Thursday, December 29, 2005

Μπουγάτσα με κέρμα.

Από σήμερα Θεσσαλονίκη. Εκδράμω. Offline. Ως τις 3 Ιανουαρίου, τουλάχιστον. Μέχρι τότε μην περιμένετε τίποτε καινούριο προς ανάγνωση. Μονάχα... καλό 2006.

Υ.Γ. Πίθηκα, κανονίστε τίποτε μη γίνουν φονικά με... ταψιά! :-Ρ

Φυσάω αλλά δε σβήνει αυτό το κερί...

«In space someone might hear you... blog?», διερωτόμουν στις 29 Δεκεμβρίου του 2004. Τελικά, ναι, κάποιοι με άκουσαν. Δε νοιάστηκα να μάθω ποτέ πόσοι, απλά μου άρεσε η εμπειρία.

Το’ χα ξανακάνει. Αλλά τότε δεν το ήξερε κανείς. Και ήμουν «ασφαλής», σ’ εκείνη τη μεγάλη ησυχία του άγνωστου. Στην προκειμένη, όμως, ο «τουρισμός» απέκτησε γρήγορα και ταυτότητα. Με πήραν χαμπάρι κάποιοι που με ήξεραν προσωπικά. Για να αποδείξουν πως δε με ήξεραν ποτέ τους. Ούτε και μέσα από’ δω θέλησαν να προσπαθήσουν, νομίζω... Αυτό το έκαναν μερικές δεκάδες άλλων ανθρώπων που αποκαλούνται bloggers, και έχουν παρεξηγηθεί σαν κάτι ακοινώνητο και ανάξιο να μοιραστεί μαζί σου λίγη από την πραγματικότητά σου (διότι ο κανόνας λέει πως ποτέ δεν πρέπει να βγαίνεις από τη «φούσκα» της διαδικτυακής απομόνωσής σου). Πόση ειρωνεία...

Μέσα σ’ ένα χρόνο βρήκα blog-ομούρηδες που έγιναν κομμάτι της ζωής μου, βρήκα φιλίες που ρίζωσαν πάνω στις αλήθειες αυτής της σελίδας, βρήκα την ασχήμια της αληθινής ζωής κι αποπειράθηκα να κάνω το ξεσκαρτάρισμά μου με ήσυχη τη συνείδησή μου.

Ένα χρόνο μετά είμαι ακόμη εδώ. Ανισόρροπα δραματικός, μελό, πικρόχολος, φαντασμένος, αστείος, ιδανικός, λανθασμένος, βαρετός, εγωιστικός, τσατισμένος, χαμογελαστός, καθαρός. Μέσα σε μαύρες σελίδες, δίχως εικόνες, αλλά με ένα soundtrack ταιριαστό.

Αυτό είναι το ημερολόγιό μου. Το κάνω για μένα. Μήπως και καταλάβω κάτι περισσότερο από μένα. Είμαι ο ασαφής τουρίστας της δικής μου ψυχής.

Η συνέχεια επί της οθόνης σας.

Wednesday, December 28, 2005

Music for a better living #65

Στο αποψινό ρεσιτάλ για πιάνο θα εκτελεσθούν έργα Bach, Beethoven, Brahms και… Depeche Mode.

Maxence Cyrin - Behind the Wheel

Τύφλα να’ χει το κλασικό ρεπερτόριο!

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Οι U2 μου μιλούσαν από το διάστημα.

Μερικές φορές βρίσκεις στον τηλεφωνητή του κινητού σου τα πιο παράξενα ηχητικά μηνύματα.

Σήμερα το απόγευμα έλαβα ένα που έφερνε σε κωδικοποιημένο παράσιτο εξωγήινων (έχω δει πολλές ταινίες, το ξέρω) οι οποίοι προσπαθούν να κάνουν την επαφή με τον πλανήτη μας - ή να τον κατακτήσουν. Διαρκούσε αρκετή ώρα και από περιέργεια το άφησα να «παίξει» ολόκληρο (μπας και καταλάβω κάτι και σώσω την ανθρωπότητα). Αργότερα, το αδιευκρίνιστα χαλασμένο βουητό συνόδευε το «With or Without You» των U2!

