ήχος, εφφέ και το στομάχι στο παπούτσι... Η μόνη μου ένσταση είναι ότι ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ ΓΑΥΡΟΥΣ!!!

Ο Πίτερ Τζάκσον που έφτιαξε την μαλακία το Braindead ήταν καλύτερος ??Η καλύτερη ταινία μετά τον δράκουλα των Εξαρχείων !!

η κάμερα ως αναξιόπιστος μάρτυρας της αλήθειας, αμοραλισμός, ατομισμός και ματαιοδοξία, το αίμα ως διακοσμητικό αξεσουάρ, η μιντιακή εκπόρνευση της βίας, η κοινωνία ως νεκρή φόρμα, ενοχές και εκλογικεύσεις.

πώς να χαρεί κάποιος μια ταινία, όταν, α)οι αποπίσω γελάνε συνέχεια, β)ο δίπλα τρώει ποπκορν, και γ) και κυριώτερο, είναι σαφές ότι ο σκηνοθέτης είναι γαύρος.

Ένας σεναριογράφος που τόλμησε και πέρασε τα πιο βαθειά μυνήματα με πρωταρχικό και περισσότερο βαθυστόχαστο το ότι τα ζόμπι δεν είναι φίλοι μας. Μην λυπηθείτε τα λεφτά, να λυπηθείτε το χρόνο που χάσατε.

Το ελληνικό αίμα είναι πιο νόστιμο...

Ρε τράβα με κανά Ζουγανέλη και κανά Τζόνη Βαβούρα να γυρίσετε καμμιά φλόμπα!

Η καλυτερη ταινια που εχω δει ποτέ.

Music for a better living #78

2006-03-17T02:41:00.000+02:00

Από το επερχόμενο tribute album «Exit Music: Songs With Radio Heads». Κυκλοφορεί στις 3 του Απρίλη. Ψιθύρισέ το.

Mark Ronson with Alex Greenwald - Just

Λίγο πριν ξαπλώσω. Όχι στην άσφαλτο. Στο κρεβάτι μου.

To the purest hell, γλυκά μου...

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Ψήφισα κι εγώ ένα τραγούδι για τη Βίσση.

2006-03-15T10:39:00.000+02:00

Το νούμερο 5.

Εικονική πραγματικότητα #4

2006-03-14T17:21:00.000+02:00

«Σα να’ μαστε στα σύννεφα», έλεγα εγώ. «Σα να’ ρχεται μπόρα», έλεγες εσύ.

Ακολουθεί μήνυμα - έκκληση εις την γαλλικήν.

2006-03-13T23:30:00.000+02:00

Περνούσα δίπλα από τηλεόραση που έπαιζε ειδήσεις και κοντοστάθηκα. Μεγάλο λάθος...

Παρακαλώ, μήπως γίνεται να προχωρήσουμε κάπως έγκαιρα σ’ αυτές τις γαμημένες εκλογές, να μας αδειάσει τα τετραγωνικά (σε γωνιά δε χωράει...) αυτό το χοντρό γαμημένο βρωμόμουνο, το κακογαμημένο σκιάχτρο του και τα γαμημένα παιδιά του σωλήνα τους, μαζί με το γαμώ τον πατέρα που σας εκσπερμάτισε υπόλοιπο πλήρωμά του, διότι δε μπορώ να τους βλέπω άλλο (γαμώ είπα;);

Κι ας βγει κι ο Τζορτζ Μπους και ο Λάκης Λαζόπουλος και η κυρία Λουκά και ο Πιτσιρίκος και το «Fame Story» σύσσωμο και η Τζένιφερ Άνιστον που είναι δικό μας παιδί κι εκείνος ο «Άγιος» μοναχός που τον είχανε θαμμένο για 15 χρόνια αλλά δε σάπισε και η γαμημένη η sweet transvestite from Transexual, Transylvania.

Άντε!

Υ.Γ. Μήπως έφταιγε που άκουγα Wagner βραδιάτικα;

Ύστερα από το «θανατερό» post…

2006-03-13T23:00:00.000+02:00

... πήγα και είδα μια ταινία μ’ έναν τύπο που πεθαίνει από κακοήθη όγκο κι ένα κάρο μεταστάσεις και στο καπάκι, μετά την προβολή, χτυπάει το κινητό μου ως απάντηση μηνύματος που έστειλα, λέει.

- Νομίζω πως έχετε καλέσει λάθος νούμερο. Από που παίρνετε;
- Από το ιατρείο του κυρίου Τάδε!

Γελάσαμε και σήμερα.

Μα γιατί κανείς δε θέλει να μιλά για ζωή σ’ αυτό το θάνατο;

2006-03-13T09:25:00.000+02:00

Μπορεί και να κάνω την ερώτηση λάθος. Αλλά, όπως και να’ ναι, κανείς δε θα θέλει να το κουβεντιάσει. Να με διορθώσει.

