Wednesday, March 29, 2006

Μήπως πρέπει να κάνουμε ένα party;

Εδώ και κανά χρόνο, όλες οι μαζώξεις bloggers (στις οποίες έχω συμμετάσχει) καταλήγουν ή σε ταβερνέ κατάσταση ή σε ένα ποτό μάλλον νυσταγμένο. Το Σάββατο το βράδυ, και κυρίως λόγω της ενεργητικότητας των arxediamedia, ανακάλυψα πως κάπου μπορεί να κρύβεται και το τρελό potential ενός... χορευτικού event!

Η αποφυγή της πραγματοποίησης μιας τέτοιας ιδέας σε περίοδο καρναβαλιού είναι προφανής, νομίζω (ήδη με έχουν αποκαλέσει «καραγκιόζη», το «καρνάβαλος» μου έλειπε...).

Στην ανάπτυξη των comments σε σχέση με τη βραδιά στο Soul, προέκυψε η πρόταση. Και έχει ως εξής:

Μπορούμε να κάνουμε έναν χορό bloggers; Με συμμετοχή όσων περισσότερων γίνεται. Ή όλων, βρε αδελφέ! Στα πρότυπα των reunion parties ή σαν κουλή «αμερικανιά» αλά prom night. Με αυτοκόλλητα καρτελάκια που θα αναγράφουν το user name του καθενός. Χωρίς άλλα ονόματα. Χωρίς πάρλες ατελείωτες και μαλακίες. Μονάχα για να χορέψουμε. To quote «V for Vendetta»: «Επανάσταση χωρίς χορό, δεν είναι επανάσταση»!

Χρειαζόμαστε χώρο και αλκοόλ. Εάν η disco του Holiday Inn στη Μιχαλακοπούλου έχει παραμείνει όπως τη θυμάμαι (70’s trash!), νομίζω πως ενδείκνυται. Μπορεί να το επιβεβαιώσει κανείς; Ή να προτείνει κάτι παρόμοιο; Πιστεύω πως αίθουσα/disco ξενοδοχείου με τον κατάλληλο εξοπλισμό θα ήταν το ιδανικό. Ύστερα πάμε σε αναζήτηση ελεύθερου χώρου. Καμία ιδέα;

Η ενοικίαση του χώρου (κυρίως) ή τα ποτά μπορούν να καλυφθούν ομαδικά, είμαι σίγουρος. Στο δεύτερο θα μπορούσαμε να κινηθούμε και για κάποιου είδους χορηγία, μερικές εταιρείες αναλαμβάνουν πλήρη κάλυψη για parties.

Αυτά ως πρώτη σκέψη. Γουστάρει κανείς; Σοβαρά. Διαδώστε το, σχολιάστε το και βλέπουμε.

Όσοι πρόθυμοι να «φορέσουν» και banner ας περάσουν από την καλή κυρία mindstripper.

Ο ξεσηκωμός άρχισε !!! Συνεχίστε να περνάτε το μήνυμα ...

UPDATE: Φύγαμε! Μεγάλη Τετάρτη 19 Απριλίου. Dates and details here!

Tuesday, March 28, 2006

Music for a better living #81

Από το νέο tribute album «Monsieur Gainsbourg Revisited». Πάλι. Κόλλησα.

Carla Bruni - Those Little Things

Μια μικρή μελαγχολία σήμερα. Διασκευασμένη...

Ας είναι. Καλημέρα.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Εικονική πραγματικότητα #6








Σκέψου πόσο αδύναμος είσαι όταν φοβάσαι. Κοίταξε ξανά μπρος σου. Κάπου ανάμεσα σε σένα και σ’ αυτά που φοβάσαι υπάρχει μια προοπτική. Μια τελευταία ελπίδα να δεις πέρα από σένα.

Monday, March 27, 2006

Music for a better living #80

Μερικές φορές νομίζω ότι πάσχεις από μια μορφή βαριάς αναισθησίας. Κι ύστερα παρασύρεσαι σε μια παραζάλη που τα παίρνει όλα και τα στέλνει στο διάολο.

Irving Aaronson & His Commanders - Let's Misbehave

Σύνθεση Cole Porter, ηχογράφηση από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 κι αυτό το χαμόγελο δε λέει να φύγει, ρε γαμώτο...

Υ.Γ. Μερικές φορές αισθάνομαι τυχερός. Όταν είμαι εκεί. Στην παραζάλη.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Sunday, March 26, 2006

Arxedia meeting.

Επί σειρά ημερών παρατηρούσα τις προσκλήσεις για ακόμη ένα blog-ο-meeting, το οποίο διοργάνωνε το arxediamedia. Κίνηση προφανέστατα βλακώδης, διότι με 15 contributors που έχει το συγκεκριμένο blog δε χρειάζεσαι περισσότερους για να προκαλέσεις τον όποιο σαματά...