Μπορεί να ήταν μια ερωτική εξομολόγηση από το έξω διάστημα; Κι αν ναι, γιατί διάλεξαν να το πουν με Μπόνο; Ο Νταλάρας θα γίνει έξαλλος!

Tuesday, December 27, 2005

Περί θρησκείας.

Απόψε πήρα ένα κουτί δίπλες και το έσκισα.

Αμήν.

Υ.Γ. Μήπως γίνεται εκεί που γράφει θρήσκευμα να δηλώσω κανά γλυκό της αρεσκείας μου; Αφού εκεί πιστεύω!

Music for a better living #64

Οι Frazier Chorus είναι ένα από τα αγαπημένα μου pop φαντάσματα. Κυκλοφόρησαν μονάχα τρία albums, δε γνώρισαν ιδιαίτερη (προσπαθώ να γίνω κάπως κολακευτικός) επιτυχία, αλλά... εγώ είχα φάει κόλλημα! Το «Sue» (1989) ήταν το ντεμπούτο τους, ένα μικρό αριστούργημα αβάσταχτης ελαφρότητας και υπόγειου σαρκασμού, σερβιρισμένο με μια classy αφέλεια πνευστών που κλέβουν την παράσταση.

Frazier Chorus - Typical

Για να πάει καλά άλλη μια... τυπική μέρα.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Ορατότης μηδέν.

Υπάρχουν στιγμές όπου κάτι απόλυτα φυσιολογικό φαντάζει μέσα από τα μάτια μου σαν κάτι εντελώς αχαρακτήριστο, αλλόκοτο. Βλέπω ένα συγκεκριμένο αντικείμενο ή κάτι που γνωρίζω, για παράδειγμα. Ειλικρινά, έχουν υπάρξει περιπτώσεις όπου μονάχα μετά από αρκετό χρόνο ή και μέρες ολόκληρες διέκρινα τι πραγματικά βρισκόταν μπροστά μου. Όλο τον προηγούμενο καιρό, η εικόνα ήταν εντελώς αφηρημένη, δεν έβγαζε νόημα. Και δεν είναι ότι δεν είμαι παρατηρητικός ή οπτικός τύπος ή ότι αντιμετώπιζα τα πράγματα μάλλον θολωμένος. Απλά, ήθελα να δω κάτι άλλο. Και το βλέμμα μου συμφωνούσε με αυτή την επιθυμία.

Κάποιοι άνθρωποι αυτό το αποκαλούν φαντασία. Οι πιο λαϊκοί και ρεαλιστές... στραβωμάρα.

Sunday, December 25, 2005

Something that rings true.

Αυτά τα Χριστούγεννα δώσε μου κάτι αληθινό. Κάτι για να πιστέψω. Γάμα τις προσευχές. Εδώ ζω. Όχι στον άλλο κόσμο που θα πάω. Τώρα. Σήμερα.

Ο Jacques Lu Cont τσιτώνει το remix του «A Pain That I’m Used To» και το repeat καίει τον υπολογιστή, λίγη ώρα πριν από το party.

I can't conceal what I feel, what I know is real
No mistaking the faking, I care
With a prayer in the air I will leave it there
On a note full of hope not despair

Είσαι ευτυχισμένος. Το έχεις μέσα σου. Μη το φοβάσαι. Μοιράσου το.

Καλό βράδυ. Σε όλους.

Υ.Γ. Το πνεύμα των Χριστουγέννων πάλι δεν εφάνηκε. Είναι προφανές ότι με κορόιδευαν από παιδί... Δεν πειράζει, όμως. Και πάλι ωραίοι είμαστε!

Saturday, December 24, 2005

There is a light that never goes out.

Αναρωτιέμαι αν πίσω από όλα αυτά τα χαρωπά, γιορτινά λαμπάκια στα σπίτια ζουν χαρούμενοι άνθρωποι...

