Thursday, January 12, 2006

#9 Πνοή.

Η Ζ. ήταν ένα παιδί δίχως φαντασία. Από νωρίς είχε μάθει να βλέπει τα πάντα ρεαλιστικά. Απομυθοποιώντας το παραμικρό, μοιραία, τίποτα δεν τη χαροποιούσε. Την πήγαιναν οι γονείς της σε θεάματα διάφορα κι εκείνη στο τέλος τους έλεγε: «Ε, και; Αυτό ήταν όλο;». Στο σχολείο οι συμμαθητές της σταμάτησαν να την κάνουν παρέα. Τους χαλούσε τη διάθεση. Και δεν είχε ποτέ κέφι για παιχνίδι. Κοιτούσε για λίγο κι ύστερα την έχανες. «Στον κόσμο του είναι το κοριτσάκι», έλεγαν κι οι δάσκαλοι.

Μια μέρα το σπίτι της έπιασε φωτιά. Δεν πρόλαβε κανείς να σώσει τίποτα, όλα έγιναν τόσο γρήγορα. Και χάθηκε και το αδερφάκι της. Εκεί, ανάμεσα στους πυροσβέστες και τους γείτονες, τις κραυγές της μάνας κι όλη τη δυστυχία του κόσμου να εκφωνείται ζωντανά από τους ρεπόρτερ της τηλεόρασης, η Ζ. αντίκρισε για λίγο το θέαμα και γύρισε την πλάτη μονολογώντας: «Φωτιά είναι, θα σβήσει...». Ο πατέρας της τη χαστούκισε. Κι εκείνη τον μίσησε. Μέχρι την ώρα που έκλεισε τα μάτια του για πάντα. Στην κηδεία δεν έδειχνε θλιμμένη. Τα συλλυπητήρια τους έδιναν όσοι είχαν έρθει από το σόι, «Όλοι εκεί θα καταλήξουμε...» τους απαντούσε εκείνη.

Από κάποιον θα το βρει, ήλπιζαν όσοι τη γνώριζαν πραγματικά. Όμορφη ήταν. Κι έξυπνη αρκετά για να επιβιώσει με τέτοιο χαρακτήρα. Αλλά τίποτα δημιουργικό δεν της ταίριαζε. Ψυχρά κι ορθολογιστικά ήταν όλα για τη Ζ. Και μοναχικά.

Το’ φερε η ζωή να μάθει τι θα πει αγάπη κάποτε. Κι έπεσε με τα μούτρα. Ερωτεύθηκε με τρέλα, έδωσε ότι είχε, αλλά όταν εκείνος κατάλαβε από τι ήταν φτιαγμένη η καρδιά της, σηκώθηκε κι έφυγε. Πόνεσε πολύ η Ζ. Όσο δε μπορούσε να φανταστεί κανείς. Την έχασαν οι πάντες, πέρασε βδομάδα, και περισσότερες μέρες ακόμη. Κάποιοι έδειξαν λίγη ανθρωπιά και την αναζήτησαν. Μέχρι που πήραν και την αστυνομία. Χρειάστηκε να παραβιαστεί η πόρτα για να μπουν μέσα στο διαμέρισμά της. Και τη βρήκαν, στο πάτωμα, παράλυτη στα πόδια.

Της πήρε καιρό να συνηθίσει την αναπηρική καρέκλα. Από εγωισμό δε ζήτησε ποτέ τη βοήθεια κανενός. Αν τολμούσες να τη σπρώξεις, σε είχε καταραστεί. Όλα τα έκανε με δυσκολία στην καθημερινότητά της, πια. Είχε αντοχή, όμως. Αρκεί να μην της θύμιζε κανείς τι θα πει αγάπη...

Ένα πρωινό, χαζεύοντας το πάρκο απέναντι και τα πιτσιρίκια που έπαιζαν, της ήρθε η μαγική έμπνευση. Κάτι πρωτοφανές για τη Ζ! Σύρθηκε βιαστικά στους ορόφους, έδωσε φόρα στο καροτσάκι της και βγήκε ν’ αγοράσει όσα περισσότερα μπαλόνια μπορούσε από τα μαγαζάκια της γειτονιάς. Σα μικρό, κακομαθημένο παιδί που ζήλευε αχόρταγα αυτό που έβλεπε και το ήθελε κι εκείνη, δικό της. Γύρισε, λοιπόν, στο σπίτι κι άρχισε να τα φουσκώνει με χαρά. Χωρίς σταματημό.