Όχι πως «ψηνόμουν» αρκούντως για να ξεκουβαληθώ Σαββατιάτικο, αλλά ο συνδυασμός μετά μουσικής από τον Fruto5 και κάτι δόσεις δημοσιογραφικής ευσυνειδησίας + η περιέργεια να δω νέες φάτσες (που σίγουρα θα με καταρράκωναν εξαιτίας του νεαρού της ηλικίας των) με προέτρεψε να κάνω μερικά τηλέφωνα και να κόψω κίνηση υποψηφίων bloggers που μπορεί να είχαν τη διάθεση να «εκδράμουν» μέχρι την περιοχή των Εξαρχείων. Εν τω μεταξύ, τα updates αλλαγών σχεδίου έδιναν κι έπαιρναν. Αντί froutou η πρόσκληση πήρε έναν προσανατολισμό πιο... ταβερνέ (η μοναδικότητα αυτού του ελληνικού φαινομένου ίσως πρέπει να αποκτήσει επιχειρηματικές διαστάσεις, αναπτύσσοντας - μέσω ενός τουριστικού marketing plan - τη διοργάνωση παρόμοιων meetings για bloggers του εξωτερικού που ζουν στερημένοι από αυτό το απαύγασμα διασκέδασης που εμείς εδώ αποκαλούμε απλά «ταβέρνα»). Έπρεπε να το είχα δει να έρχεται...

Αφού πρώτα φρόντισα να φάω για βράδυ (ποιος ξέρει τι είδους τρώγλη θα ήταν το «κέντρο διασκεδάσεως») και βρήκα άλλους δύο άσχετους και τυχάρπαστους bloggers που η κοινωνική τους ζωή είναι για τα μπάζα, αποφάσισα να κατεβώ κι εγώ προς κέντρο.

Note to self: κάθε 25η Μαρτίου μη βγαίνεις στο δρόμο για ταξί! Οι περισσότεροι οδηγοί αυτού του συμπαθούς επαγγέλματος μάλλον ονομάζονται Βαγγέλης. Ή, έστω, έχουν έναν Βαγγέλη στο σόι τους. (Άσχετη παρένθεση. Μωρή τρελή, γιατί δε σήκωνες το τηλέφωνο χτες που γιόρταζες; Και δεν έχεις και ρημαδοτηλεφωνητή, που να το βάλεις εκεί που ξέρεις το κινητό σου: στη δόνηση!)

Επόμενο και βασικό σοκ: η ταβέρνα ήταν κλειστή! Είναι προφανές πως κανείς δεν είχε φροντίσει να τηλεφωνήσει για τραπέζι ή οποιαδήποτε άλλη πληροφορία. Οι τρεις μοναχικοί bloggers άρχισαν να σκέφτονται πως ή η διοργάνωση του meeting ήταν για τον πούτσο ή ήταν φάρσα. Αφού ρώτησαν όσους περνούσαν από τη Φειδίου χθες το βράδυ «Μήπως είστε bloggers;» και απάντηση δεν έπαιρναν, έριξαν μια ματιά στο location της frouto-εμφανίσεως, όπου μύγες έπαιζαν πινγκ-πονγκ και βάραγαν τη μπάρα. Τελικώς, διέφυγαν στην πλατεία Εξαρχείων για να πλακωθούν στο αλκοόλ, έχοντας μια ελπίδα να κατηφορίσουν και άλλοι δύο bloggers από σπόντα. Παράλληλα, πληροφοριοδότες από ολόκληρη την Ελλάδα παρακολουθούσαν τις εξελίξεις μέσω κινητών, σε αναζήτηση των εξαφανισμένων arxediamedia.

Οι έρευνες έφεραν εις πέρας το ποθούμενο αποτέλεσμα: το blog-ο-meeting είχε μεταφερθεί σε... ταβερνέ μεζεδοπωλείο των Εξαρχείων, εντός στενού ξεχασμένου από το Θεό! Η αγωνιστική απόσπαση bloggers από την πλατεία αριθμούσε πλέον τέσσερις, στους οποίους, λίγα λεπτά αργότερα, προστέθηκαν ένα κορίτσι από το μικρό σπίτι στο λιβάδι και ένας υψηλόμισθος μουσικός συντάκτης ο οποίος πάσχει από σινεφίλ ονειρώξεις περί ομοιότητάς του με ήρωα κλασικής κωμωδίας. Οι δύο ομάδες ενοποιήθηκαν μετά τα μεσάνυχτα, προς κατάπληξη της απόσπασης της πλατείας, η οποία εγκατέλειψε τις βότκες και τα ξηρά καρπά της για να θαυμάσει τα υπολείμματα μεζέδων και καράφας κρασιού χύμα! Quelle décadence, που λένε και οι Γάλλοι.