Friday, December 23, 2005

Albums της χρονιάς 2005*

Details - Richard Davis
LCD Soundsystem - LCD Soundsystem
Ruby Blue - Roisin Murphy
Silent Alarm - Bloc Party
Takk… - Sigur Ros
I Am A Bird Now - Antony and the Johnsons
Guero - Beck
In Case We Die - Architecture in Helsinki
The Understanding - Royksopp
Lookaftering - Vashti Bunyan

Καλύτερο single της χρονιάς: La Ritournelle - Sebastian Tellier

Όχι ένα συγκλονιστικό έτος για τη μουσική. Ούτε πέντε δεν περίσσεψαν εκτός δεκάδας και χωρίς να μαυρίσει κι η ψυχή μου... Όποιος διαφωνεί ή έχει κάνει παρόμοια λίστα και γουστάρει, πράττει αναλόγως εις τα comments.

Και του χρόνου, ναι. Πάντα τέτοια, όχι...

* χωρίς αξιολογική σειρά

Tuesday, December 20, 2005

Ο Ρένος Χαραλαμπίδης είναι άνθρωπος;

Μήπως πρόκειται περί συνωμοσίας με κλώνους; Πως είναι δυνατόν να βρίσκεται παντού; Μήπως υπάρχει και κάποια κοντινή συγγένεια με τον Χάρη Ρώμα; Κάτι σαν μπατζανάκηδες αστερισμοί;

Πρέπει να δοθούν απαντήσεις τάχιστα, διαφορετικά με βλέπω να τρέχω στην Ασφάλεια, μέχρι και στον Χαλιαβδέλλα, σου λέω! Αυτό είναι ένα invasion of the body snatchers. Κανονικά!

Θεωρία συνομωσίας: Η κλωνοποίηση ενεργοποιείται από τα flash των φωτογράφων και τις κάμερες σε εκατοντάδες πρεμιέρες και πάρτι. Αν δεν το σταματήσουμε, μια μέρα όλη η Αθήνα θα είναι γεμάτη Χαραλαμπίδηδες και Ρώμες!!!

Κι αν αυτή είναι η αλήθεια, φοβούμαι πως ο επόμενος στόχος είναι η υπόλοιπη Ελλάδα. Ο κόσμος. Το σύμπαν. Η αιωνιότητα. Άντε, και η επόμενη ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου...

Saturday, December 17, 2005

Slow down, you're gonna crash.

Οδηγός ταξί κοντράρεται με συνάδελφο στην Πανεπιστημίου. Μανούβρες ιδιαίτερες δε μπορούν να κάνουν, το traffic δεν το επιτρέπει. Σε κάποια φάση πάνε να κολλήσουν, ενώ τυπάκος με μηχανή έχει τη σχεδόν τραγικά φαεινή ιδέα να προσπεράσει μπαίνοντας ανάμεσά τους... Αφού καταλαβαίνει τι παίζει, πριν την «κακιά την ώρα», οπισθοχωρεί και φωνασκεί:

«Σιγά, κορίτσια, θα τρακάρετε!»

Αν γύριζα να κοιτάξω στο πίσω κάθισμα, βάζω στοίχημα πως θα έβλεπα κάμποσα κοριτσόπουλα να χοροπηδάνε τσιρίζοντας, με backing vocals σε «na na na na na» φάση.

Friday, December 16, 2005

Συντομεύετε!

Once upon a time, a guy asked a girl: "Will you marry me?"

The girl said, "NO!"

And the guy lived happily ever after

THE END

Thursday, December 15, 2005

Ξέρεις ότι σε αγαπάει όταν... #2

... ξενυχτάτε μιλώντας.

«Αν συνεχίσεις να μου μιλάς θα κοιμηθώ πάλι. Οπότε... μίλα!»

Wednesday, December 14, 2005

Music for a better living #63

Μετά από τα έντονα πάθη και τις συνωμοσίες (τι τα θες, άμα μπλέκεις με τον Τύπο...) των τελευταίων ημερών, λίγη μουσική ίσως μπορέσει να εξημερώσει τα πλήθη.

