Wednesday, November 30, 2005

You gotta love one-liners #2

«Δεν ανήκω σε κανέναν.»

Έκοβα το χέρι μου πως θ’ απαντήσεις έτσι. Τυπικό. :-Ρ

Απορία.

Η ΣτATHENS VOICE πότε βγαίνει;

Anyone? Anyone? Anyone?

Music for a better living #61

Μικρό κοντσέρτο για πιάνο.

soso - Your Skin Brown From The Sun

Δεν έχω δει και κανένα δελτίο καιρού ακόμη... Θα είναι μια καλή μέρα, πάντως. Είμαι εδώ.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Take the A train.

Το μόνο πράγμα που άκουγα στο βαγόνι ήταν η κραυγή του Ταρζάν. Κάθε φορά που ο μπροστινός μου είχε μήνυμα στο κινητό του...

Monday, November 28, 2005

Για μικρούς πρίγκιπες.

«one sees clearly only with the heart; what is essential is invisible to the eye»

Υ.Γ. Αύριο μας τελειώνει η «ερωτική» πόλη. Επιστρέφω… where the heart is.

Tuesday, November 22, 2005

Why does it always rain on me?

Επάνω βρέχει. Θα ήθελα να χιονίζει. Ή, ακόμη καλύτερα, θα προτιμούσα να βλέπω τις αχτίδες του ήλιου μέσα από καθαρά σύννεφα, να φωτίζουν τα νερά του Θερμαϊκού. Όπως σ’ εκείνες τις εικόνες του Γιώργου Λάνθιμου στην «Κινέττα». Σε loop. Διαρκώς. Out of focus.

Οι καλύτερες μέρες έρχονται. Κι ας βρέξει…

Friday, November 18, 2005

Από αύριο στην... aloha!

Κοινώς, ανεβαίνω. Ψιλοπροβλέψιμο. Έχει ένα φεστιβάλ, λέει... Κατά τα άλλα, έρχομαι με το γενναίο τουριστικό τσαντικό διότι κάτι παλαβά μακεδονικά καρτούν μου κανόνισαν να παίξω και μουσική μερικά βράδια! Δε συγκράτησα ονόματα, ούτε ημερομηνίες. Εκτός του Residents και κάποιου event με τους Xaxakes.

Επίσης, την ερχόμενη Παρασκευή τρελή μάζωξη στου David Holmes. (Καλά, μην έρθετε όλοι και πήξουμε!)

Θα μείνω μέχρι τέλους, οπότε υπάρχει χρόνος και για blog-ομουρο-meeting. (Αν υποψιαστώ ταβερνεία και αισχρότητες θα εγκαταλείψω τραβώντας κουπί!)

Υποθέτω πως οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνήσουν με τον crazy monkey, αυτός ξέρει ποιους να ρωτήσει για το που θα βρίσκομαι. ;-)

Υ.Γ. Η σελίδα αυτή θα υπολειτουργεί για ένα μικρό διάστημα. Αλλά θα παρακολουθείται. Φρόνιμα!

Ο Morales είναι αυτός στο ταξί;

Χθες το πρωί παρακαλούσα να μη βγω από το σπίτι. Είχα καλέσει ταξί, περίμενα έξω, έβλεπα τη βροχή, φανταζόμουν την κίνηση μέχρι τα βόρεια και μετά σκεφτόμουν τις επιπλέον επιπτώσεις των γνωστών «εκδηλώσεων»... Λίγο έλειψε να κάνω μεταβολή! Κι ας ερχόταν το ταξί.

Δε γνωρίζω αν τα άστρα θα μπορούσαν να το εξηγήσουν καλύτερα, αλλά χθες δεν ήταν μια πολύ ευχάριστη μέρα.

Το ταξί εμφανίστηκε έξω από το σπίτι μου. Μπήκα βιαστικά στο μπροστινό κάθισμα και, όπως συνηθίζω, κοίταξα αριστερά για να δω μπας και γνώριζα τον οδηγό. Είναι μια βασική λεπτομέρεια, να αισθάνεσαι άνετα μέσα σ’ ένα ταξί, ειδικά αν η διαδρομή προβλέπεται να σου φάει αρκετό χρόνο. Η φάτσα δε συνδέθηκε άμεσα με τη μνήμη, αλλά όταν άκουσα εκείνο το «Από που θέλετε να πάμε;», μ’ έπιασε ρίγος. Ήταν ο DJ!