Αφού προσπαθήσαμε πολιτισμένα να πιούμε κάτι και με τη σιγουριά πως ο κύριος Δήμου δεν είχε δει την πρόσκληση, συζητήσαμε με τη νεολαία για ζητήματα φιλελευθερισμού, κουραδο-bloggers και ελληνικότατης μιζέριας στο όλο σπορ, ενώ το πέρασμα πλανοδίου τραγουδοποιού (μετά κιθάρας... πάνω από το κεφάλι μου) προκάλεσε το τσακίρ κέφι. Δυστυχώς, η ιδέα μου να τον φιλοδωρήσω έφερε το αντίθετο του προσδοκώμενου αποτέλεσμα: ο καλλιτέχνης παρέμεινε ακλόνητος και μας προέτρεψε να το ρίξουμε στις «παραγγελιές», ενώ, παράλληλα, έκανε «καμάκι» στην ακοινώνητο blogger που φέρνει στη Λίζα Κούντροου (διαπιστωμένο)! Αυτός που τράβαγε φωτογραφίες να φοβάται για τη ζωή του αν διαρρεύσουν...

Κι ενώ ο μελαχροινός τραγουδοποιός συνέχιζε το έργο του άδοντας το «Είσαι αμαρτωλή», εγώ ανέκραξα ένα κεκαλυμμένο «Aiuto, Χριστιανοί, βοήθεια» σε βερσιόν «Δεν πάμε πουθενά αλλού για ένα drink;» κι άρχισαν να πέφτουν οι προτάσεις. Οι περισσότεροι σκέφτηκαν πως στο Bios θα γίνεται του τρελού καρναβαλιού από fun (ήξεραν τι έκαναν όταν έβαζαν το «arxedia» στον τίτλο του blog τους αυτά τα παιδιά), αλλά εγώ έθεσα έντονη ένσταση διότι δεν είχα βάλει τα γκρι «παραλλαγής» μου για να γίνω ένα με τον τοίχο (τσάμπα πήγαμε στα ελληνικά στρατά;). Η αντιπρότασή μου να πεταχτούμε μέχρι το Soul (προς τιμήν του περίφημου, σκανδαλωδώς πολυσυζητημένου και «Εντάξει παιδιά, όλοι έχουμε κωλοτρυπίδα κι έχουμε κλάσει σε τούτη τη ζωή, ο καθένας πίσω στο θρόνο του τώρα...» άρθρου για τους ντόπιους bloggers και τις κυρίαρχες τάσεις - ρεύματά τους στο ομώνυμο περιοδικό) δε βρήκε αντιρρήσεις και ευχαριστώ το Θεό (παρά τις agnostic αντιλήψεις μου) που καταλήξαμε εκεί διότι στο πάνω πάτωμα έγινε... της αρχιδιάς στο χορό! (Άσχετη παρένθεση revisited. Θέλω εκείνο το t-shirt της Μαρινέλλας!!!)

The verdict, please: τα arxediamedia, τελικώς, δεν είναι καθόλου αρχίδια παιδία.

Είμαι sober και διερωτώμαι: τι ώρα γύρισα σπίτι; Τι ώρα είναι τώρα;

Θαύμα, θαύμα: σε προχωρημένη πρωινή ώρα, γνωστή και σεσημασμένη αλκοολική εθεάθη να περπατά στην Ευριπίδου χωρίς βοήθεια ή κάποια τεχνητή υποστήριξη, στα δυό της πόδια. Υπάρχουν και μάρτυρες που μπορούν να καταθέσουν.

Προς Βαγγέλη: μωρή τρελή, σήκωνε κανά τηλέφωνο!

Υ.Γ. Γέρο, μας τα ζάλισες.

UPDATE: For a different point of view.

Saturday, March 25, 2006

Music for a better living #79

Για εκείνους που γνωρίζουν τις προηγούμενες δουλειές τους, οι Trespassers William παραμένουν μια σταθερή αξία. Αμετακίνητοι στον ήχο τους, το ίδιο μεθυστικοί, οριακά φιλήδονοι, μ’ ένα μαγικό ατού μπροστά στο μικρόφωνο. Τη φωνή της Anna-Lynne Williams.

Trespassers William - My Hands Up

Από το νέο τους album, «Having». Κάνει την πιο όμορφη ηχώ όταν το ακούς νύχτα...

Καλό σας βράδυ.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Thursday, March 23, 2006

Ταφτά ή λινό «τσουβάλι»;

Πλατεία Συντάγματος. Πέφτουν δύο γκόμενες πάνω στο ταξί μ’ ένα κάρο σακούλες από το «μέτωπο». Ταιριάζει η διαδρομή, μπαίνουν κι αρχίζει το έπος της κουρτίνας. Και «Πως τις έκανες εσύ;», αλλά «Δεν είναι του στιλ μου εμένα έτσι», μιλάνε μεταξύ τους, βαράνε και κάτι κινητά, το θέμα πάντοτε η κουρτίνα...