The Quantic Soul Orchestra - The Conspirator

Υ.Γ. Ελπίζω αύριο να ξεμπερδέψουν με τα ψώνια των εορτών οι απεργοί. Πας να μπεις σε μαγαζί και κινδυνεύεις από το πανό και το πλακάτ...

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Tuesday, December 13, 2005

Faking anonymous.

Τα πρώτα groups απεξάρτησης οργανώνονται για μετά τις γιορτές. Οι εγγραφές ξεκίνησαν. Δηλώστε συμμετοχή με ένα απλό... anonymous comment!

POSTED BY VAGUE TOURIST AT OTI:NA' NAI PM

ΕΧΟΥΝ ΕΡΘΕΙ ΚΙ ΑΛΛΑ COMMENTS, ΑΦΕΝΤΙΚΟ:

Αδελφοί Νταρντέν said...
Θέλουμε διακαώς να βάζουμε μουσική στις ταινίες μας αλλά κάτι μας εμποδίζει. Νομίζετε ότι θεραπεύεται;

3:00 PM

Diana Ross said...
Ο κ. Λάλας έχει blog; Πείτε μου, σας παρακαλώ, γιατί θέλω να μου πάρει συνέντευξη. Με φωτογράφηση σαλόνι. Για να χωράει και τους δυό μας.

3:ΚΑΙ ΚΑΤΙ PM

Ροδούλα Αφροξυλάνθη said...
Καλέ, εμένα που με βρήκατε;

3:69 PM

χαιρέτα μου τον πλάτανο said...
Φιλαράκο, η ιδέα σου είναι γαμώ. Μόνο σταμάτα αυτά τα posts με τα ταξί γιατί μας έχεις κάνει τ’ αρχίδια περιδέραιο.

4:ΠΑΡΑ ΡΜ

ο πλάτανος said...
Έχω να καταγγείλω ότι ο από πάνω είναι ταξιτζής και αυτοσαρκάζεται.

5:ΚΑΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΡΜ

Σάκης Ταγαρουσάνος said incognito...
Με τρομάζετε! Αν θεραπευθούν υπάρχει κίνδυνος να χάσω εγώ την ύλη μου;

6:ΠΗΓΕ ΡΜ

Εγώ εσύ και η τρελή σου αδερφή said...
Αν δεν είναι σε παράρτημα της Μπέτι Φορντ Κλίνικ, κατάρα σας δίνω, να γίνουν τα Βουιτόν σας ιμιτασιόν!

6:66 ΡΜ

kara-anonymous said...
Δε πα’ να γίνουν και Λουί Κενζ;

6:ΚΑΙ ΝΑ ΦΕΞΕΙ ΡΜ

Εφορία said...
ΦΠΑ αποδίδουν οι bloggers; Να εξεταστεί τάχιστα, κλείνει το έτος και μας πιέζει το έλλειμμα!

6:ΝΑ’ ΝΑΙ ΟΙ ΩΡΕΣ ΣΟΥ ΡΜ

Σάκης Ρουβάς said...
Σ’ έχω ερωτευτεί.

7:ΩΡΟ ΡΜ

Marla Singer said...
Θα το εκτιμούσα αν κάνατε κάτι στο schedule σας, διότι οι ώρες συμπίπτουν με το group «Τον καρκίνο να βγάλεις» και δεν θα το αντέξω να σας χάσω...

7:ΤΟ ΑΛΛΟ ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΩ ΡΜ

Τα Κατσαμπάκια said...
Καμιά καινούρια πενιά δε θα βάλετε, κύριος;

8:ANTE NA ΠΑΕΙ ΡΜ

Sta_allantika said...
Θα μου κόψετε 6 φέτες Αρδενών λεπτές;

8:ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ; ΡΜ

Monday, December 12, 2005

Θαύμα. Σε δύο ρόδες.

