Sunday, November 06, 2005

Ταφόπλακα.

Πρέπει να ήταν την περασμένη εβδομάδα. Ξημερώματα, στο πίσω κάθισμα ενός ταξί, στο δρόμο για το σπίτι. Περνάνε λίγα λεπτά κι ο οδηγός γυρνάει προς το μέρος μου με κάποια δειλία και την εξής απορία: «Γιατί φύγατε από το περιοδικό τότε;»! Ξαφνιάστηκα είναι η αλήθεια. Είναι κάπως παράξενη αυτή η σχέση των ανθρώπων που σε διαβάζουν δίχως να τους γνωρίζεις ποτέ. Μερικοί από αυτούς κάπου θα σε βρουν σε τούτη τη ζωή και θα σου πουν ένα «ευχαριστώ» χωρίς εσύ να’ χεις καταλάβει τι έκανες για να το εισπράξεις, με μια απίστευτη θέρμη συνήθως.

Αυτό που ακολουθεί ήταν η «ταφόπλακα» που έριξα εντύπως. Καλοκαίρι του 1999. Ένα τεύχος αργότερα και τ’ όνομά μου δεν υπήρχε πουθενά. Αν είχα πεθάνει κάτι θα έλεγαν, κάπως θα εξηγούσαν τα αίτια της απουσίας μου (φαντάζομαι). Αλλά για κάποιον που έκλεινε την πόρτα πίσω του, με την τιμή και τον τσαμπουκά του, υπήρξε μόνο η σιωπή...

[Θα μπορούσα να σας «αναλύσω» τις τελευταίες εξελίξεις στο θερινό ελληνικό box-office, να σας πω γιατί δεν πρέπει να χάσετε το The Matrix ή να γίνω ο ρουφιάνος της κινηματογραφικής μετριότητας που άλλοι καθορίζουν από «σκοπιά» πόστου ή συμφέροντος. Δεν θα πράξω, όμως, τίποτε από όλα αυτά, γιατί φοβάμαι ότι έχουμε χάσει το νόημα...

Αυτόν το μήνα θα σας πάω πίσω στο παρελθόν, στα χρόνια του γραφικού ή του «κουλτουριάρικου» θερινού κινηματογράφου, του «φτηνού» θεάματος με ακόμη πιο φτηνές συνθήκες σε αναπαυτικότητα, εικόνα και ήχο. Σε εμπειρίες που με σημάδεψαν όσο και οι ίδιες οι ταινίες που έμαθα να αγαπώ και... εκεί έξω, στο μεγάλο θερινό «φροντιστήριο» των προηγούμενων δεκαετιών. Θα θυμηθώ τις κραυγές των θεατών προς τον «χασάπη» μηχανικό, όταν μετά το διάλειμμα στην Ωραία της Ημέρας χάναμε τη συνέχεια της σκηνής με την Ντενέβ, η οποία έβλεπε - επιτέλους - τι περιείχε το κουτί του ασιάτη πελάτη της (αργότερα ανακάλυψα το μπουνιουελικό «τρικ» της μη αποκάλυψης!). Θα θυμηθώ τα τρανταχτά γέλια πριν από τις αστείες σκηνές του Πάρτι, γιατί όλοι το είχαν ξαναδεί καμιά πενηνταριά φορές! Θα θυμηθώ το κλάμα που έριξα όταν ο Τζόζεφ Κότεν ξανάβρισκε την Τζένιφερ Τζόουνς στο Πορτρέτο της Τζένι. Θα ξανακούσω τη φωνή της μαντάμ Ζουβ και το «Ούτε με σένα, ούτε χωρίς εσένα...», για πολλοστή φορά, από τη Γυναίκα της Διπλανής Πόρτας. Θα χαμογελάσω με την ανάμνηση του τύπου που... έφευγε πίσω μαζί με την καρέκλα του, εξαιτίας ενός τρομακτικού ξαφνιάσματος στη Νύχτα με τις Μάσκες! Θα θυμάμαι τις «εβδομάδες Χίτσκοκ», μέσα από τα παλιά προγράμματα θερινών που δεν υπάρχουν πια (τι πίκρα μ’ εκείνον τον «Ορφέα» της Βουλιαγμένης που έζωσαν οι μπουλντόζες πριν από την «επέμβαση» του ΥΠΠΟ...). Θα μουρμουρίζω τις ατάκες της Μέριλιν από το Μερικοί το Προτιμούν Καυτό, θα γελάω με τις συνέπειες της ταράτσας του «Βοξ» ύστερα από το Επάγγελμα Ρεπόρτερ και το Όλα για την Εύα (κρυολόγημα!), θα βλαστημάω για τα καλοκαίρια που έχανα το Ασανσέρ για Δολοφόνους (έλειπα σε διακοπές!), θα θυμάμαι πάντοτε τι σημαίνει να βρίσκεσαι στην Τσάιναταουν, και στο φινάλε θα ζητάω να γίνω ένα με την οθόνη σ’ αυτόν το μαγικό χορό συμφιλίωσης με τη ζωή, από το 8 ½. «E una festa la vita», όπως έλεγε και ο Μαρτσέλο...

