Tuesday, June 20, 2006

This train will take you... anyway.

Βδομάδες και μήνες περνούσαν. Κι εκείνος στεκόταν πάντοτε εκεί, μπροστά στις γραμμές του τρένου, σε απόσταση αναπνοής από το κενό. Προσπαθώντας να αφαιρεθεί και σταδιακά να ζαλιστεί, μπας και πέσει. Μέρα με τη μέρα, όμως, καταλάβαινε πως δεν είχε γεννηθεί για να φύγει σαν αυτόχειρας... Και κάθε μέρα ξανά, στο σταθμό, τα ίδια. Η εμμονή δεν άλλαζε. Έφτιαχνε με το μυαλό του επετείους με νόημα, αιτίες δραματικές που δεν του επέτρεπαν να ζει, σκηνοθετούσε τη στιγμή που το τρένο θα τον έκανε κομμάτια, καλούσε συγγενείς και φίλους στο μνημόσυνο, πετούσε ψηλά, από μια άλλη ζωή, σαν τουρίστας που επισκέπτεται την πόλη για πρώτη φορά, χάζευε τις ζωές των άλλων με μια παράξενη αίσθηση ανακούφισης κι όταν το κορμί δεν κρατούσε περισσότερο ή στέρευε η φαντασία του, έκανε μερικά βήματα προς τα πίσω για να πλησιάσει το παγκάκι και να κάτσει. Οι γραμμές δεν φαίνονταν από’ κει. Δεν του έβαζαν ιδέες...

Μ’ ένα φίλο του μια μέρα στεκόντουσαν μαζί, στον ίδιο σταθμό. Αυτόν που είχε επιλέξει σαν το καλύτερο σκηνικό για τον τόσο κινηματογραφικό θάνατό του. Γύρισε και τον κοίταξε καλά ο φίλος του. Κι ύστερα έβαλε τα γέλια. «Δε σ’ έχω ικανό, ρε Μ.», του είπε. Και συνέχισε να γελά. «Βάζεις στοίχημα;», απάντησε εκείνος. Και σηκώθηκε προς τις γραμμές, με βιαστικά βήματα, τόσο που έκανε τους γύρω να πιστέψουν πως ήταν αποφασισμένος για κάτι κακό. Μπροστά στο κενό σταμάτησε, το κορμί του λικνίστηκε λες κι έχανε την ισορροπία του και με μια κίνηση απεγνωσμένη προς τα πίσω βρέθηκε να προσγειώνεται με βία στη λεκάνη του. Ο κόσμος γελούσε μαζί του κι ο φίλος του προσπαθούσε να τον σηκώσει και να τον στήσει ξανά σε όρθια στάση, λες και είχε να κάνει με ελαττωματικό στρατιωτάκι.

Κάμποσο καιρό αργότερα, φορτωμένος ειδήσεις, μνήμες, κατήφεια και αλλεπάλληλους πόνους που πάντοτε αποκαλούσε «ψυχοσωματικούς» γιατί δεν παραδέχτηκε ποτέ πως τον πήρανε και τα χρόνια, ο κύριος Μ. γύρισε αργά το κεφάλι του προς τ’ αριστερά και είδε τα φώτα του τρένου να πλησιάζουν. Ανασηκώθηκε όπως τόσες άλλες φορές, βημάτισε προς το κενό σε σωστό timing με τον ερχομό του τρένου και, λίγο πριν κλείσει τα μάτια, άκουσε μια δυνατή κραυγή. Ελάχιστα μέτρα πριν από εκείνον, μια γυναίκα, πιο αποφασιστική, έδινε τη βουτιά της στο κενό για να χαθεί μέσα σ’ ένα λουτρό αίματος. Ήταν τόσο κοντά ο κύριο Μ. που τα ρούχα του και το πρόσωπό του ακόμη γέμισαν πιτσιλιές.

Ο κύριος Μ. δεν πρόλαβε να δει το πολτοποιημένο σώμα της άγνωστης γυναίκας. Είχε ήδη σωριαστεί στο έδαφος. Καρδιακή προσβολή, είπαν οι γιατροί που μάζεψαν και το δικό του πτώμα. Ακαριαίος θάνατος. Μάλλον από τη στιγμή που ένοιωσε τις σταγόνες πάνω στο πρόσωπό του. Από φόβο πως έτσι θα πέθαινε κι εκείνος.

9 Comments:

Blogger Art Attack said...

Μη γραφεις τετοια γιατι σε βλεπω να δεχεσαι προταση για εκδοση βιβλιου απο Μαραθια!
lol

1:18 PM  
Blogger enteka said...

ωραίο. πολύ δυνατό

1:56 PM  
Blogger Xνούδι said...

μας στείλατε αδιάβαστους.
Πυροβόλο.

Καλημέρα σας

2:11 PM  
Blogger Idάκι said...

Λύσσα με τις αυτοκτονίες όλοι σας....

Άψογο κείμενο :)

5:48 PM  
Blogger un certain plume said...

Θαυμαστό.

5:44 AM  
Blogger Junky Nurse said...

vrisko kamera, lights, props kai editing room an vreis tous xaraktires. edo stn australia ta casting einai dyskola ahem ahem

7:48 AM  
Blogger vague tourist said...

Art Attack, δεν έχω τέτοιου είδους ανάγκες.

Junky Nurse, δεν είσαι sober!

Κι ευχαριστώ όσους μπήκαν στον κόπο...

10:30 PM  
Blogger Junky Nurse said...

pote sober gia pia me perases

3:26 AM  
Blogger vague tourist said...

By the way, έρχομαι «Αυστραλία» τον Αύγουστο. Αν βρείτε την πρωταγωνίστρια... :-Ρ

10:50 AM  

Post a Comment

<< Home