Κι εκεί που παίρνω μια βαθιά ανάσα και μετράω τα φανάρια, τους πεζούς και τ’ άστρα μπας και τελειώσουν, επεμβαίνει ο οδηγός. Όχι για να τις σταματήσει. Για να συμμετάσχει! Και «Στους πόσους πόντους σας σέρνεται εσάς στο πάτωμα;», καλά τα λέτε κι εσείς αλλά «Εγώ προτιμώ το κλασικό», μέχρι να την αδειάσουμε τη μία είχε γίνει του Χυτήρογλου ο «ταρίφας». Άρχισα να κοιτάζω κι εγώ αριστερά δεξιά μέσα στο όχημα μήπως και μου είχε ξεφύγει κανά κουρτινάκι...

Κατόπιν περάσαμε σε ζητήματα μετακόμισης, γάμους, έξοδα και λοιπές υποχρεώσεις, ο οδηγός το ζούσε στο τσακίρ κέφι, προσφάτως παντρεμένος όπως μας εξομολογήθηκε. Θρησκευτικός γάμος, προφανέστατα.

Κι ύστερα σου λένε τρέχα στους ψυχολόγους. Ταξί, παιδιά, ταξί! Πιάνεις το τιμόνι κι αμολάς ότι σου καυλώσει σε τόση πελατεία καθημερινά. Μέχρι να κλείσεις τη βάρδια έχεις γίνει κύριος, έχεις ξαλαφρώσει και σου τα’ χουν σκάσει κιόλας από πάνω.

Υ.Γ. Καμία σχέση με το blogging. Καμία αλληγορία. Just the facts, ma'am.

Tuesday, March 21, 2006

Super goes Lux.

Νομίζουμε πως τα πάντα σ’ αυτή τη ζωή κάνουν τον κύκλο τους. Αλλά, σχηματοποιώντας μια σχέση, το τετράγωνο ίσως εκφράζει περισσότερα. Γιατί, στ’ αλήθεια, μέσα σε λίγα τετραγωνικά μέτρα γεννιέται και διαλύεται. Στις γωνίες του ζητούν καταφύγιο δύο εραστές, κρύβονται ο ένας απ’ τον άλλον, καταλήγουν να σέρνονται τιμωρημένοι ή χτυπάνε βρίσκοντας αδιέξοδο. Ή ζουν αυτοί καλά κι εμείς πιο ζηλιάρικα ακόμη.

Ένας άντρας, μια γυναίκα. Κορμιά που έλκονται σπασμωδικά, ποζάρουν σαν σε φωτογράφηση νεόνυμφων, χωρίζουν στην αναζήτηση του ιδανικού αντίθετου φύλου. Δίχως προσανατολισμό σκορπίζουν ανάμεσα στο δείγμα πλήθους των θεατών, ψάχνουν να βρουν τις μυρωδιές τους, το άγγιγμα που θυμούνται πως τους έδεσε, μέχρι και το πόδι που ταιριάζει στο γοβάκι μιας μοντέρνας Σταχτοπούτας. Μεγάλο παραμύθι η αγάπη, λένε.

Εκείνος κι εκείνη, σε μια περιπέτεια που πολλαπλασιάζεται σε άπειρα νοητά ζευγάρια, χαμένα κάπου εκεί έξω. Έξω απ’ το τετράγωνο. Τον τόπο του έρωτα. Τα περιφραγμένα σύνορα της γνωριμίας του σώματος, των χειρονομιών, των κινήσεων, της ανάσας που πατάει πάνω σε καρδιοχτύπια αγκομαχώντας. Κορμιά φωτεινά από έρωτα. Συγχρονισμένα στο ρυθμό του ή αδέξια κι ακυβέρνητα στην αβεβαιότητά του.

Και το φιλί τους, τεχνητή αναπνοή που τους κρατά ζωντανούς. Με κομμένη την ανάσα. Με τα χείλη ενωμένα και δυό γλώσσες που αρνούνται τον αποχωρισμό. Το φιλί σαν ομφάλιος λώρος. Που τρέφει μονάχα αγάπη. Στο τετράγωνο. Του SuperLux.

Το «SuperLux» είναι το νέο έργο της χορογράφου Αποστολίας Παπαδαμάκη. Ερμηνεύουν οι Μαρκέλλα Μανωλιάδη και Δημήτρης Καμινάρης. Στο θέατρο Θησείον (Τουρναβίτου 7, Ψυρρή). Ως την 1η Απριλίου.

Monday, March 20, 2006

Εικονική πραγματικότητα #5










- Αδέρφια, καμία επανάσταση δεν ξεκίνησε από τα blogs.
- Νομίζεις πως είναι safe to turn off our computers now, αφεντικό;

Sunday, March 19, 2006

What does your tourist look like.

