Monday, January 30, 2006

Music for a better living #69

Dexter Gordon - I Guess I'll Hang My Tears Out to Dry

Ποιος άπλωσε τα δάκρυά του στην ταράτσα;

Υ.Γ. Με άγχωσες χθες βράδυ. Και με στεναχώρησες. Και μ’ έκανες να σκάσω και στα γέλια. Και πάλι ξέχασα το κέικ!

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Η Πέγκυ Ζήνα έχει πει και μερικά γαμάτα τραγούδια.

Τη σκέφτομαι όταν πάω τουαλέτα. Ενίοτε. Τώρα τελευταία.

Tuesday, January 24, 2006

Ο ορισμός της «γκέισας».

Ο οδηγός του ταξί άκουσε κάτι για τις «Αναμνήσεις μιας Γκέισας» στο ραδιόφωνο και ενθουσιάστηκε!

- Πολύ μου αρέσουν αυτές οι γκέισες.
- Γνωρίζετε τι ακριβώς είναι μια γκέισα;
- Ναι, μωρέ. Αυτές οι λεσβίες που γουστάρουν να πηγαίνουν και με άντρες.
- ...
- Τις γουστάρω εγώ αυτές τις ανωμαλιάρες, κάνουν το καλύτερο κρεβάτι.
- Θα σας γελάσω...

Επίσης, μου είπε πως θέλει να πάει σ’ ένα bar που το λένε... Άρωμα Γυναίκας. Προσπάθησα να συγκρατηθώ. Δε γέλασα. Ορκίζομαι.

:-P

«Τι;»

Sunday, January 22, 2006

Ξέρεις ότι σε αγαπάει όταν... #3

... σου δείχνει πως έχει όρεξη!

"Θέλεις να τρώμε όλη μέρα;"

Wednesday, January 18, 2006

Ποιος πηδάει τον καουμπόη;

Διασκεδάζω αφάνταστα με το κρυφτούλι που παίζεται μεταξύ Τύπου και του γραφείου διανομής του «Brokeback Mountain» στην Ελλάδα, το οποίο υποστηρίζει πως ακόμη δεν έχει ΜΙΑ κόπια για να κάνει προβολή. Για ταινία που βγαίνει στις 16 Φεβρουαρίου...

Η όλη «μυστικότητα» προφανώς αφορά στον προβληματισμό της Διεύθυνσης και στην πλέον ανόητη απόπειρα απόκρυψης από τα δημοσιεύματα του Τύπου ότι το σενάριο μιλά για δύο άνδρες ερωτευμένους μεταξύ τους και όχι για τον… θρίαμβο της ανδρικής φιλίας. Σου λέει, τουλάχιστον οι άσχετοι των μηνιαίων περιοδικών δεν θα μαρτυρήσουν ότι οι δύο cowboys γαμιούνται και έτσι δε θα φουντώσει από νωρίς το «αρνητικό» word of mouth (ποιος θέλει να δει μια ταινία με δύο cowboys που γαμιούνται;). Το ότι έχει βουίξει ο πλανήτης από όλα τα βραβεία που έχει συγκεντρώσει η ταινία, από τις εισπράξεις που κάνει στις ΗΠΑ και από το controversy γύρω από την άρνηση Αμερικανών αιθουσαρχών να προβάλλουν το φιλμ φαντάζομαι πως είναι παντελώς άγνωστο στη χώρα μας, διότι εμείς ζούμε στο Τιμπουκτού και η παγκόσμια ειδησεογραφία δε μας αγγίζει...

Το άλλο μέγα ανέκδοτο είναι ο ελληνικός τίτλος της ταινίας: «Το Μυστικό του Brokeback Mountain»! Σου λέει, ο θεατής δεν θα έχει ιδέα περί τίνος πρόκειται, θα μπει μέσα και, εντελώς ξαφνικά, θα ανακαλύψει πως οι δύο πρωταγωνιστές cowboys είναι:
α) εξωγήινοι
β) ζευγάρι
γ) οι Beavis & Butt-Head

Παιδιά, δεν βγάζετε το «Παιχνίδι των Λυγμών», ΟΚ; Το «μυστικό» είχε διαρρεύσει πολύ πριν κάνει πρεμιέρα το φιλμ στο Φεστιβάλ Βενετίας, τον περασμένο Σεπτέμβρη...

