I'll find my soul as I go home.

Χθες το βράδυ πραγματοποιήθηκε ίσως η τελευταία μου συναυλιακή επιθυμία. Όλη μέρα είχα ένα παράξενο άγχος. Λες και θα τέλειωνε η ζωή μου ύστερα απ’ αυτό το live. Ώρες αργότερα έπινα ένα άθλιο ποτό με tonic και σχεδόν καθόλου vodka, το αριστερό μου πόδι πονούσε διαολεμένα και ο σαρκασμός ήταν το μόνο όπλο για να μη δείξω πως φοβάμαι.

Ναι, όλα γερνάνε.

+
Το να βλέπεις τους New Order να παίζουν ζωντανά, μπροστά σου.
Το χαμόγελο του Peter Hook.
Το «Perfect Kiss».

-
Η σκηνή (2 stages δίπλα δίπλα - duh!), στημένη σχετικά χαμηλά και σε άσχετο σημείο (προφανώς για να δείξει ένα κάποιο «μπούγιο» σε περίπτωση που ο κόσμος ήταν λιγοστός...).
Ο κάκιστος ήχος που σε ορισμένα τραγούδια κατέστρεφε τη διάθεση.
Οι εσωτερικές μεταναστεύσεις θεατών κατά τη διάρκεια του live.
Οι μπύρες τέλειωσαν νωρίς!!!

Setlist: Love Will Tear Us Apart, Crystal, Regret, Twenty Four Hours, Krafty, Working Overtime, Transmission, Your Silent Face, Waiting For The Sirens' Call, Turn, Bizarre Love Triangle, True Faith, Temptation, The Perfect Kiss, Blue Monday

Encore: Ceremony, Shadowplay

Υ.Γ. Εγώ ήθελα και το «World in Motion»!