Tuesday, November 01, 2005

Αυτή η πουτάνα η Dusty, ανοιχτό γράμμα διάβαζε...

Δε μπορώ να πηγαίνω σε πρεμιέρες ελληνικών ταινιών. Όχι μόνο με ρωτάνε πως μου φάνηκε μετά (σα να πατάς σε ναρκοπέδιο γίνεται το φουαγιέ), αλλά έχω κι αυτό το ελάττωμα, να με κοιτάνε και να μη χρειάζεται ν’ αρθρώσω λέξη (άμα είναι τα μούτρα πεσμένα μέχρι το πάτωμα, γιατί πας γυρεύοντας, βρε μάνα μου;). Νομίζω ότι την «πιάσατε» την έκφραση...

Προσφάτως ανακάλυψα πως υπάρχει κάτι ακόμη χειρότερο από το ν’ ακούς αθλητικό ραδιόφωνο σε μεταμεσονύκτια κούρσα με ταξί! Χθες βράδυ ξεκίνησε με το «Δώδεκα» της Βίσση (είναι αυτό που λέμε εμπνευσμένο timing) και το θέμα της εκπομπής της ήταν η ανασφάλεια. Στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ1. Μπορούμε να τη σκοτώσουμε με κάποιο τρόπο;

Η ζωή είναι υπέροχη. Χωρίς αυτήν θα ήμασταν νεκροί. Το έλεγαν σ’ εκείνη την ταινία που μου θύμισε ο Schottkey πρόσφατα. Κράτησέ το.

Then again, it’s not for me to say… (Καμία σχέση με τη Dusty.)

5 Comments:

Blogger spacebar said...

Τελικά...πως σου φάνηκε η ταινία;

4:35 PM  
Blogger Sadie said...

Χάθηκες! Ποιά ταινία είδες?

4:40 PM  
Blogger De(e)lumina said...

Ρε συ vague, το 'Δώδεκα' είναι από τα λίγα πραγματικά καλά κομμάτια της... Το'χεις ακούσει ποτέ σε παρόμοια κατάσταση με αυτή που περιγράφει ο ποιητής? Είναι να κόβεις φλέβες (με την καλή έννοια)

6:33 PM  
Blogger vague tourist said...

Πως να μου φάνηκε; Ελληνική ταινία ήταν!

Επαγγελματικές υποχρεώσεις. Και τρελά ξενύχτια, μικρή Sadie. ;-)

De(e), δεν έχω δώσει ποτέ ιδιαίτερη προσοχή διότι καλύπτω τους στίχους με το γέλιο μου. Να δώσω ακόμη μια ευκαιρία;

7:04 PM  
Blogger De(e)lumina said...

Δώστε και σώστε αγαπημένε μου...!

8:27 PM  

Post a Comment

<< Home