Περίμενα, λοιπόν, για ταξί. Υπομονετικά. Τσεκάροντας διαρκώς οτιδήποτε κίτρινο σε τετράτροχο και εξασκώντας τις ανεπαρκείς μαθηματικές μου γνώσεις. Που θα πήγαινε; Δεν θα περνούσε και ένας με λιγότερους από πέντε μέσα;

Ήμουν αποφασισμένος να μην το βάλω κάτω. Είχα επάνω μου τσιγάρα, μισό σακουλάκι m&m’s με γέμιση σοκολάτα και κινητό με φορτισμένη μπαταρία. Θα την έβγαζα τη μέρα. (Έξτρα fact: μόλις είχα επιζήσει των τριών ωρών και κάτι του «King Kong»! Γερή κράση, σου λέω...)

Το βασικό στη ζωή είναι να έχεις πίστη. Και χιούμορ. Για να την τσαλαπατάς μ’ αυτό.

Σας ομιλώ για το πλέον απίστευτο συμβάν. Χωρίς φωτοστέφανα, αχτίδες φωτός από τον ουρανό, αγγελάκια κι αηδίες. Based on a true story, κανονικά: σταματά μπροστά μου μηχανάκι που οδηγεί Έλλην σκηνοθέτης, ο οποίος με ρωτά που πηγαίνω και προσφέρεται να με «πετάξει» μέχρι εκεί! Ως «αντάλλαγμα», μου ζητάει να μην του χαριστώ στην κριτική της επόμενης ταινίας του και να μη λάβω υπόψη το γεγονός ότι είναι ένας Άγιος άνθρωπος που μπορεί να υπέγραψε φρίκη «δημιουργίας».

Να πάω ν’ ανάψω κερί. Το σκέφτομαι από καιρό...

Το συντομότερο ανέκδοτο της ημέρας.

Ελεύθερο ταξί.

Sunday, December 11, 2005

Αρχίδια. Πάρε να’ χεις. Δωρεάν.

Ύστερα από το σάλο των τελευταίων εβδομάδων, οι bloggers ετοιμάζονται να περάσουν στην αντεπίθεση του free press. Το νέο εβδομαδιαίο έντυπο θα στελεχώσει η Εθνική του blogging, με την προϋπόθεση ότι κάποιος θα έχει επιβιώσει του μαλλιοτραβήγματος για την ηγεσία - και το editorial. Φήμες θέλουν ως επικρατέστερη ονομασία το BLOGLIFO VOICE, ενώ η διανομή θα ξεκινήσει αποκλειστικά από καφετέριες του Αγρινίου (για να αποφευχθεί η σύγκριση με άλλες πρωτευουσιάνικες και δήθεν ανταγωνιστικές εφημεριδούλες του είδους) σε τιράζ 700.000 (επτακοσίων χιλιάδων γράφει) φύλλων.

Σε περίπτωση που περισσεύουν τεύχη, οι συνδρομητές από την υπόλοιπη Ελλάδα θα προμηθεύονται το έντυπο αντί 100 ευρώ (την εβδομάδα), με δώρα τη «χαμένη», ενδέκατη ταινία από τον «Δεκάλογο» του Κισλόφσκι (γνωστότερη στους καλλιτεχνικούς κύκλους ως «Ου να μου χαθείς») σε DVD και τη συλλεκτική έκδοση του φωτογραφικού άλμπουμ από την κηδεία της Μαλβίνας.

Internet τεϊοποτεία - χορηγοί έχουν αναλάβει την αμοιβή των συνεργατών, παρέχοντάς τους υπολογιστές και δωρεάν χρόνο στο διαδίκτυο για να γράφουν τα «άρθρα» τους, τα οποία θα post-άρονται στα αντίστοιχα blogs μια εβδομάδα μετά τη δημοσίευσή τους.

Γαμώ;*

Υ.Γ. Ακόμη δεν έχω καταλάβει γιατί είναι καλύτερο να σε διαβάζουν κάποιες χιλιάδες αντί μερικές εκατοντάδες και γιατί ένα δημοσιευμένο κείμενο έχει μεγαλύτερη δύναμη από ένα post. Η μόνη διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι το πρώτο θα το πληρωθείς...