Αν ρωτούσαν κι εμένα, θα αντιπρότεινα περισσότερο targeted ελληνικούς τίτλους, όπως:

Θα Σου τον Κάνω το Φαράγγι του Brokeback
Το Βουνό του Bareback
Υποτάξου στο Λάσο Μου
Ήτανε Γλυκιά η Σέλα του
Σκίσε με Καουμπόη
Φέρτε Μου το Κεφάλι του Τζακ Τουίστ
Καβάλα Παν’ στο Brokeback

Μπορείτε να προσθέσετε και άλλους τίτλους, έχετε το ελεύθερο. Ο καλύτερος θα προταθεί στο γραφείο διανομής ως εναλλακτικός. Μπορεί και να προλάβουμε να τους αλλάξουμε τα μυαλά!

Tuesday, January 17, 2006

Με τα χέρια στο κεφάλι.

Νομίζω πως σ’ αυτή τη ζωή δε μπορούμε να τα έχουμε όλα ταυτόχρονα. Μπορούμε να έχουμε λεφτά, αλλά όχι και τον έρωτα. Μπορούμε να βρούμε την ευτυχία, αλλά να χάσουμε την υγεία μας. Για όλα υπάρχει αυτό το καταραμένο αντίβαρο. Σε λάθος αναλογίες. Και μ’ ένα timing που ούτε ο Θεός ο ίδιος δεν το αλλάζει.

Sorry, μόλις θυμήθηκα πως δεν υπάρχει Θεός.

Πουτάνα ζωή, indeed.

Υ.Γ. Μην ανησυχείς, kiddo. Δεν έκανες κάτι. Εγώ δεν είμαι καλά.

Thursday, January 12, 2006

#9 Πνοή.

Η Ζ. ήταν ένα παιδί δίχως φαντασία. Από νωρίς είχε μάθει να βλέπει τα πάντα ρεαλιστικά. Απομυθοποιώντας το παραμικρό, μοιραία, τίποτα δεν τη χαροποιούσε. Την πήγαιναν οι γονείς της σε θεάματα διάφορα κι εκείνη στο τέλος τους έλεγε: «Ε, και; Αυτό ήταν όλο;». Στο σχολείο οι συμμαθητές της σταμάτησαν να την κάνουν παρέα. Τους χαλούσε τη διάθεση. Και δεν είχε ποτέ κέφι για παιχνίδι. Κοιτούσε για λίγο κι ύστερα την έχανες. «Στον κόσμο του είναι το κοριτσάκι», έλεγαν κι οι δάσκαλοι.

Μια μέρα το σπίτι της έπιασε φωτιά. Δεν πρόλαβε κανείς να σώσει τίποτα, όλα έγιναν τόσο γρήγορα. Και χάθηκε και το αδερφάκι της. Εκεί, ανάμεσα στους πυροσβέστες και τους γείτονες, τις κραυγές της μάνας κι όλη τη δυστυχία του κόσμου να εκφωνείται ζωντανά από τους ρεπόρτερ της τηλεόρασης, η Ζ. αντίκρισε για λίγο το θέαμα και γύρισε την πλάτη μονολογώντας: «Φωτιά είναι, θα σβήσει...». Ο πατέρας της τη χαστούκισε. Κι εκείνη τον μίσησε. Μέχρι την ώρα που έκλεισε τα μάτια του για πάντα. Στην κηδεία δεν έδειχνε θλιμμένη. Τα συλλυπητήρια τους έδιναν όσοι είχαν έρθει από το σόι, «Όλοι εκεί θα καταλήξουμε...» τους απαντούσε εκείνη.

Από κάποιον θα το βρει, ήλπιζαν όσοι τη γνώριζαν πραγματικά. Όμορφη ήταν. Κι έξυπνη αρκετά για να επιβιώσει με τέτοιο χαρακτήρα. Αλλά τίποτα δημιουργικό δεν της ταίριαζε. Ψυχρά κι ορθολογιστικά ήταν όλα για τη Ζ. Και μοναχικά.