Τουρίστα αποκαλούμε εκείνον που αρέσκεται να ταξιδεύει για διασκέδαση. Οι τόποι τους οποίους μπορεί να επισκεφτεί δεν είναι πάντοτε χαρτογραφημένοι. Το άγνωστο τον έλκει συχνά κι αν η επίσκεψή του σε ένα κάποιο νέο μέρος του αφήσει θετικές έως και αξέχαστες εντυπώσεις, το προσθέτει επιμελώς στη λίστα των ταξιδιών του, με προφανή στόχο τη μελλοντική επιστροφή του σε αυτό.

Ένας τουρίστας μπορεί να χαρακτηρίζεται από μια διάθεση συντροφικότητας ή μια φαινομενικά αφιλόξενη στάση εξαιτίας της μοναχικότητάς του. Το είδος του τουρίστα της ψυχής αρέσκεται στην ασάφεια των ταξιδιών του, ιδιαίτερα όταν γύρω του υπάρχουν και άλλοι ταξιδευτές που γνωρίζουν ακριβείς προορισμούς της μέχρι σήμερα ζωής του.

Η υποκατηγορία του ασαφούς τουρίστα σπάνια αφήνει ίχνη από το πέρασμά του. Η συμπεριφορική του στάση χαρακτηρίζεται από σταθερές αξίες, μερικές συγκινησιακές εκρήξεις και ένα μάλλον ατσαλάκωτο ήθος. Ακόμη και σε στιγμές μεγάλης δυσαρέσκειας, ο ασαφής τουρίστας θα επιχειρήσει πρωτίστως να συγκρατήσει εαυτόν. Ενίοτε, διαγράφει τον τόπο στον οποίο κάποιο δυσάρεστο συμβάν του προκάλεσε έως και τη λύπη, σε μια προσπάθειά του να τον ξεχάσει για πάντα.

Ανάλογα με την πολυπλοκότητα του χαρακτήρα του, ένας τουρίστας μπορεί να είναι εκκεντρικός, ακοινώνητος, απολαυστικός, σαρκαστικός, ανισόρροπα δραματικός, πικρόχολος, φαντασμένος, αστείος, ιδανικός, λανθασμένος, βαρετός, εγωιστικός, τσατισμένος, παρεξηγημένος, χαμογελαστός, καθαρός, απαθής, οριακά φιλικός , ευσυγκίνητος, ειλικρινής, αταίριαστος. Η σύνθεση τέτοιων στοιχείων σπάνια προκαλεί άλλους ταξιδευτές στο να πλησιάσουν έναν τουρίστα με την πρόθεση να μοιραστούν μαζί του εμπειρίες ζωής.

Ο τουρίστας της ψυχής ποτέ δεν κρατά αναμνηστικά από τους τόπους τους οποίους επισκέπτεται. Επιδιώκει μονάχα να κρατά κάποιες αναμνήσεις, που με τον καιρό αλλοιώνονται ή φιλτράρονται επιλεκτικά σε συνάρτηση με το δικό του point of view. Περιττό να τονισθεί πως το είδος αυτό δεν επιδιώκει να βλάψει άλλους ταξιδευτές ή να καταστρέψει τόπους από τους οποίους πέρασε.

Οι αποσκευές ενός τουρίστα πολλές φορές βαραίνουν ενοχλητικά. Ευτυχώς, όμως, αυτό ισορροπεί με την όχι και τόσο τακτική συχνότητα των ταξιδιών του. Όταν γίνεται λιγότερο ομιλητικός είναι γιατί η διάθεσή του δεν επιτρέπει πολλά πολλά ή έχει αφαιρεθεί από τη μουσική.

Να θυμάσαι πως όταν πετά ζητά πάντοτε θέση δίπλα σε παράθυρο. Για τη θέα. Θα παραμείνει στο κάθισμά του καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού, φορώντας τη ζώνη ασφαλείας.

Όταν σε βρίσκει... «Κακό» μεγάλο.

Πολύ το αγαπώ το Αθηνόραμα. Στην ηλεκτρονική του μορφή, πια. Και αποκλειστικά. Σε εβδομαδιαία βάση τσεκάρω την συνήθως κορυφαία «ΓΝΩΜΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ» που ακολουθεί συνοδευτικά το κάθε φιλμ που προβάλλεται στις αίθουσες, προσπαθώντας να κατανοήσω τάσεις και προτιμήσεις, πόσο μάλλον τις συχνές ασυμφωνίες μεταξύ κριτικής και θεατών. Η πλιατσικολογία σε πολλές περιπτώσεις με έχει κάνει να φτύνω πάνω στην οθόνη του υπολογιστή, κυρίως από γέλια.