Δεν θέλω να γίνω μελό ή να θεωρηθώ «ρομαντικός». Απλά, σήμερα αντί να βλέπουμε το Ψυχώ του Χίτσκοκ στα θερινά, λέμε... πάλι καλά βλέποντας το Ψυχώ του Γκας Βαν Σαντ! Δεν γκρινιάζουμε για την ποιότητα προβολής που είναι συνήθως εξασφαλισμένη, όμως σήμερα το πρόβλημα δεν το έχει η κόπια αλλά η ίδια η ταινία, που αρκετές φορές έρχεται σε δεύτερη μοίρα, με προτεραιότητες στο... σουβλάκι, το κρύο πιάτο ή τα αλκοολούχα του μπαρ! Ως συμπέρασμα, διερωτώμαι: να γράψω κριτική για την ταινία ή για την... τυρόπιτα;

Έχω συνηθίσει ακόμη κι από τη δουλειά μου να διοχετεύω μια παραπανίσια δόση από συναίσθημα. Ένας φίλος μου’ στειλε ένα μήνυμα στο κινητό: «Είδα το Rushmore και σκέφτηκα ότι, αν το βρεις, αξίζει να το μοιραστείς. Η σκηνή με τον χαρταετό και το αεροπλάνο μου κόλλησε. Στεναχωρήθηκα και θα το φυλάξω ευλαβικά». Παρόμοια πράγματα υπήρξαν οι καλύτερες ανταμοιβές που έλαβα ποτέ μέσα από αυτόν το χώρο, την «κριτική» κινηματογράφου. Το γεγονός ότι μοιράστηκα τις εικόνες και το συναίσθημα...

Δεν ξέρω πως να το κλείσω τούτο το ρημάδι! Περιμένω να δω τους Blur στη σκηνή, ζωντανούς, ανάμεσα στο πλήθος που θα... χτυπιέται και θα τραγουδά μαζί τους στο Rockwave. Αφήνω για λίγο τις ταινίες και σας αφιερώνω το «This is a Low». Τι λέει παρακάτω το τραγούδι; «… but it won’t hurt you». Σίγουρα όχι, πια...

Όπως έλεγα και στο ΣΙΝΕΜΑscope, συνεχίστε να καταναλώνετε περισσότερες εικόνες. Κι από αυτές ακόμη μαθαίνουμε... Και αν η ευχή των ημερών επιβάλλει ένα «καλό καλοκαίρι», εγώ θα σας αντιπροτείνω... καλή ζωή!]

Δεν ήταν μια δικαιολογία για μελό αναπόληση. Απλά, χθες βράδυ, μιλώντας για αγαπημένες ταινίες με μια μικρή τρελή, «σφουγγάρι» κανονικό όπως μ’ αρέσει να λέω αλλά με την καλή την έννοια, ανάμεσα σε εκρήξεις γέλιου, φαγητά, φλας και ρακή που έφευγε σα νεράκι, θυμήθηκα εκείνη την ευχή. Και εξηγώ πως αυτό το post είναι μια ευγενική «παραγγελιά». Χρέος από μια υπέροχη βραδιά. Με ανθρώπους που την αξίζουν μια τέτοια ζωή...

Ευχαριστώ.

Υ.Γ. Μερικές φορές μια λέξη μόνο φτάνει. Αν αξίζει, πες την. Αλλιώς μένει η ζωή. Σκέτη.

12 Comments:

Blogger macmanus said...

Είδες μάτια μου που υπάρχουν και σινεφίλ ταρίφες, κι όχι μόνο ΑθλητικόΛαϊκοί! Μπουχαχαχαχα

7:06 PM  
Blogger spacebar said...

Χρόνια καλά, λοιπόν.

10:44 PM  
Blogger mindstripper said...

Βραδιές (ε)ξωτικές. ;-)

12:25 AM  
Blogger Μαρκησία του Ο. said...

Ναι, το συναίσθημα...αυτό μετράει, αυτό μένει..!

9:34 AM  
Blogger Sadie said...

Θέλω να ξέρεις πως ΚΑΙ την επόμενη φορά θα βγώ να σου πάρω πατατούλες... :P Πάντα τέτοια... Πάω να παραγγείλω τούρτα!!!

1:55 PM  
Blogger Old Boy said...

Tι σημαίνει να βρίσκεσαι στην Τσαϊνατάουν;

6:03 PM  
Blogger vague tourist said...

Θα έπρεπε να ρωτήσεις τον Τζέικ Γκίτες. Αλλά δε θα έβγαζες άκρη και πάλι... Στο τέλος του είχαν πει: «Forget it, Jake. It's Chinatown.»

7:37 PM  
Blogger polyvios eupatridis said...

καλύτερη ζωή, λοιπόν.

9:02 PM  
Blogger AlexZ said...

Να ρωτήσω τι έμεινε ή θα φανώ αδιάκριτη;

2:44 PM  
Blogger noheathen said...

καλή ζωή... καλό ακούγεται, θα το δοκιμάσω.

7:57 PM  
Blogger vague tourist said...

Τι έμεινε; Από τι; Κάπως... ασαφής η ερώτηση.

10:37 AM  
Blogger kukuzelis said...

Μ' αρέσει όταν κάποιος αγαπάει τις ταινίες χωρίς να γίνεται φιλόλογος. Τι θα ήμασταν άραγε χωρίς τα κενά μας; Ωραία ανθολογία.

12:05 PM  

Post a Comment

<< Home