Monday, March 13, 2006

Μα γιατί κανείς δε θέλει να μιλά για ζωή σ’ αυτό το θάνατο;

Μπορεί και να κάνω την ερώτηση λάθος. Αλλά, όπως και να’ ναι, κανείς δε θα θέλει να το κουβεντιάσει. Να με διορθώσει.

Κανείς δεν έχει πρόβλημα με το θάνατο. Απλά, δε θα’ θελε να ήταν εκεί όταν του συμβεί, που έλεγε και ο Γούντι Άλεν. Δε γίνεται να λείπεις από αυτό το ραντεβού, όμως... Μονάχα ελπίζεις να είναι μεγάλη η λίστα αναμονής. Και ξεχνιέσαι. Δεν κοιτάς τα χρόνια, εξισώνεις την ιδέα του θανάτου με μεγάλες απώλειες κάθε μορφής από τις οποίες «επιβιώνεις» και συνεχίζεις μ’ ένα θράσος που σου λέει πως θα φτάσεις τα 100 (και βάλε) κι όλα θα είναι υπέροχα μέχρι τη στιγμή που θα τρέξεις χοροπηδώντας ως τις πύλες του Παραδείσου ή θα μετενσαρκωθείς σε κάτι ακόμη πιο όμορφο και... ζωντανό. Κάνε κι ένα σταυρό κι όλα θα περάσουν, ξέρεις...

Κι εκεί που ήσουν ήσυχος κι αισιόδοξος γιατί νόμιζες πως θα πεθάνεις ύστερα από εκείνο το χωρισμό αλλά τώρα ζεις κι είσαι μια χαρά, εκεί που ξεχνάς που στο διάολο πήγε ο παππούς και η γιαγιά (περίσσευαν, εσύ έχεις τους γονείς σου...) και όλα σου τ’ αγαπημένα pets, εκεί που κάνεις πως δε μετράς τα δικά σου τα γαμημένα χρόνια, τα κεράκια, τις ρυτίδες και τα έξτρα κιλά ενός σώματος που μονάχα ασχημαίνει, εκεί, στη σιγουριά της μεγάλης νίκης του εγωισμού σου ενάντια στη φύση, τρως μια σφαλιάρα από την πραγματικότητα και κονταίνεις και σε μπόι και σε ημερομηνία λήξης.

Ήμουν σ’ ένα σπίτι φίλων τις προάλλες και κάναμε χαβαλέ. Ξαφνικά, χτυπάει το τηλέφωνο. Ο πατέρας γνωστού των παιδιών πήγε για κάτι εξετάσεις αστείες και βγήκε με καρκίνο στον πνεύμονα, μεταστάσεις και, μάλλον, λιγοστούς μήνες ζωής. Περιττό να πω ότι «έπεσε» η διάθεση. Όλοι μέσα στην κατήφεια. Χωρίς να ξέρουν πως είναι. Ενός λεπτού λύπηση... Δε συμμετείχα. Τι να έλεγα; Πως είναι να έχεις τη μισή οικογένειά σου να μπαινοβγαίνει στις κλινικές και στο ενδιάμεσο να σου λέει που να θάψεις ποιον; Ή να γίνω περισσότερο μελό και ανατριχιαστικός σε λεπτομέρειες με το επεισόδιο «Πως επαναφέρεις στη ζωή τον φαινομενικά νεκρό πατέρα σου μιμούμενος ότι μαλακία έχεις δει στο σινεμά γιατί σου καύλωσε πως δεν είχε έρθει η ώρα του»; Βάλαμε ένα εργάκι τρόμου μετά και γελούσαμε με αποκεφαλισμούς και αναίτιους θανάτους. Cool, μωρέ. Και μακριά από εμάς.

Γιατί τα γράφω τώρα όλα αυτά; Γιατί φοβάμαι. Γιατί έρχεται η σειρά και των δικών μου ανθρώπων, αργά ή γρήγορα. Γιατί είμαι ένας ψεύτης που τους το κρύβει, γιατί αισθάνομαι πως κάποια πράγματα θα μου λείψουν τόσο που δεν θα τ’ αντέξω, γιατί μερικές απουσίες σου γαμάνε περισσότερο τα σωθικά. Γιατί, τελικά, αγαπάς.

Διάβολε, αγαπάω τη ζωή. Χωρίς αυτήν δε θα μπορούσα να είμαι τόσο κυνικός.

Υ.Γ. Χθες το βράδυ σκέφτηκα το θάνατο. Κι όλα αυτά τα ανόητα πράγματα που μου θυμίζουν εσένα.

15 Comments:

Blogger Rainman said...

My eyes finally wide open up
My eyes finally wide open shut
to find the found of sound
That hears the touch of my tears.

Smells the taste of all we waste
Could feed the others
But we smother each other
With the nectar and pucker the sour

Of sugar sweet weather
blows through our trees
Swims through our seas
flies to the last gasp we left on this earth

It's a long lonely journey from death to birth

Should I die again?
Should I die around the pounds of matter wailing to space?
I know I'll never know until I come face to face
With my own cold, dead face
with my own wooden case
You are with me
I'm mourning you

It's a long lonely journey from death to birth...

(Michael Pitt/Death To Birth)

11:39 AM  
Blogger M13 said...

Μετά από αρκετές προσπάθειες να σου αφήσω σχόλιο, αποφάσισα πως τελικά είναι πολύ πρωί για να σχολιάσω ένα τέτοιο ποστ. :)

καλημέρα.