Ακολουθεί ένα δείγμα σχολίων από τις γνώμες για «Το Κακό» του Γιώργου Νούσια που, ακόμη κι αν δε σε κάνουν να θέλεις να δεις την ίδια την ταινία, σίγουρα σε κάνουν να θέλεις να επιστρέψεις στο site για περισσότερο χαβαλέ! Για να το απολαύσετε καλύτερα, δεν έχω αγγίξει ούτε διορθώσει το παραμικρό...

Είναι ντροπή ΕΛΛΗΝΕΣ να γυρίζουν τέτοιες ταινίες, το κράτος οφείλει να παρέμβει πάραυτα, όπως και ο προικισμένος Αρχιεπισκόπος μας.

Αίσχος! Πότε επιτέλους θα κάνουν μια ταινία με γκέι ζόμπι; Γιατί αυτός ο ρατσισμός; Είχε γαύρους βέβαια, αλλά δεν είναι το ίδιο...

Η πιο καμμένη ταινία της χρονιάς!Κάνενα επίπεδο!Αν πάτε πάντως καφροπαρέα λέει,πέφτει το γέλιο της αρκούδας.

Εισαι Μεγαλος αγορι μου..! Ο ηχος σου ομως χάλια..Παμε γερα!

Ένα πραγματικό αριστούργημα.Ευτυχώς η αρχή της αποτελμάτωσης του ελληνικού κινηματογράφου έγινε!

H ΠΡΩΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ SPLATTER; ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΤΕΞΩ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΗ.

Ενας γαύρος λιγότερος...Στο sequel αν ανατινάξουν το Καραισκάκη θα βάλω 5 αστέρια.

Χαθηκανε μωρε οι καλες ταινιες να δειτε ζαγαρια! Δειτε μωρε το "Θωρηκτο Ποτεμκιν", "Η γη τρεμει","Ρωμη ανοχυρωτη πολη", μπας και ανοιξουνε τα στραβα σας και καταλαβετε που βρισκεστε και κατα που πορευεστε ζουλαπια!

Πολύ πολύ καλό το ΚΑΚΟ. Καταπληκτικός ήχος, εφφέ και το στομάχι στο παπούτσι... Η μόνη μου ένσταση είναι ότι ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ ΓΑΥΡΟΥΣ!!!

Ο Πίτερ Τζάκσον που έφτιαξε την μαλακία το Braindead ήταν καλύτερος ??Η καλύτερη ταινία μετά τον δράκουλα των Εξαρχείων !!

η κάμερα ως αναξιόπιστος μάρτυρας της αλήθειας, αμοραλισμός, ατομισμός και ματαιοδοξία, το αίμα ως διακοσμητικό αξεσουάρ, η μιντιακή εκπόρνευση της βίας, η κοινωνία ως νεκρή φόρμα, ενοχές και εκλογικεύσεις.

πώς να χαρεί κάποιος μια ταινία, όταν, α)οι αποπίσω γελάνε συνέχεια, β)ο δίπλα τρώει ποπκορν, και γ) και κυριώτερο, είναι σαφές ότι ο σκηνοθέτης είναι γαύρος.

Ένας σεναριογράφος που τόλμησε και πέρασε τα πιο βαθειά μυνήματα με πρωταρχικό και περισσότερο βαθυστόχαστο το ότι τα ζόμπι δεν είναι φίλοι μας. Μην λυπηθείτε τα λεφτά, να λυπηθείτε το χρόνο που χάσατε.

Το ελληνικό αίμα είναι πιο νόστιμο...

Ρε τράβα με κανά Ζουγανέλη και κανά Τζόνη Βαβούρα να γυρίσετε καμμιά φλόμπα!

Η καλυτερη ταινια που εχω δει ποτέ.

Friday, March 17, 2006

Music for a better living #78

Από το επερχόμενο tribute album «Exit Music: Songs With Radio Heads». Κυκλοφορεί στις 3 του Απρίλη. Ψιθύρισέ το.

Mark Ronson with Alex Greenwald - Just

Λίγο πριν ξαπλώσω. Όχι στην άσφαλτο. Στο κρεβάτι μου.

To the purest hell, γλυκά μου...

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Wednesday, March 15, 2006

Ψήφισα κι εγώ ένα τραγούδι για τη Βίσση.

Το νούμερο 5.

Tuesday, March 14, 2006

Εικονική πραγματικότητα #4












«Σα να’ μαστε στα σύννεφα», έλεγα εγώ. «Σα να’ ρχεται μπόρα», έλεγες εσύ.

Monday, March 13, 2006

Ακολουθεί μήνυμα - έκκληση εις την γαλλικήν.

Περνούσα δίπλα από τηλεόραση που έπαιζε ειδήσεις και κοντοστάθηκα. Μεγάλο λάθος...

