Friday, November 18, 2005

Ο Morales είναι αυτός στο ταξί;

Χθες το πρωί παρακαλούσα να μη βγω από το σπίτι. Είχα καλέσει ταξί, περίμενα έξω, έβλεπα τη βροχή, φανταζόμουν την κίνηση μέχρι τα βόρεια και μετά σκεφτόμουν τις επιπλέον επιπτώσεις των γνωστών «εκδηλώσεων»... Λίγο έλειψε να κάνω μεταβολή! Κι ας ερχόταν το ταξί.

Δε γνωρίζω αν τα άστρα θα μπορούσαν να το εξηγήσουν καλύτερα, αλλά χθες δεν ήταν μια πολύ ευχάριστη μέρα.

Το ταξί εμφανίστηκε έξω από το σπίτι μου. Μπήκα βιαστικά στο μπροστινό κάθισμα και, όπως συνηθίζω, κοίταξα αριστερά για να δω μπας και γνώριζα τον οδηγό. Είναι μια βασική λεπτομέρεια, να αισθάνεσαι άνετα μέσα σ’ ένα ταξί, ειδικά αν η διαδρομή προβλέπεται να σου φάει αρκετό χρόνο. Η φάτσα δε συνδέθηκε άμεσα με τη μνήμη, αλλά όταν άκουσα εκείνο το «Από που θέλετε να πάμε;», μ’ έπιασε ρίγος. Ήταν ο DJ!

Στρουμπουλός, mid thirties, γενικώς ευγενικός, αλλά στην κουβέντα... «σας πειράζει αν ανοίξω το παράθυρο και αποπειραθώ να αποδράσω πηδώντας έξω, ακόμη κι αν εσείς τρέχετε με χίλια;». Την πρώτη φορά που με είχε πετύχει μου εξομολογήθηκε την αγάπη του για τη μουσική και μου μίλησε με πόνο για τα χρόνια της δόξας: ήταν DJ το παλικάρι, αλλά το έφαγαν τα κυκλώματα και ο κακός κόσμος της νύχτας (και το κακό μάτι και ότι άλλο σε κακό έχετε ευχαρίστηση)... Ήταν αυτοδίδακτος, είχε μάθει την «τέχνη» παρακολουθώντας «μάγο» του είδους που είχε ένα δικό του σύστημα με τις μίξεις, φυσικά ο δικός μας ήταν τσακάλι και κατάφερε να του κλέψει τα μυστικά, εγώ πάλι ήθελα να καπνίσω σαν φουγάρο και προσευχόμουν να χτυπήσει το τηλέφωνο ή να έρθει να με πάρει κάποιος με ελικόπτερο (δε διάβαζα πολλά κόμικ όταν ήμουν μικρός, σας ορκίζομαι). Φυσικά, ούτε που διανοήθηκα να του πω ότι το αγαπημένο μου χόμπι είναι να παίζω μουσική. Μόνο «ναι» και «μπράβο» έλεγα και μαζί σιχτιρίζαμε την κακούργα κοινωνία που δεν του επέτρεψε να κάνει καριέρα στο επάγγελμα!

Χθες το πρωί δεν τόλμησα να θίξω μουσικά θέματα. Τι κέρδισα; Μου τη βγήκε αλλιώς με κοινωνική ευαισθησία, απληστία των ανθρώπων και δη των πλουσίων! Κάθε πρόταση, κάθε ερώτηση και κάθε σιωπή αναμονής (για την απάντησή μου) κατακεραύνωνε το σύμπαν. Πήρα και κάτι τηλέφωνα, αλλά που να τσουλήσει το όχημα μέσα στη βροχή, ανάμεσα σε serial killers του τιμονιού;

Δε θέλετε να ξέρετε περισσότερα. Αλλά θα ήθελα να τονίσω πως χρειάστηκα δύο ώρες για να φτάσω στο σπίτι το βράδυ. Ποιος Θεός; Ποια Παναγία; Ποιο μουνί που τους γέννησε;

Είμαι ακόμη ζωντανός, σώας τας φρένας, αλλά έχω ανάγκη από διακοπές.

Υ.Γ. Έχετε κι εσείς να μοιραστείτε μαζί μας όμορφες στιγμές, ιστορίες αγάπης, εγκληματικές ενέργειες ή συμβάντα που σας άλλαξαν τη ζωή μετά από μια κούρσα με ταξί; Βρέθηκε το παρτουζο-blog που αναζητούσατε: http://taxistory.blogspot.com/

1 Comments:

Blogger Chili said...

Lolololololol!! Καλά, κάτι τέτοιες σκηνές διάσωσης μου έρχονται και μένα στο μυαλό, όταν είμαι σε ταξί. Αλλά δε τους λες τίποτα για να μην χαλάσει η ζαχαρένια τους. Τελικά, είμαστε και πολύ ουμανιστές να ουμ'. Αυτό που έχω καταφέρει να κατακτήσω, μετά από πολλούς αγώνες ("αειειει χάσου μυργκααάκι") είναι να τους χαρίσω ένα ψυχρό και σφιχτό χαμόγελο, τύπου Μορτίσια Ανταμς. Όσοι δε φοβούνται, τουλάχιστον το βουλώνουν.

3:53 PM  

Post a Comment

<< Home