Το’ φερε η ζωή να μάθει τι θα πει αγάπη κάποτε. Κι έπεσε με τα μούτρα. Ερωτεύθηκε με τρέλα, έδωσε ότι είχε, αλλά όταν εκείνος κατάλαβε από τι ήταν φτιαγμένη η καρδιά της, σηκώθηκε κι έφυγε. Πόνεσε πολύ η Ζ. Όσο δε μπορούσε να φανταστεί κανείς. Την έχασαν οι πάντες, πέρασε βδομάδα, και περισσότερες μέρες ακόμη. Κάποιοι έδειξαν λίγη ανθρωπιά και την αναζήτησαν. Μέχρι που πήραν και την αστυνομία. Χρειάστηκε να παραβιαστεί η πόρτα για να μπουν μέσα στο διαμέρισμά της. Και τη βρήκαν, στο πάτωμα, παράλυτη στα πόδια.

Της πήρε καιρό να συνηθίσει την αναπηρική καρέκλα. Από εγωισμό δε ζήτησε ποτέ τη βοήθεια κανενός. Αν τολμούσες να τη σπρώξεις, σε είχε καταραστεί. Όλα τα έκανε με δυσκολία στην καθημερινότητά της, πια. Είχε αντοχή, όμως. Αρκεί να μην της θύμιζε κανείς τι θα πει αγάπη...

Ένα πρωινό, χαζεύοντας το πάρκο απέναντι και τα πιτσιρίκια που έπαιζαν, της ήρθε η μαγική έμπνευση. Κάτι πρωτοφανές για τη Ζ! Σύρθηκε βιαστικά στους ορόφους, έδωσε φόρα στο καροτσάκι της και βγήκε ν’ αγοράσει όσα περισσότερα μπαλόνια μπορούσε από τα μαγαζάκια της γειτονιάς. Σα μικρό, κακομαθημένο παιδί που ζήλευε αχόρταγα αυτό που έβλεπε και το ήθελε κι εκείνη, δικό της. Γύρισε, λοιπόν, στο σπίτι κι άρχισε να τα φουσκώνει με χαρά. Χωρίς σταματημό.

Ούτε φώτα, ούτε ο παραμικρός ψίθυρος, ούτε σημείο ζωής για μέρες και πάλι. Ξανά οι αστυνομικοί στη γνωστή διεύθυνση, μπροστά από τους σαστισμένους ένοικους και μερικούς δήθεν φίλους που είχαν ανησυχήσει. Δεν ήταν κλειδωμένη, αλλά σχεδόν δεν άνοιγε η πόρτα. Λες και ήτανε φραγμένη. Μέσα, όλο το διαμέρισμα είχε γεμίσει ασφυκτικά από μπαλόνια! Ξεπετάγονταν από παντού, σα να είχαν αγωνία να βγουν έξω και να τα πάρει ο αέρας ψηλά, μακριά, απελευθερώνοντας το άψυχο κορμί της Ζ. Σιώπησαν όλοι με το που την είδαν. Εκτός από τα παιδάκια στο απέναντι πάρκο, που πηδούσαν όλο χαρά για να πιάσουν από ένα μπαλόνι και να παίξουν μαζί του. Στ’ αυτιά τους μονάχα ηχούσαν οι εκατοντάδες φωνές με τα θέλω μιας ολόκληρης ζωής...

Wednesday, January 11, 2006

Music for a better living #68

Έβαλε κρύο. Έχει χειμώνα στην ψυχή.

Sidsel & Bugge - Out Here. In There.

Hird - Fading Blues

Nikakoi - City Lights

Ενδείκνυται το σκοτάδι. Ο δρόμος. Ένας καθαρός ουρανός. Ένας μονός αριθμός.

Υ.Γ. Do you think it shows?

(The links will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Here.

Εδώ και μέρες δεν είμαι σε mood για «μπλαζέ» μελαγχολία (βγάλε τη Billie Holiday από το CD, επιτέλους - άσχετο, γαμάτο το τελευταίο box της Verve που καλύπτει την περίοδο 1952 με 1959 κι ας σκούζουν για το άβολο του packaging), ο λαιμός μου δεν έχει επανέλθει στο φυσιολογικό του, οι φίλοι με δουλεύουν για την πρόσθετη «αισθαντική» βραχνάδα στη φωνή, το γέλιο μου ακούγεται σα δαιμονικό γαργάρισμα καλικάντζαρου και το φλέμα «σε διάφορες αποχρώσεις του πρασίνου» αποτελεί το απαύγασμα της tres chic κατάστασης.