Παρακαλώ, μήπως γίνεται να προχωρήσουμε κάπως έγκαιρα σ’ αυτές τις γαμημένες εκλογές, να μας αδειάσει τα τετραγωνικά (σε γωνιά δε χωράει...) αυτό το χοντρό γαμημένο βρωμόμουνο, το κακογαμημένο σκιάχτρο του και τα γαμημένα παιδιά του σωλήνα τους, μαζί με το γαμώ τον πατέρα που σας εκσπερμάτισε υπόλοιπο πλήρωμά του, διότι δε μπορώ να τους βλέπω άλλο (γαμώ είπα;);

Κι ας βγει κι ο Τζορτζ Μπους και ο Λάκης Λαζόπουλος και η κυρία Λουκά και ο Πιτσιρίκος και το «Fame Story» σύσσωμο και η Τζένιφερ Άνιστον που είναι δικό μας παιδί κι εκείνος ο «Άγιος» μοναχός που τον είχανε θαμμένο για 15 χρόνια αλλά δε σάπισε και η γαμημένη η sweet transvestite from Transexual, Transylvania.

Άντε!

Υ.Γ. Μήπως έφταιγε που άκουγα Wagner βραδιάτικα;

Ύστερα από το «θανατερό» post…

... πήγα και είδα μια ταινία μ’ έναν τύπο που πεθαίνει από κακοήθη όγκο κι ένα κάρο μεταστάσεις και στο καπάκι, μετά την προβολή, χτυπάει το κινητό μου ως απάντηση μηνύματος που έστειλα, λέει.

- Νομίζω πως έχετε καλέσει λάθος νούμερο. Από που παίρνετε;
- Από το ιατρείο του κυρίου Τάδε!

Γελάσαμε και σήμερα.

Μα γιατί κανείς δε θέλει να μιλά για ζωή σ’ αυτό το θάνατο;

Μπορεί και να κάνω την ερώτηση λάθος. Αλλά, όπως και να’ ναι, κανείς δε θα θέλει να το κουβεντιάσει. Να με διορθώσει.

Κανείς δεν έχει πρόβλημα με το θάνατο. Απλά, δε θα’ θελε να ήταν εκεί όταν του συμβεί, που έλεγε και ο Γούντι Άλεν. Δε γίνεται να λείπεις από αυτό το ραντεβού, όμως... Μονάχα ελπίζεις να είναι μεγάλη η λίστα αναμονής. Και ξεχνιέσαι. Δεν κοιτάς τα χρόνια, εξισώνεις την ιδέα του θανάτου με μεγάλες απώλειες κάθε μορφής από τις οποίες «επιβιώνεις» και συνεχίζεις μ’ ένα θράσος που σου λέει πως θα φτάσεις τα 100 (και βάλε) κι όλα θα είναι υπέροχα μέχρι τη στιγμή που θα τρέξεις χοροπηδώντας ως τις πύλες του Παραδείσου ή θα μετενσαρκωθείς σε κάτι ακόμη πιο όμορφο και... ζωντανό. Κάνε κι ένα σταυρό κι όλα θα περάσουν, ξέρεις...

Κι εκεί που ήσουν ήσυχος κι αισιόδοξος γιατί νόμιζες πως θα πεθάνεις ύστερα από εκείνο το χωρισμό αλλά τώρα ζεις κι είσαι μια χαρά, εκεί που ξεχνάς που στο διάολο πήγε ο παππούς και η γιαγιά (περίσσευαν, εσύ έχεις τους γονείς σου...) και όλα σου τ’ αγαπημένα pets, εκεί που κάνεις πως δε μετράς τα δικά σου τα γαμημένα χρόνια, τα κεράκια, τις ρυτίδες και τα έξτρα κιλά ενός σώματος που μονάχα ασχημαίνει, εκεί, στη σιγουριά της μεγάλης νίκης του εγωισμού σου ενάντια στη φύση, τρως μια σφαλιάρα από την πραγματικότητα και κονταίνεις και σε μπόι και σε ημερομηνία λήξης.

Ήμουν σ’ ένα σπίτι φίλων τις προάλλες και κάναμε χαβαλέ. Ξαφνικά, χτυπάει το τηλέφωνο. Ο πατέρας γνωστού των παιδιών πήγε για κάτι εξετάσεις αστείες και βγήκε με καρκίνο στον πνεύμονα, μεταστάσεις και, μάλλον, λιγοστούς μήνες ζωής. Περιττό να πω ότι «έπεσε» η διάθεση. Όλοι μέσα στην κατήφεια. Χωρίς να ξέρουν πως είναι. Ενός λεπτού λύπηση... Δε συμμετείχα. Τι να έλεγα; Πως είναι να έχεις τη μισή οικογένειά σου να μπαινοβγαίνει στις κλινικές και στο ενδιάμεσο να σου λέει που να θάψεις ποιον; Ή να γίνω περισσότερο μελό και ανατριχιαστικός σε λεπτομέρειες με το επεισόδιο «Πως επαναφέρεις στη ζωή τον φαινομενικά νεκρό πατέρα σου μιμούμενος ότι μαλακία έχεις δει στο σινεμά γιατί σου καύλωσε πως δεν είχε έρθει η ώρα του»; Βάλαμε ένα εργάκι τρόμου μετά και γελούσαμε με αποκεφαλισμούς και αναίτιους θανάτους. Cool, μωρέ. Και μακριά από εμάς.