Και λυπάμαι που βλέπω bloggers να γίνονται βορά των media-δων και να κλείνουν τις σελίδες τους ή να μπαίνουν αραιά και που γιατί, πλέον, ο όποιος στοχασμός, το χιούμορ και οι προσωπικές τους σκέψεις μετατρέπονται σε καταναλωτικές «παραγγελιές» ενός διευθυντή ή ενός αρχισυντάκτη με φτηνό ή μηδαμινό αντίτιμο.

* sorry για το μονοτονικό

Wednesday, December 07, 2005

Think… night.

The Smiths - Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me
ABC - The Night You Murdered Love
Savage - Don't Cry Tonight
Suede - Saturday Night
The Cure - 10:15 Saturday Night
Frank Sinatra - Saturday Night (Is the Loneliest Night of the Week)
Elvis Presley - Help Me Make It Through the Night
George Benson - Give Me the Night
Rachel's - Full on Night
Henry Mancini - It Had Better Be Tonight
Bauhaus - In the Night
Corey Hart - Sunglasses at Night
The Bee Gees - Night Fever
Indeep - Last Night a DJ Saved My Life
Κώστας Χαριτοδιπλωμένος - Lost in the Night

Ξέρεις ότι σε αγαπάει όταν... #1

... σου λέει ερωτόλογα από το τηλέφωνο.

«Θέλω 400 γραμμάρια κιμά μοσχαρίσιο. Περάστε το μια φορά.»

Tuesday, December 06, 2005

Κάτι μεγάλο έρχεται προς το μέρος μου!

Χθες το βράδυ, λοιπόν, ήμουν σ’ ένα αμάξι μ’ ένα φίλο και κατευθυνόμασταν προς παραλία. Θάλασσα εκ των δεξιών, ψιλοκίνηση, σχόλια για τα έκτροπα σε χριστουγεννιάτικους στολισμούς μπαλκονιών, κέφια τρελά. Ξαφνικά, εγώ παρατηρώ ένα μεταλλικό αγνώστου ταυτότητας αντικείμενο στον ουρανό. Γενικώς, επειδή έχω μεγάλη φαντασία, το αγνοώ. Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που είχα δει τις «Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου» και προσευχόμουν να έρθουν να με πάρουν οι εξωγήινοι (με την προϋπόθεση να παίζει και ο Ρίτσαρντ Ντρέιφους σε ρόλο διερμηνέα, διαφορετικά την κάτσαμε...), δεν επρόκειτο να συμβεί αυτό, παρατήστε με, το έχω ξεγράψει, ο Σπίλμπεργκ τον παίρνει, παλιάνθρωπε, μου κατέστρεψες τα παιδικά μου όνειρα! Κοιτάζω και πάλι ψηλά. Το ασημί αντικείμενο μεγάλωνε και ο όγκος του κάλυπτε σιγά σιγά τον ουρανό. Τ’ αστέρια χάνονταν και το όποιο φεγγάρι μαζί (που έπεφτε δεν πρόσεξα). Ως αποτέλεσμα, η πλάσις όλη σκοτείνιαζε σταδιακά. Αλλά όχι πίσσα σκοτάδι. Όπως στις παλιές ελληνικές ταινίες που πήγαιναν στην ακρογιαλιά μετά το club για να χουφτωθούν αλλά εσένα σου φαινόταν μέρα μεσημέρι υπό κάποια υποψία σκιάς, αυτό το ανεξήγητο, ρε παιδί μου, κατάλαβες; Πανικός παντού στην αρχή, ύστερα μια επικίνδυνη ηρεμία. Κρύφτηκαν όλοι. Εγώ συνέχισα να χαζεύω το ιπτάμενο αντικείμενο, που πλέον έμοιαζε απλά να... πέφτει.