Μου τη σπάει όταν δεν είμαι εντελώς καλά, εντάξει;

Φτάνει!

Γιατί δεν ανοίγει και ο Νταλάρας ένα blog;

Μερικοί άνθρωποι μπερδεύουν το blogging με τα chat rooms και τα forums ή... δε φταις εσύ, η φαντασία σου τα φταίει, πάλι;

Εικάζω, ο πτωχός touriste...

Αν έσκαγαν νέες αποκαλύψεις για το Ρώσο, γινόντουσαν μεγάλες καταστροφές με το σεισμό και θρηνούσαμε και νεκρούς, προσθέτοντας μαζί με τη νέα βελτιωμένη και μεταλλαγμένη version της «γρίπης των πουλερικών», δε θα γινόταν το δελτίο ειδήσεων ίδιο κι όμοιο με τον «Κινγκ Κονγκ»;

Υ.Γ. Να τσεκάρεις αν το διαβατήριό σου θέλει ανανέωση...

Sunday, January 08, 2006

Έχει γούστο...

- Ποια Ρίχτερ και Ινστιτούτα, η Μπήλιω φταίει για όλα!
- Μα πως;
- Είχε καλεσμένη τη Μαίρη Λίντα και χόρεψε.
- Η Μαίρη Λίντα;
- Όχι, η Μπήλιω.
- Χριστέ μου, είναι το τέλος του κόσμου!

Κάψες στη Βομβάη.

Κι ενώ η Αθήνα δονείται σεισμικώς, το Bollywood φλέγεται μεταφραστικώς...

Έκτακτο ανακοινωθέν.

«Για ποιον χτυπά ο εγκέλαδος;»

Το πάνελ των προσκεκλημένων στο αποψινό κεντρικό δελτίο ειδήσεων αποτελείται από τους Θέμο Αναστασιάδη, Καλομοίρα, Λιάνα Κανέλλη, Νίκο Κακαουνάκη, Λάκη Λαζόπουλο, Έλενα Παπαρίζου, Γιώργο Βουλγαράκη, Σταμάτη Φασουλή, πτώμα Ρώσου κακοποιού, Αγγελική Νικολούλη, Γρηγόρη Βαλιανάτο, Βίκυ Καγιά, Νίκο Δήμου, Μάκη Τσέλιο, Ιάσονα Τριανταφυλλίδη και άλλες λαμπερές προσωπικότητες στα τριγύρω «παράθυρα». Η Κατερίνα Στανίση θα τραγουδήσει μεγάλες λαϊκές επιτυχίες της και Μάνο Χατζιδάκι. Η Δήμαρχος των Αθηναίων θα εξαγγείλει (μέσω link) μέτρα για περισσότερα καρουζέλ στις πλατείες της πόλης. Ο Ηλίας Νικολακόπουλος θα κρίνει τα αντικρουόμενα ποσοστά σε Ρίχτερ. Ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος θα χαρίσει ένα υπογεγραμμένο editorial του στον πρώτο blogger που θα τηλεφωνήσει στο στούντιο.

Μην το χάσετε.

Υπαρξιακά.

Χθες το βράδυ μια κοπέλα επαναλάμβανε διαρκώς πως δεν υπάρχω!

Είναι να σκιάζεται κανείς.

Friday, January 06, 2006

7 Δεκεμβρίου 2005

Στεκόμουν στο πεζοδρόμιο χαζεύοντας το φανάρι. Πράσινο για πεζούς, αλλά ο τροχονόμος δε μας έδινε προτεραιότητα. Μια κοπέλα άρχισε να διασχίζει το δρόμο με σιγουριά, ανάμεσα σε σταματημένα από την κίνηση αυτοκίνητα. Της φωνάζω να προσέξει καθώς πλησιάζει την τελευταία, άδεια λωρίδα. Ακινητοποιείται. Με κοιτάζει απορημένη. Ένα αμάξι που είχε αναπτύξει ταχύτητα περνάει κυριολεκτικά ξυστά δίπλα της. Με διαφορά ελάχιστων δευτερολέπτων θα την είχε παρασύρει...

