Tuesday, December 27, 2005

Ορατότης μηδέν.

Υπάρχουν στιγμές όπου κάτι απόλυτα φυσιολογικό φαντάζει μέσα από τα μάτια μου σαν κάτι εντελώς αχαρακτήριστο, αλλόκοτο. Βλέπω ένα συγκεκριμένο αντικείμενο ή κάτι που γνωρίζω, για παράδειγμα. Ειλικρινά, έχουν υπάρξει περιπτώσεις όπου μονάχα μετά από αρκετό χρόνο ή και μέρες ολόκληρες διέκρινα τι πραγματικά βρισκόταν μπροστά μου. Όλο τον προηγούμενο καιρό, η εικόνα ήταν εντελώς αφηρημένη, δεν έβγαζε νόημα. Και δεν είναι ότι δεν είμαι παρατηρητικός ή οπτικός τύπος ή ότι αντιμετώπιζα τα πράγματα μάλλον θολωμένος. Απλά, ήθελα να δω κάτι άλλο. Και το βλέμμα μου συμφωνούσε με αυτή την επιθυμία.

Κάποιοι άνθρωποι αυτό το αποκαλούν φαντασία. Οι πιο λαϊκοί και ρεαλιστές... στραβωμάρα.

4 Comments:

Blogger raffinata said...

εγώ το αποκαλώ "παίζω στη σκηνή του θεάτρου μου" ...

7:58 PM  
Blogger vague tourist said...

Μήπως να διαφωνήσω; Διότι η «σκηνή» μου κάνει ολίγον περιοριστική... για τη φαντασία.

11:05 PM  
Blogger raffinata said...

ακόμα κι αν είσαι και πρωταγωνιστής και σκηνοθέτης στο έργο σου;

7:44 AM  
Blogger vague tourist said...

Οι πρόβες για την παράσταση με τίτλο «Ματαιοδοξία» συνεχίζονται... σόλο.

9:19 PM  

Post a Comment

<< Home