Γιατί τα γράφω τώρα όλα αυτά; Γιατί φοβάμαι. Γιατί έρχεται η σειρά και των δικών μου ανθρώπων, αργά ή γρήγορα. Γιατί είμαι ένας ψεύτης που τους το κρύβει, γιατί αισθάνομαι πως κάποια πράγματα θα μου λείψουν τόσο που δεν θα τ’ αντέξω, γιατί μερικές απουσίες σου γαμάνε περισσότερο τα σωθικά. Γιατί, τελικά, αγαπάς.

Διάβολε, αγαπάω τη ζωή. Χωρίς αυτήν δε θα μπορούσα να είμαι τόσο κυνικός.

Υ.Γ. Χθες το βράδυ σκέφτηκα το θάνατο. Κι όλα αυτά τα ανόητα πράγματα που μου θυμίζουν εσένα.

Friday, March 10, 2006

Music for a better living #77

Portishead meet Serge Gainsbourg. Από το νέο tribute album «Monsieur Gainsbourg Revisited».

Portishead - Requiem for Anna

Δε μπορώ να συντονιστώ με τη νύχτα απόψε.

Off.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Thursday, March 09, 2006

Γιατί;

«Γιατί πιτσιλάει και βρωμίζει και μυρίζει και δε μπορώ!»

Τι είναι sober;

Δεν παίζω! Η πρωταγωνίστρια του τελευταίου music video των Massive Attack δηλώνει πως έγινε πραγματικά γκολ απ’ το πιοτί για τις ανάγκες των γυρισμάτων του. Σιγά την «ερμηνεία», δηλαδή. Έχω εγώ κάτι φίλες που τη βάζουν κάτω την κυρία Kirsty Shepheard πριν προλάβει να δει το σχήμα του μπουκαλιού...

Wednesday, March 08, 2006

Εικονική πραγματικότητα #3











Συνήθιζε να περπατά με το κεφάλι ψηλά. Χωρίς να γνωρίζει τι θέλει ν’ αποφύγει. Από τον επίγειο κόσμο.

Ο Χριστός... ξεσταυρώνεται!

Ένα θεάρεστο μιούζικαλ στους δρόμους του Λος Άντζελες με απροσδόκητο φινάλε και μουσική επένδυση το... «I Will Survive». Σταυροκοπήσου και δες το από εδώ.

Καλή Ανάσταση!

Monday, March 06, 2006

Rest In Peace.

Sunday, March 05, 2006

Music for a better living #76

Σε πιάνει ποτέ αυτή η επιθυμία ν’ ακούσεις ένα τραγούδι που θα σε κάνει να θες να χορέψεις, ν’ αρπάξεις τη χαρά από το ρυθμό του ή τους στίχους του και να ξεχάσεις τι γίνεται γύρω σου (μη σου πω και μέσα σου...);

The Supremes - Love is Like an Itching in My Heart

Για έναν άγνωστο λόγο, αυτό είναι το αγαπημένο μου τραγούδι από τις Supremes. Δε το συνδέω με έρωτες κι αισθήματα. Απλά, όποτε το ακούω θυμάμαι πως είμαι ζωντανός. Είναι κι αυτό μια μορφή φαγούρας... Που προηγείται της καρδιάς. Αλλά πάντα το ξεχνάμε.

Γαμώ τις ιεραρχίες μας!

Υ.Γ. Θα το ακούω με το ίδιο κέφι στα 76 μου, άραγε;

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Rule number one: remake.

Αγαπάτε το Bollywood; Αγαπάτε και το «Fight Club»;

Κωλόφαρδοι!

Το θέλω! Ακόμη κι αν δεν έχει Pixies στο τέλος!

Thursday, March 02, 2006

God is a TRUe MAN.

Μπορούμε να παίζουμε τους Θεούς σε τούτη τη ζωή; Και το χέρι ποιας εξουσίας είναι εκείνο που μπορεί να μας κάνει να αισθανόμαστε περισσότερο τρωτοί; Το χέρι που αφαιρεί τη ζωή ή το χέρι που υπογράφει αυτό που διαβάζεις; Θα σαρκάσω μπροστά και στα δύο. Γιατί οι τάφοι τους δε μπορούν παρά να είναι ίδιοι...

Η ταινία «Capote» ξεκινά την προβολή της στις αίθουσες σήμερα.