Καθώς σε περίμενα σκεφτόμουν πως μόλις πριν από λίγο μπορεί και να είχα σώσει μια ζωή. Μέχρι να τελειώσει η βραδιά, σχεδόν το ίδιο είχες κάνει κι εσύ. Άλλοι το λένε ευτυχία. Εμένα μ' αρέσει να υπερβάλλω.

Υ.Γ. Χρέος παντοτινό το «ευχαριστώ».

Thursday, January 05, 2006

Music for a better living #67

I want you to STOP
and find out what's wrong
get it right
or just leave love alone

Joe Tex - The Love You Save [May Be Your Own]

Δώσε και σώσε.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Music for a better living #66

Από μια πρώτη ανάγνωση στις γύρω σελίδες, το νέον έτος δείχνει να μπήκε στραβά. Σε περίπτωση που δεν προλάβατε να προμηθευτείτε φυσίγγια, μην ανησυχείτε. Ακολουθεί ακόμη ένα εορταστικό τριήμερο!

Αpparat - Κomponent [Τelefon Τel Αviv Remix]

Πάλι με μουσική λέω να ε-ξημερωθούμε.

Καλό σας βράδυ. After all.

Υ.Γ. Καλώς επιστρέψατε, μικρέ Duke of the blogs.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Tuesday, January 03, 2006

Το «σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη ξημερώματα» γράφτηκε για ταξιτζή;

Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς - και αν ο καιρός το επιτρέπει - εορτάστε το νέον έτος από το μεσημέρι! Μέχρι τις οκτώ το βράδυ θα έχετε γίνει ντίρλα από το πιοτί ή τη «φούντα» (ουχί του τσέλιγκος), τα πόδια σας δε θα το λένε πια απ’ το χορό (πόση Madonna και πόσο «εθνικό ύμνο» από τη «Λούφα» μπορείτε ν’ αντέξετε, δηλαδή;) και... να πα’ να χεστούνε όσοι θέλουν να βγουν μετά τα μεσάνυχτα, άιντε και του χρόνου στα σπίτια μας!

Εάν δεν ακολουθήσετε αυτή τη συμβουλή, εκτίθεστε σε κινδύνους που οδηγούν πέρα από τα σύνορα της φαντασίας:

Πατημένη μια τη νύχτα και περιμένετε με τις ώρες για ταξί, το οποίο και δεν εμφανίζεται ποτέ (εκτός αν βγήκατε με την επιθυμία να κάνετε παρτούζα των έξι). Αντ’ αυτού σας έρχεται μια πνευμονία που σας παίρνει από το χεράκι και σας πηγαίνει πίσω στη βάση σας.

Εάν έχετε σκοπό να ξαναπροσπαθήσετε, καλό θα ήταν να αποφύγετε τα ασανσέρ. Ειδικά εκείνα που μπορούν να σας θυμίσουν την ταινία «Στο Μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς»...

Όταν βγείτε από εκείνο το ασανσέρ και βρείτε και ταξί, μην κάνετε σα να εντοπίσατε τους τρεις μάγους και το τυχερό – whatever – αστέρι. Βάλτε ένα θερμόμετρο πρώτα.

Εάν ο πυρετός ανεβαίνει αλματωδώς την επόμενη μέρα, αδιαφορήστε πλήρως! Πάρτε πίπες, πάρτε τα βουνά, δείτε και εορταστικά τηλεοπτικά προγράμματα, αλλά ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ μη σκεφτείτε να πάτε σε εφημερεύον νοσοκομείο. Θα αρρωστήσετε πραγματικά!

Το πρωινό σε μεγάλο ξενοδοχείο, καθώς ξημερώνει 2 του Γενάρη, είναι και γαμώ τις ιδέες. Επαναστατήστε και πράξτε το άφοβα από του χρόνου...

Το κείμενο αυτό απολαύσατε με την ευγενική χορηγία του DEPON. Ανακουφίζει αποτελεσματικά από τον πόνο και τον πυρετό.