Ούτε φώτα, ούτε ο παραμικρός ψίθυρος, ούτε σημείο ζωής για μέρες και πάλι. Ξανά οι αστυνομικοί στη γνωστή διεύθυνση, μπροστά από τους σαστισμένους ένοικους και μερικούς δήθεν φίλους που είχαν ανησυχήσει. Δεν ήταν κλειδωμένη, αλλά σχεδόν δεν άνοιγε η πόρτα. Λες και ήτανε φραγμένη. Μέσα, όλο το διαμέρισμα είχε γεμίσει ασφυκτικά από μπαλόνια! Ξεπετάγονταν από παντού, σα να είχαν αγωνία να βγουν έξω και να τα πάρει ο αέρας ψηλά, μακριά, απελευθερώνοντας το άψυχο κορμί της Ζ. Σιώπησαν όλοι με το που την είδαν. Εκτός από τα παιδάκια στο απέναντι πάρκο, που πηδούσαν όλο χαρά για να πιάσουν από ένα μπαλόνι και να παίξουν μαζί του. Στ’ αυτιά τους μονάχα ηχούσαν οι εκατοντάδες φωνές με τα θέλω μιας ολόκληρης ζωής...

13 Comments:

Blogger €lisavet said...

Είναι άσχημο να νιώθεις εγκλωβισμένος στο ίδιο σου το είναι. Να μην μπορείς να εκφράσεις ελεύθερα αυτό που νιώθεις κι αισθάνεσαι.
Να μη βρίσκεις τις λέξεις.
Να μην μπορείς μια φορά να φερθείς αυθόρμητα και ξέγνοιαστα.
Να γελάσεις δυνατά.
Ν'αγγίξεις τους γύρω σου με τα λόγια και το χάδι σου.
Είναι δύσκολο να ζεις ακρωτηριασμένη στα πλαίσια της αποστειρωμένης λογικής, εφόσον μόνο εκεί επιτρέπεις στον εαυτό σου ν'αναπνέει.
Κι ακόμη πιο άσχημη είναι η εξορία απ'τις παρέες, όταν κανείς δεν είναι πρόθυμος ν'ασχοληθεί μαζί σου και να κατανοήσει.Να δει ανάμεσα στις γραμμές και σιγά σιγά να ζεστάνει και πάλι την καρδιά σου.

4:16 PM  
Blogger raffinata said...

Η Ζ. είχε φαντασία, απλώς ζούσε μέσα σ' αυτήν, απ' αυτήν...

5:29 PM  
Blogger loretta said...

Ωραίο.

12:32 PM  
Blogger Bitten Lips said...

είναι πραγματική ιστορία;

12:51 PM  
Blogger mindstripper said...

Έφυγε καλά λοιπόν.
Βγήκε το κακό από μέσα της.

(άντε και μου είχαν λείψει οι ιστορίες σου) ;-)

1:39 PM  
Blogger Γεώργιος Χοιροβοσκός said...

Vague,
η Ζ., Έβαλε κρύο. Έχει χειμώνα στην ψυχή.

Με στενοχωρείτε.

3:53 PM  
Blogger Idάκι said...

Δάκρυ...

Και μετά πνοή. Βαθιά ανάσα, δηλαδή.

7:38 PM  
Blogger Corto Maltese said...

Nice story.
Feels like it starts at the end.

7:24 PM  
Blogger WhiteCarInGermany said...

Κι οι φίλοι της;
Τι γίναν οι φίλοι της;
Αυτοί που και καλά από ενδιαφέρον;...

3:04 PM  
Blogger mario said...

Μικρόψυχη η Ζ
Λυτρώθηκε πιστεύω

11:29 AM  
Blogger vague tourist said...

Ευχαριστώ για τα καλά λόγια.

Bitten Lips, ποτέ δεν είχε σημασία.

Γεώργιε Χοιροβοσκέ, που βρήκατε το στενάχωρο; Απορώ.

Corto Maltese, είναι προφανές, τάσσεστε υπέρ των μπαλονιών!

WhiteCarInGermany, άμα οι φίλοι δεν εμφανίζονται καν στο νεκροτομείο για αναγνώριση...

8:08 PM  
Blogger gelial said...

Παράξενη ιστορία... αναρωτιέμαι

10:06 AM  
Blogger vague tourist said...

Δοκίμασε να διαβάσεις και τις υπόλοιπες, τότε... Θα παραξενευτείς περισσότερο.

8:32 PM  

Post a Comment

<< Home