Friday, December 02, 2005

#8 Gravity.

Η Ρ. περίμενε την αγάπη για πολλά χρόνια. Σχεδίαζε κιόλας αυτό που θα της έρθει! Από παρουσιαστικό και χαρακτήρα μέχρι αγαπημένες συνήθειες. Νόμιζε πως ο χρόνος της έδινε το δικαίωμα, και το θράσος της μεγάλωνε ανάλογα με την προσμονή της αυτή. Τελικά, τα πάντα συνέβησαν με το λάθος τρόπο. Αλλά ήταν το πιο όμορφο λάθος...

Όχι ότι είχε προβλήματα μεγέθους, αλλά της ερχόταν λίγο μεγάλος. Σε όλα του. Ευτυχώς όχι και στα χρόνια, όμως. Ήταν μια παρηγοριά κι αυτή. Ειδικά όταν σκεφτόταν πως θα ζήσουνε μαζί. Τέτοιος ενθουσιασμός! Μέσα σε λίγες μέρες αισθανόταν πως είχε βρει το νόημα της ζωής. Το διασκέδαζε όταν σηκωνόταν στις μύτες των ποδιών και προσπαθούσε να φτάσει τα χείλη του, καρδιοχτυπούσε περισσότερο από ποτέ όταν ακουμπούσε πάνω στο στήθος του για ν’ ακούσει και τη δική του καρδιά κι έχανε την ισορροπία όταν εκείνος την αγκάλιαζε και αφηνόταν πάνω της με την ανόητη σιγουριά πως θ’ αντέξει το βάρος του. Υπήρξαν φορές που η Ρ. δεν τα κατάφερνε κι έπεφτε κάτω, στο πάτωμα ή στο έδαφος. Γελώντας. Εκείνος θα τη βοηθούσε να σηκωθεί ξανά, θα της έλεγε ευτυχώς που δεν έπεσε μαζί της, πάνω της, εκείνη θα τον αγκάλιαζε και ο κόσμος της θα έβρισκε ξανά την ισορροπία του.

Μια από εκείνες τις φορές, η Ρ. δε βάσταξε. Και του’ πε το «σ’ αγαπώ» που φύλαγε για τόσο καιρό. Εκείνος δεν απάντησε. Της έκλεισε το στόμα μ’ ένα φιλί. Κι εκείνη ξεχάστηκε από την ευτυχία της στιγμής. Αλλά η σκέψη έμεινε μέσα της. Και τη βασάνιζε. Από τότε έψαχνε να βρει κι από μια καινούρια ευκαιρία να του το πει. Και να περιμένει. Ξανά και ξανά και ξανά. Όχι για να πάρει ένα «κι εγώ» σαν απάντηση, αλλά ν’ ακούσει εκείνες, τις ίδιες λέξεις που του χάριζε απλόχερα την κάθε φορά, από συναίσθημα γεμάτες. Αλλά δε γινόταν. Τίποτα. Λες κι εκείνος είχε δώσει όρκο σε τούτη τη ζωή να μη τις προφέρει μαζί αυτές τις λέξεις. Η Ρ. δεν ερμήνευε αυτή του την «άρνηση» σαν κάτι κακό. Το ένοιωθε πως ήταν ερωτευμένος μαζί της. Η εμπιστοσύνη της, όμως, πληγωνόταν. Κι όλο περίμενε. Γιατί ήξερε πως εκείνη η ώρα θα’ ρθεί.

Θα μπορούσε να φανταστεί κανείς την έκπληξη της Ρ. όταν άκουσε το «σ’ αγαπώ» του. Δε μπορούσε να σταματήσει να χαμογελά. Δε μπορούσε ν’ ακούσει άλλο ήχο γύρω της πέρα από αυτά τα λόγια. Και ήταν μυστήριο κάπως, αλλά μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της. Η καρδιά της χτυπούσε πιο δυνατά από εκείνη τη μέρα. Μαζί με το φόβο. Η Ρ. ήξερε πολύ καλά πως δεν πετούσε στα σύννεφα. Η βαρύτητα της αλήθειας κρατούσε τα πόδια της γερά στο έδαφος. Κανείς δεν έλεγε πως αυτή η σχέση θα ήταν αιώνια. Θα το ήθελε. Αλλά δε μπορούσε να ορίσει το μέλλον τους. Και κάθε μέρα που περνούσε την τρομοκρατούσε όλο και περισσότερο. Προσπαθούσε να σταματήσει τις κακές σκέψεις, γραπωνόταν από παντού πάνω του κι έσφιγγε τα χέρια της με δύναμη για να κρατηθεί στο τώρα, τρέμοντας για το αύριο. Την τρέλαινε η ιδέα του χωρισμού. Κάθε λεπτό της ώρας. Ασταμάτητα.

Ανίκανη ν’ αντέξει το πέρασμα του χρόνου με αυτό τον τρόπο, λίγες μέρες μετά το «σ’ αγαπώ» του, η Ρ. άρχισε να πατά τα πλήκτρα του κινητού της, εξηγώντας αυτή τη φοβία της. Ότι δε θα μπορούσε να ζήσει τη στιγμή που εκείνος θα έφευγε, που δε θα υπήρχε πια αγάπη στη ζωή της. Και με όσο θάρρος της απόμενε, καθώς έχανε την ισορροπία της προς το κενό, πάτησε το send. Χωρίς να κοιτά κάτω. Το μήνυμα είχε σταλεί πριν το τηλέφωνο θρυμματιστεί στο έδαφος. Κι έτσι δε χώρισαν ποτέ.

4 Comments:

Blogger Gourouna said...

Τι λές καλέ?

Αφού τους χώρισε ο Χάρος!

Απαπά, δράματα...

3:49 AM  
Blogger daisy said...

Εγω πάλι απο το "θα μπορούσε..." και μετά , ως το τέλος δεν κατάλαβα τίποτα. Είμαι open για soulsearching, αλλά χρειάζομαι πρώτα εξορκιστή γιατί το κεφάλι μου γυρνά γύρω γύρω και δεξιά-αριστερά.

9:01 PM  
Blogger discolata said...

με καταμπουρδούκλωσες χρυσέ μου...

φταίει και η ζαλούρα απο το σιρόπι, φέρνει λέει υπνηλία, φταίει και η ημικρανία...

μου θύμησες όμως Τερέζα. που αποφασίζει να αφήσει τον αγαπημένο της Τόμας, επειδή δεν αντέχει άλλο τον φόβο του να τον χάσει μια μέρα ξαφνικά.δεν αντέχει κάθε μέρα που ξυπνάει να αναρωτιέται αν αυτή η μέρα θα ορίσει και θα φέρει το τέλος.
χμ.
ο μπαμπάς μου θα έλεγε το δίχως άλλο αμέσως: "φυσικά η κουλτούρα σας έχει χαλάσει όλους..."

11:42 AM  
Blogger andrea zax said...

Όμορφο και ανατρεπτικό όπως πάντα... Και γελοίο κατά μία έννοια. Έτσι φοβόμαστε όλοι; Και ίσως, χωρίς καν να κοιτάμε κάτω "αυτοκτονούμε" από λίγο κάθε μέρα;
Θαυμάστριά σας.

5:02 PM  

Post a Comment

<< Home