Monday, November 14, 2005

Σου έλεγα πως είναι στενάχωρη αυτή η πλατεία...

Χθες το απόγευμα. Ομόνοια. Φαινόντουσαν και οι δύο χάλια. Τυπικές φάτσες της πλατείας. Μπορεί και να’ ταν στα μισά μου χρόνια, αλλά μ’ αυτά τα παιδιά ποτέ δε μπορείς να είσαι σίγουρος. Εκείνος μου ζήτησε να του δώσω κάτι για να φάνε. Η κοπέλα πίσω με κοιτούσε μ’ ένα παράπονο που με τρόμαζε. Ένα τέτοιο βλέμμα αρκεί για να σε προσγειώσει σε τούτο τον κόσμο. Μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Τους έδωσα ένα μάτσο από ευρώ σε κέρματα. Το ένοιωσα το «ευχαριστώ» τους. Προχώρησαν μαζί. Μόλις που την άκουσα να του μιλάει, καθώς τον αγκάλιαζε: «Θα πάρουμε κάτι να φάμε τώρα, ε;»...

Βλέπεις, μερικές φορές ούτε ο έρωτας ούτε τα ναρκωτικά μπορούν να σε γεμίσουν.

Μπήκα σ’ ένα ταξί, μαζί με δύο κυριούλες παρφουμαρισμένες που πήγαιναν σ’ ένα θέατρο στην Πειραιώς. Δεν ήξεραν ούτε τον τίτλο της παράστασης. Ήταν πολύ αργά για να κοιτάξω πίσω μου... Το ραδιόφωνο έπαιζε διαφημίσεις για σκυλάδικα. Ήθελα να ρωτήσω τον οδηγό αν ξέρει τον Chet Baker. Είχε νυχτώσει πια.

6 Comments:

Blogger CD said...

aman pia!tha valw ta klammata sto grafeio..den xreiazetai k megali prospatheia...i get along without u very wellllllll, of course i doooooooooo

3:38 PM  
Blogger mindstripper said...

Μπήκε σήμερα στον ηλεκτρικό ένα παλικάρι που ήταν δεν ήταν 27-28 χρονών. Ήταν ολοφάνερο ότι ήταν ναρκομανής. Τα χέρια του ήταν γεμάτα σημάδια. Αλλά έτσι όπως κοιτούσε τον κόσμο είχε μία απίστευτη καθαρότητα στο βλέμα του. Καθαρότητα, νηφαλιότητα. Όχι γυαλάδα. Άρχισε να μιλάει. Είπε ότι χρωστάει τη ζωή του σε κάποιο κέντρο στον Πειραιά, στα παιδιά και τους ψυχολόγους που δουλεύουν εκεί και που τον βοήθησαν.

"Είμαι καθαρός 2 μήνες και 14 μέρες τώρα. Αλλά δεν έχω να φάω και δεν υπάρχει και μέρος να μείνω. Γι αυτό μόνο ζητώ τη βοήθειά σας."

Έριξα τόσα μπινελίκια εκείνη την ώρα απο μέσα μου που τα μόνα λεφτά που είχα πάνω μου ήταν 40 λεπτά...
Ακόμα μπροστά μου τό 'χω εκείνο το βλέμα.

5:09 PM  
Blogger yatabazah said...

:-(

2:16 AM  
Blogger mario said...

Το πιο πιθανό είναι να πάρουν την δόση τους με τα λεφτά που έδωσες και όχι φαγητό,όπως και να 'χει είναι τρομερό.

3:01 PM  
Blogger AlexZ said...

Πριν από δέκα χρόνια που ήρθα στην Αθήνα, βλέποντας μια τέτοια σκηνή, δεν μπορούσα να κοιμηθώ το βράδυ... Πλέον, δεν ξέρω αν θλίβομαι ή τσαντίζομαι... Το '95 με σταμάτησε κάποιος στην Πατησίων ζητώντας μου τσιγάρο, κάναμε παρέα πριν από τρία χρόνια αλλά δεν με θυμήθηκε... Φυσικό θα μου πεις. Ολα είναι θέμα επιλογών και μόνο και ας ακούγομαι σκληρή, δεν είμαι απλά από το '92 μέχρι σήμερα είδα και γνώρισα πολλά σαν αυτά τα παιδιά...

3:22 PM  
Blogger vague tourist said...

Δεν είμαι τόσο αφελής. Ξέρω που πάνε συνήθως τα λεφτά που δίνεις στα παιδιά στην Ομόνοια ή γύρω από την περιοχή των Εξαρχείων. Αλλά σ’ αυτούς τους δύο υπήρχε κάτι αληθινό...

3:22 AM  

Post a Comment

<< Home