Κανείς δεν έχει πρόβλημα με το θάνατο. Απλά, δε θα’ θελε να ήταν εκεί όταν του συμβεί, που έλεγε και ο Γούντι Άλεν. Δε γίνεται να λείπεις από αυτό το ραντεβού, όμως... Μονάχα ελπίζεις να είναι μεγάλη η λίστα αναμονής. Και ξεχνιέσαι. Δεν κοιτάς τα χρόνια, εξισώνεις την ιδέα του θανάτου με μεγάλες απώλειες κάθε μορφής από τις οποίες «επιβιώνεις» και συνεχίζεις μ’ ένα θράσος που σου λέει πως θα φτάσεις τα 100 (και βάλε) κι όλα θα είναι υπέροχα μέχρι τη στιγμή που θα τρέξεις χοροπηδώντας ως τις πύλες του Παραδείσου ή θα μετενσαρκωθείς σε κάτι ακόμη πιο όμορφο και... ζωντανό. Κάνε κι ένα σταυρό κι όλα θα περάσουν, ξέρεις...

Κι εκεί που ήσουν ήσυχος κι αισιόδοξος γιατί νόμιζες πως θα πεθάνεις ύστερα από εκείνο το χωρισμό αλλά τώρα ζεις κι είσαι μια χαρά, εκεί που ξεχνάς που στο διάολο πήγε ο παππούς και η γιαγιά (περίσσευαν, εσύ έχεις τους γονείς σου...) και όλα σου τ’ αγαπημένα pets, εκεί που κάνεις πως δε μετράς τα δικά σου τα γαμημένα χρόνια, τα κεράκια, τις ρυτίδες και τα έξτρα κιλά ενός σώματος που μονάχα ασχημαίνει, εκεί, στη σιγουριά της μεγάλης νίκης του εγωισμού σου ενάντια στη φύση, τρως μια σφαλιάρα από την πραγματικότητα και κονταίνεις και σε μπόι και σε ημερομηνία λήξης.

Ήμουν σ’ ένα σπίτι φίλων τις προάλλες και κάναμε χαβαλέ. Ξαφνικά, χτυπάει το τηλέφωνο. Ο πατέρας γνωστού των παιδιών πήγε για κάτι εξετάσεις αστείες και βγήκε με καρκίνο στον πνεύμονα, μεταστάσεις και, μάλλον, λιγοστούς μήνες ζωής. Περιττό να πω ότι «έπεσε» η διάθεση. Όλοι μέσα στην κατήφεια. Χωρίς να ξέρουν πως είναι. Ενός λεπτού λύπηση... Δε συμμετείχα. Τι να έλεγα; Πως είναι να έχεις τη μισή οικογένειά σου να μπαινοβγαίνει στις κλινικές και στο ενδιάμεσο να σου λέει που να θάψεις ποιον; Ή να γίνω περισσότερο μελό και ανατριχιαστικός σε λεπτομέρειες με το επεισόδιο «Πως επαναφέρεις στη ζωή τον φαινομενικά νεκρό πατέρα σου μιμούμενος ότι μαλακία έχεις δει στο σινεμά γιατί σου καύλωσε πως δεν είχε έρθει η ώρα του»; Βάλαμε ένα εργάκι τρόμου μετά και γελούσαμε με αποκεφαλισμούς και αναίτιους θανάτους. Cool, μωρέ. Και μακριά από εμάς.

Γιατί τα γράφω τώρα όλα αυτά; Γιατί φοβάμαι. Γιατί έρχεται η σειρά και των δικών μου ανθρώπων, αργά ή γρήγορα. Γιατί είμαι ένας ψεύτης που τους το κρύβει, γιατί αισθάνομαι πως κάποια πράγματα θα μου λείψουν τόσο που δεν θα τ’ αντέξω, γιατί μερικές απουσίες σου γαμάνε περισσότερο τα σωθικά. Γιατί, τελικά, αγαπάς.

Διάβολε, αγαπάω τη ζωή. Χωρίς αυτήν δε θα μπορούσα να είμαι τόσο κυνικός.

Υ.Γ. Χθες το βράδυ σκέφτηκα το θάνατο. Κι όλα αυτά τα ανόητα πράγματα που μου θυμίζουν εσένα.

Music for a better living #77

2006-03-10T00:09:00.000+02:00

Portishead meet Serge Gainsbourg. Από το νέο tribute album «Monsieur Gainsbourg Revisited».

Portishead - Requiem for Anna

Δε μπορώ να συντονιστώ με τη νύχτα απόψε.

Off.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Γιατί;

2006-03-09T23:29:00.000+02:00

«Γιατί πιτσιλάει και βρωμίζει και μυρίζει και δε μπορώ!»

