Friday, April 28, 2006

Η κούρσα του τρόμου.

Χθες το πρωί έπρεπε να πάω σε μια προβολή. Η ιδέα πως πολλοί κάτοικοι αυτής της πόλης δεν έχουν επιστρέψει με καθησύχαζε. Μισή ώρα πριν, δοκίμασα να πάρω τηλέφωνο σε ραδιοταξί που με εξυπηρετεί τακτικότατα. Η γραμμή τους είχε γαμηθεί! Το timing που με τσιτώνει πάντα...

Βγήκα στο δρόμο. Στη διασταύρωση δεν υπήρχε γυναίκα που περίμενε για ταξί. Καλός οιωνός. Σκάει και μια Mercedes κουκλί με το ελεύθερο ανεβασμένο, σταματάει μπροστά μου, μου φεύγει το άγχος, «Θα προλάβω», λέω μέσα μου. Αλλά... ΟΧΙ!

Είκοσι χρόνια οδηγός ο κυριούλης, το πήγαινε τ’ αμάξι λες και είχε βγάλει το θωρηκτό για βόλτα στο Σαρωνικό. Η ταχύτητες που έπιανε έμοιαζαν με το πιο τρομακτικό slow motion της ζωής σου. Στα φανάρια κατέβαζε ακόμη περισσότερο λες και το έκανε επίτηδες για να μας πιάσει το πορτοκαλί, στο οποίο, φυσικά, φρέναρε σαν Παναγιά... Ας μην αναφέρω τις περιπτώσεις όπου άφηνε τον οποιονδήποτε να μας προσπεράσει.

Παίρνω τηλέφωνο και λέω να με περιμένουν λίγο, πετώντας «συνθηματικές» ατάκες μπας κι ακούσει ότι βιάζομαι και πάρει λίγο μπρος. Κι ύστερα άρχισα να μονολογώ κάτι αφελή του στιλ «Ανοιχτός ο δρόμος, ε;» και «Άδειασε η Αθήνα...». Τι το’ θελα; Μιλάμε για γκαντέμη άνθρωπο (όχι εγώ, ο οδηγός)! Η διαφωνία του κυρίου γίνεται ορατή εντός δευτερολέπτων, καθώς αντιμετωπίζουμε ένα απίστευτο κόλλημα στο Μετς, στα καλά καθούμενα! Τρώω φρίκη. Κι εκείνος αρχίζει να γίνεται ομιλητικότερος. Και «Πεντακόσια δολάρια το βαρέλι να το πάνε το πετρέλαιο να δεις αν θα ξαναβγούν όλοι αυτοί στους δρόμους...» και «Να, εκεί κρύβονται συνήθως για να σου δώσουν την έτοιμη κλήση, αριθμό πινακίδας κι ονοματεπώνυμο προσθέτουν μόνο, εκείνοι σε βλέπουν στο λεωφορειόδρομο, εσύ όχι» και «Καλά να τους κάνουνε» κι άλλα τέτοια όμορφα κοινωνικοπολιτικού ενδιαφέροντος ξεστόμιζε χαιρέκακα, ενώ εγώ έψαχνα να βρω νύχια να δαγκώσω (που δεν το κάνω, αλλά ποτέ δεν ξέρεις, προκειμένου να φτάσεις στο έγκλημα).

Μέχρι να φτάσουμε στη Μεσογείων θα είχα πλέξει τουλάχιστον το ένα καλτσάκι της ανιψιάς μου που έχει πατήσει τα τέσσερα κι αν μου ζητήσει ξανά να της βάλω να δει το «Bambi» θα της πω, επιτέλους, πως η μανούλα του δεν πήγε για βρούβες ούτε για διακοπές με κρουαζιερόπλοιο αλλά τη φάγανε λάχανο οι κακοί κυνηγοί (το συγκεκριμένο απόσπασμα το κάνουμε skip στο φιλμ διότι ακόμη να ξεπεράσουμε το σοκ της μαμάκας του «Dumbo» που «την είχαν βάλει φυλακή κι έκλαιγε»...), έτσι για να μάθει!

Υ.Γ. Κατά βάθος είμαι καλός άνθρωπος.

4 Comments:

Blogger TheDrude said...

τουλάχιστον η ταινία έλεγε τίποτα ή τζάμπα το τράβηγμα;

1:20 PM  
Blogger irene_____ said...

πόσο βάθος όμως;

1:35 PM  
Blogger Snowhite said...

Μια χαρά είσαι, απλά φταίνε τα νεύρα απο τον ταξιτζή :P

6:48 PM  
Blogger vague tourist said...

Ο καινούριος Τέρι Γκίλιαμ ήταν, TheDrude. Ναι. Πολλά ναρκωτικά!

Θέλει κασμά, irene.

Snowhite, είμαι που είμαι spoiled child, άμα ακούω και τέτοια...

10:47 AM  

Post a Comment

<< Home