12:03 PM  
Blogger mn8 said...

Εχεις δικιο... Μονο οσοι τον εχουν ζησει απο κοντα τον θανατο, ισως και να μην τον φοβουνται τοσο πολυ. Θα σου παραθεσω μια ατακα που ειδα στον τοιχο μιας φιλης:

Και δεν ειναι που δεν προλαβα να ζησω, ειναι το γαμωτο που δεν εζησα.

12:06 PM  
Blogger Sadie said...

Mn8, einai apospasma apo ena poiima tis Gwgou ayto.

Tis kalimeres moy!

1:58 PM  
Blogger Μαρκησία του Ο. said...

Γιατί στον θάνατο είμαστε μόνοι, και κανείς δεν μπορεί να πεθάνει στη θέση μας....

ο θάνατος είναι όταν πεθαίνει ο μάρτυρας του θανάτου...

Η γνώση του θανάτου είναι η κληρονομιά του Άβελ και του Κάιν κι αυτή η γνώση, η συνείδηση είναι δυσβάχταχτη για τον άνθρωπο...

2:23 PM  
Blogger The iblog team said...

Προσπερνώ τις διάφορες Εβραϊκές δοξασίες βήχοντας επιδεικτικά και λέω πως όχι μόνο "ξεχνιέσαι" αλλά μερικές φορές αγνοείς τελείως το θάνατο διότι δεν περιμένεις ότι θα συμβεί ΚΑΙ σε εσένα.

Αυτόν το φόβο και την "αναμονή" για το χαμό των γύρω τον έχουμε ζήσει όλοι (φαντάζομαι) στριφογυρνώντας για ώρες στα μαξιλάρια μας. Δυστυχώς είναι ψυχοφθόρος και δεν εξυπηρετεί σε τίποτα. Δεν πρόκειται δηλαδή αυτές οι σκέψεις να σε προετοιμάσουν για την ξαφνική απώλεια.

Οπότε η άγνοια στην προκειμένη είναι η καλύτερη οδός. Από το να κοιτάζω συνεχώς το ρολόι μου, το προτιμώ. Que sera, sera.

2:41 PM  
Blogger polyvios eupatridis said...

κοίτα να δεις. κι εγώ είχα αυτή την απορία, αλλά την παρασκευή μου λύθηκε εν μέρει, όταν είδα κάτι σχετικό στην τηλεόραση. "ακηδία", είπε ο γάλλος και μετά έβαλα sebastien tellier να παίζει.

7:17 PM  
Blogger vague tourist said...

Θα κρατήσω τις καλημέρες σας. Whatever will be, will be.

11:19 PM  
Blogger Amelie said...

to post sou einai gia mena kati parapano apo epikairo
eimai sto eksoteriko kai prin mia vdomada ematha oti pethane enas filos mou stin ellada, molis 24.
akoma prospatho na to xonepso..
mallon o thanatos prepei na erthei konta mas gia na ton sineiditopoiisoume..

2:29 PM  
Blogger vague tourist said...

Να ζήσομε να μας... θυμόμαστε.

Ευχαριστώ για το πέρασμα. Αυτό το post έχει πολλούς εναλλακτικούς τρόπους ανάγνωσης και, προφανώς, αφορά κάπως εγωιστικά εμένα. Έπρεπε να «βγει». Χαίρομαι που υπάρχουν κοινά σημεία ταύτισης και για άλλους αναγνώστες.

4:48 PM  
Blogger vague tourist said...

Μικρή «ανώνυμη» που έστειλες αυτό το mail, θα κάνω την ατιμία μου και θα το προσθέσω εδώ...

«Διάβασα λίγο καθυστερημένα το ποστ σου για τον θάνατο. Απλώς ήθελα να σου πω ότι με συγκίνησε πολύ, ότι βρήκα τον εαυτό μου ανάμεσα στις αράδες σου, ότι ήθελα να σου κάνω μια μεγάλη αγκαλιά, ότι σε συμπαθώ πολύ, ότι είμαι μαλάκας και δυσκολεύομαι να εκφράσω τα συναισθήματά μου κλπ. Ελπίζω να περάσεις μια ωραία μέρα.»

Σα δε ντρέπεσαι! :-Ρ

5:04 PM  
Blogger nikitas said...

stin arxi mperdeutika kai diabasa: ma giati kaneis de thelei na mila gia ti zoi meta to thanato (!!!)

poli oraio keimeno- kurios to usterografo

4:31 AM  
Blogger vague tourist said...

Σ’ ευχαριστώ, nikita. Μερικές φορές αισθάνομαι πως πρέπει να επιδεικνύουμε ένα κάποιο θάρρος. Είτε ως αναγνώστες, είτε ως γραφιάδες...

6:50 PM  
Blogger cheshire cat said...

auto to post skeftomoun otan erixes ti maska. (isos to agapimeno mou so far)

1:32 AM  
Blogger vague tourist said...

Ήταν ένα από αυτά τα «αδειάσματα» που έχουμε ανάγκη να κάνουμε κατά καιρούς. Για πράγματα που συζητάμε σπάνια. Γιατί κανείς δε θέλει ν’ ακούει...

Και ήταν κι ένα post που δεν περίμενα να έχει απήχηση σε σχόλια. Ίσως γιατί προκαλεί αμηχανία. Ή τη σιωπή.

Ευχαριστώ.

2:05 AM  

Post a Comment

<< Home