Friday, January 06, 2006

7 Δεκεμβρίου 2005

Στεκόμουν στο πεζοδρόμιο χαζεύοντας το φανάρι. Πράσινο για πεζούς, αλλά ο τροχονόμος δε μας έδινε προτεραιότητα. Μια κοπέλα άρχισε να διασχίζει το δρόμο με σιγουριά, ανάμεσα σε σταματημένα από την κίνηση αυτοκίνητα. Της φωνάζω να προσέξει καθώς πλησιάζει την τελευταία, άδεια λωρίδα. Ακινητοποιείται. Με κοιτάζει απορημένη. Ένα αμάξι που είχε αναπτύξει ταχύτητα περνάει κυριολεκτικά ξυστά δίπλα της. Με διαφορά ελάχιστων δευτερολέπτων θα την είχε παρασύρει...

Καθώς σε περίμενα σκεφτόμουν πως μόλις πριν από λίγο μπορεί και να είχα σώσει μια ζωή. Μέχρι να τελειώσει η βραδιά, σχεδόν το ίδιο είχες κάνει κι εσύ. Άλλοι το λένε ευτυχία. Εμένα μ' αρέσει να υπερβάλλω.

Υ.Γ. Χρέος παντοτινό το «ευχαριστώ».

2 Comments:

Blogger noheathen said...

εχμ... πολύ κινηματογραφική σκηνή πάντως mr. tourist

2:24 PM  
Blogger vague tourist said...

Ναι, αρέσκομαι στα widescreen θεάματα. Ενίοτε και στα αντίστοιχα συναισθήματα...

4:12 PM  

Post a Comment

<< Home