Τι είναι sober;

2006-03-09T23:26:00.000+02:00

Δεν παίζω! Η πρωταγωνίστρια του τελευταίου music video των Massive Attack δηλώνει πως έγινε πραγματικά γκολ απ’ το πιοτί για τις ανάγκες των γυρισμάτων του. Σιγά την «ερμηνεία», δηλαδή. Έχω εγώ κάτι φίλες που τη βάζουν κάτω την κυρία Kirsty Shepheard πριν προλάβει να δει το σχήμα του μπουκαλιού...

Εικονική πραγματικότητα #3

2006-03-08T01:39:00.000+02:00

Συνήθιζε να περπατά με το κεφάλι ψηλά. Χωρίς να γνωρίζει τι θέλει ν’ αποφύγει. Από τον επίγειο κόσμο.

Ο Χριστός... ξεσταυρώνεται!

2006-03-08T01:35:00.000+02:00

Ένα θεάρεστο μιούζικαλ στους δρόμους του Λος Άντζελες με απροσδόκητο φινάλε και μουσική επένδυση το... «I Will Survive». Σταυροκοπήσου και δες το από εδώ.

Καλή Ανάσταση!

Rest In Peace.

2006-03-06T07:44:00.000+02:00

«Brokeback Mountain»

Music for a better living #76

2006-03-05T14:00:00.000+02:00

Σε πιάνει ποτέ αυτή η επιθυμία ν’ ακούσεις ένα τραγούδι που θα σε κάνει να θες να χορέψεις, ν’ αρπάξεις τη χαρά από το ρυθμό του ή τους στίχους του και να ξεχάσεις τι γίνεται γύρω σου (μη σου πω και μέσα σου...);

The Supremes - Love is Like an Itching in My Heart

Για έναν άγνωστο λόγο, αυτό είναι το αγαπημένο μου τραγούδι από τις Supremes. Δε το συνδέω με έρωτες κι αισθήματα. Απλά, όποτε το ακούω θυμάμαι πως είμαι ζωντανός. Είναι κι αυτό μια μορφή φαγούρας... Που προηγείται της καρδιάς. Αλλά πάντα το ξεχνάμε.

Γαμώ τις ιεραρχίες μας!

Υ.Γ. Θα το ακούω με το ίδιο κέφι στα 76 μου, άραγε;

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Rule number one: remake.

2006-03-05T13:53:00.000+02:00

Αγαπάτε το Bollywood; Αγαπάτε και το «Fight Club»;

Κωλόφαρδοι!

Το θέλω! Ακόμη κι αν δεν έχει Pixies στο τέλος!

God is a TRUe MAN.

2006-03-02T02:26:00.000+02:00

Μπορούμε να παίζουμε τους Θεούς σε τούτη τη ζωή; Και το χέρι ποιας εξουσίας είναι εκείνο που μπορεί να μας κάνει να αισθανόμαστε περισσότερο τρωτοί; Το χέρι που αφαιρεί τη ζωή ή το χέρι που υπογράφει αυτό που διαβάζεις; Θα σαρκάσω μπροστά και στα δύο. Γιατί οι τάφοι τους δε μπορούν παρά να είναι ίδιοι...

Η ταινία «Capote» ξεκινά την προβολή της στις αίθουσες σήμερα.

Εικονική πραγματικότητα #2

2006-02-27T16:38:00.000+02:00

Πολλές φορές η προοπτική μου αποτελείται από κατασκευασμένες εικόνες.

Διάβαση πεζών.

2006-02-27T15:49:00.000+02:00

Στάθηκα για λίγο πάνω στη νησίδα. Κανονικά θα είχα δύο επιλογές. Να γυρίσω πίσω, στη δεξιά πλευρά του δρόμου, για να είμαστε μαζί ή να περάσω απέναντι, πέρα από το αντίθετο ρεύμα.

Πριν προλάβω να σκεφτώ οτιδήποτε, βρισκόσουν κι εσύ δίπλα μου. Η νησίδα ήταν πάντοτε κολλημένη στη μέση της ασφάλτου. Τα φανάρια άλλαζαν απόχρωση ασταμάτητα. Σα μια απόδειξη πως ο χρόνος τρέχει. Για μένα, όμως, είχε σταματήσει. Όπως όταν κόβεται η ανάσα. Όπως όταν η καρδιά παύει να χτυπά. Όπως όταν είμαστε μαζί και μου ζητάς να σου πω...

Περνάς απέναντι ή γυρνάς πίσω;

Music for a better living #75

2006-02-27T14:55:00.000+02:00

Αυτός εδώ πρέπει να τα λέει για το blogging…

Razzy - I Hate Hate

Αλλά, πάλι, η ηχογράφηση είναι του 1974.

Υ.Γ. Μάθετε περισσότερα για τον «Razzy» Bailey εδώ (και μην παραλείψετε να τσεκάρετε τις φωτογραφίες του!).

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Οσκαρικό ΠΑΜΕ ΣΤΟΙΧΗΜΑ;

2006-02-27T14:49:00.000+02:00

Πλάκα μας κάνουν; Θα με αναγκάσουν να πάω σε προπατζίδικο;