Δυνατός κρότος κι ύστερα πάλι σιωπή. Δεν είχε πέσει μακριά. Την έκανες την απόσταση με τα πόδια. Μόνος άρχισα να τρέχω, ο φίλος μου είχε λιποθυμήσει ή τον είχε πάρει ο ύπνος (τι άνθρωποι νυσταλέοι κυκλοφορούν ανάμεσά μας, δε λέγεται...). Στο δρόμο έβρισκα μερικούς ακόμη που είχαν την ίδια απορία και αγωνία. Τι στο διάολο ήταν αυτό που έπεσε από τον ουρανό;

Πρώτος εγώ έδωσα την απάντηση (βλέπε - και καλά - ειδικός): ήταν μια γιγάντια μπομπίνα. Και πάνω στο μεταλλικό καπάκι της που είχε προσγειωθεί παραδίπλα έγραφε... «King Kong»! Ξαφνιάστηκαν όλοι, επιφωνήματα τρόμου και έκπληξης ακούγονταν από παντού. Ως αρχηγός της αποστολής δίνω το πρόσταγμα: «Μάγκες, πρέπει να βρούμε μηχανικό προβολής και αίθουσα ΤΩΡΑ! Ούτε το γραφείο διανομής δεν την έχει δει ακόμη τη γαμωταινία!».

Και μετά ξύπνησα.

Saturday, December 03, 2005

Music for a better living #62

Είναι η φωνή των Zero 7. Φέτος κυκλοφόρησε το πρώτο της προσωπικό album. Την άκουγα σήμερα το πρωί. Πριν ξημερώσει.

Δεν σου το κρύβω, ούτε που σκέφτηκα να κοιτάξω ψηλά...

Sophie Barker - Secret

Do you want to let me into your soul?

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Friday, December 02, 2005

#8 Gravity.

Η Ρ. περίμενε την αγάπη για πολλά χρόνια. Σχεδίαζε κιόλας αυτό που θα της έρθει! Από παρουσιαστικό και χαρακτήρα μέχρι αγαπημένες συνήθειες. Νόμιζε πως ο χρόνος της έδινε το δικαίωμα, και το θράσος της μεγάλωνε ανάλογα με την προσμονή της αυτή. Τελικά, τα πάντα συνέβησαν με το λάθος τρόπο. Αλλά ήταν το πιο όμορφο λάθος...

Όχι ότι είχε προβλήματα μεγέθους, αλλά της ερχόταν λίγο μεγάλος. Σε όλα του. Ευτυχώς όχι και στα χρόνια, όμως. Ήταν μια παρηγοριά κι αυτή. Ειδικά όταν σκεφτόταν πως θα ζήσουνε μαζί. Τέτοιος ενθουσιασμός! Μέσα σε λίγες μέρες αισθανόταν πως είχε βρει το νόημα της ζωής. Το διασκέδαζε όταν σηκωνόταν στις μύτες των ποδιών και προσπαθούσε να φτάσει τα χείλη του, καρδιοχτυπούσε περισσότερο από ποτέ όταν ακουμπούσε πάνω στο στήθος του για ν’ ακούσει και τη δική του καρδιά κι έχανε την ισορροπία όταν εκείνος την αγκάλιαζε και αφηνόταν πάνω της με την ανόητη σιγουριά πως θ’ αντέξει το βάρος του. Υπήρξαν φορές που η Ρ. δεν τα κατάφερνε κι έπεφτε κάτω, στο πάτωμα ή στο έδαφος. Γελώντας. Εκείνος θα τη βοηθούσε να σηκωθεί ξανά, θα της έλεγε ευτυχώς που δεν έπεσε μαζί της, πάνω της, εκείνη θα τον αγκάλιαζε και ο κόσμος της θα έβρισκε ξανά την ισορροπία του.

Μια από εκείνες τις φορές, η Ρ. δε βάσταξε. Και του’ πε το «σ’ αγαπώ» που φύλαγε για τόσο καιρό. Εκείνος δεν απάντησε. Της έκλεισε το στόμα μ’ ένα φιλί. Κι εκείνη ξεχάστηκε από την ευτυχία της στιγμής. Αλλά η σκέψη έμεινε μέσα της. Και τη βασάνιζε. Από τότε έψαχνε να βρει κι από μια καινούρια ευκαιρία να του το πει. Και να περιμένει. Ξανά και ξανά και ξανά. Όχι για να πάρει ένα «κι εγώ» σαν απάντηση, αλλά ν’ ακούσει εκείνες, τις ίδιες λέξεις που του χάριζε απλόχερα την κάθε φορά, από συναίσθημα γεμάτες. Αλλά δε γινόταν. Τίποτα. Λες κι εκείνος είχε δώσει όρκο σε τούτη τη ζωή να μη τις προφέρει μαζί αυτές τις λέξεις. Η Ρ. δεν ερμήνευε αυτή του την «άρνηση» σαν κάτι κακό. Το ένοιωθε πως ήταν ερωτευμένος μαζί της. Η εμπιστοσύνη της, όμως, πληγωνόταν. Κι όλο περίμενε. Γιατί ήξερε πως εκείνη η ώρα θα’ ρθεί.

Θα μπορούσε να φανταστεί κανείς την έκπληξη της Ρ. όταν άκουσε το «σ’ αγαπώ» του. Δε μπορούσε να σταματήσει να χαμογελά. Δε μπορούσε ν’ ακούσει άλλο ήχο γύρω της πέρα από αυτά τα λόγια. Και ήταν μυστήριο κάπως, αλλά μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της. Η καρδιά της χτυπούσε πιο δυνατά από εκείνη τη μέρα. Μαζί με το φόβο. Η Ρ. ήξερε πολύ καλά πως δεν πετούσε στα σύννεφα. Η βαρύτητα της αλήθειας κρατούσε τα πόδια της γερά στο έδαφος. Κανείς δεν έλεγε πως αυτή η σχέση θα ήταν αιώνια. Θα το ήθελε. Αλλά δε μπορούσε να ορίσει το μέλλον τους. Και κάθε μέρα που περνούσε την τρομοκρατούσε όλο και περισσότερο. Προσπαθούσε να σταματήσει τις κακές σκέψεις, γραπωνόταν από παντού πάνω του κι έσφιγγε τα χέρια της με δύναμη για να κρατηθεί στο τώρα, τρέμοντας για το αύριο. Την τρέλαινε η ιδέα του χωρισμού. Κάθε λεπτό της ώρας. Ασταμάτητα.

Ανίκανη ν’ αντέξει το πέρασμα του χρόνου με αυτό τον τρόπο, λίγες μέρες μετά το «σ’ αγαπώ» του, η Ρ. άρχισε να πατά τα πλήκτρα του κινητού της, εξηγώντας αυτή τη φοβία της. Ότι δε θα μπορούσε να ζήσει τη στιγμή που εκείνος θα έφευγε, που δε θα υπήρχε πια αγάπη στη ζωή της. Και με όσο θάρρος της απόμενε, καθώς έχανε την ισορροπία της προς το κενό, πάτησε το send. Χωρίς να κοιτά κάτω. Το μήνυμα είχε σταλεί πριν το τηλέφωνο θρυμματιστεί στο έδαφος. Κι έτσι δε χώρισαν ποτέ.

Ψιτ, again...

Επειδή υπήρξαν παράπονα και κάποιοι είναι και αμελείς, ας το πούμε κι από εδώ. Απόψε έχει μπλογκολούξ! Εντάξει;

Thursday, December 01, 2005

Κορδελάκια.

Η υποκρισία σε σχέση με τα κόκκινα κορδελάκια που φοράνε τα σήματα των τηλεοπτικών καναλιών απόψε μου προκαλεί ρίγη. Κανείς δε μιλά για το AIDS. Αλλά όλοι φοράνε τον πόνο του, τη λύπη του, τη μακαβριότητά του. Και χαμογελάνε.

Αν έβαζαν και λίγο από πράσινο ή λευκό θα έμοιαζε με χριστουγεννιάτικο στολισμό.

Ίσως τα φυλάνε για μια άλλη μέρα «γιορτής» θανάτου...

Γιατί άνοιξα την τηλεόραση απόψε;