Στρουμπουλός, mid thirties, γενικώς ευγενικός, αλλά στην κουβέντα... «σας πειράζει αν ανοίξω το παράθυρο και αποπειραθώ να αποδράσω πηδώντας έξω, ακόμη κι αν εσείς τρέχετε με χίλια;». Την πρώτη φορά που με είχε πετύχει μου εξομολογήθηκε την αγάπη του για τη μουσική και μου μίλησε με πόνο για τα χρόνια της δόξας: ήταν DJ το παλικάρι, αλλά το έφαγαν τα κυκλώματα και ο κακός κόσμος της νύχτας (και το κακό μάτι και ότι άλλο σε κακό έχετε ευχαρίστηση)... Ήταν αυτοδίδακτος, είχε μάθει την «τέχνη» παρακολουθώντας «μάγο» του είδους που είχε ένα δικό του σύστημα με τις μίξεις, φυσικά ο δικός μας ήταν τσακάλι και κατάφερε να του κλέψει τα μυστικά, εγώ πάλι ήθελα να καπνίσω σαν φουγάρο και προσευχόμουν να χτυπήσει το τηλέφωνο ή να έρθει να με πάρει κάποιος με ελικόπτερο (δε διάβαζα πολλά κόμικ όταν ήμουν μικρός, σας ορκίζομαι). Φυσικά, ούτε που διανοήθηκα να του πω ότι το αγαπημένο μου χόμπι είναι να παίζω μουσική. Μόνο «ναι» και «μπράβο» έλεγα και μαζί σιχτιρίζαμε την κακούργα κοινωνία που δεν του επέτρεψε να κάνει καριέρα στο επάγγελμα!

Χθες το πρωί δεν τόλμησα να θίξω μουσικά θέματα. Τι κέρδισα; Μου τη βγήκε αλλιώς με κοινωνική ευαισθησία, απληστία των ανθρώπων και δη των πλουσίων! Κάθε πρόταση, κάθε ερώτηση και κάθε σιωπή αναμονής (για την απάντησή μου) κατακεραύνωνε το σύμπαν. Πήρα και κάτι τηλέφωνα, αλλά που να τσουλήσει το όχημα μέσα στη βροχή, ανάμεσα σε serial killers του τιμονιού;

Δε θέλετε να ξέρετε περισσότερα. Αλλά θα ήθελα να τονίσω πως χρειάστηκα δύο ώρες για να φτάσω στο σπίτι το βράδυ. Ποιος Θεός; Ποια Παναγία; Ποιο μουνί που τους γέννησε;

Είμαι ακόμη ζωντανός, σώας τας φρένας, αλλά έχω ανάγκη από διακοπές.

Υ.Γ. Έχετε κι εσείς να μοιραστείτε μαζί μας όμορφες στιγμές, ιστορίες αγάπης, εγκληματικές ενέργειες ή συμβάντα που σας άλλαξαν τη ζωή μετά από μια κούρσα με ταξί; Βρέθηκε το παρτουζο-blog που αναζητούσατε: http://taxistory.blogspot.com/

Thursday, November 17, 2005

Music for a better living #60

Φονικό το φεγγάρι απόψε.

Timmy Thomas - Why Can't We Live Together [Pressure Drop Mix]

Και οι ερωτήσεις μερικές φορές...

Όνειρα γλυκά, μπλογκομούρηδες.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Wednesday, November 16, 2005

Όπως ένας σκύλος μυρίζει την καρδιά σου.

Ο οδηγός αμίλητος. Ψιλοτσαμπουκάς τύπος. Αθλητικό ραδιόφωνο. Τα νεύρα μου. Είναι αργά, ο δρόμος είναι άδειος. Θα φτάσω γρήγορα, τουλάχιστον. Ακαδημίας, στο ύψος της Βιβλιοθήκης. Κάτι αδέσποτα πλευρίζουν το ταξί και το ακολουθούν τρέχοντας. Δε γαβγίζουν. Ο οδηγός μου λέει πως μάλλον παίζουν όποτε το κάνουν αυτό. Το αμάξι έχει πάρει τη μυρωδιά από καραμέλες για το βήχα. Είναι ένα ζεστό άρωμα. Κολλάω το μέτωπο στο τζάμι. Παρατηρώ το τελευταίο τετράποδο που εξακολουθεί να τρέχει μαζί μας. Για λίγο ακόμη.

Ξεθαρρεύει και μου πιάνει τη κουβέντα. Για σκυλιά. Φιλόζωος κάργα. Μου λέει για ρούχα που του έχουν σκίσει, με νύχια και δαγκωματιές, προσπαθώ να του δείξω σημάδια που έχω στα χέρια, αναμνηστικά αγάπης από το δικό μου. Θυμάμαι τι είχαμε τραβήξει όταν τον βρήκε ο καρκίνος. Θυμάται το δικό του στους μεγάλους σεισμούς, να έχει σταθεί στη μέση του κτιρίου, στην ταράτσα, και να κλαίει.

Πριν κατεβώ του έδωσα μια συμβουλή: «Μην ακούτε αθλητικό ραδιόφωνο τις νύχτες. Βγάζει μια αβάσταχτη μοναξιά. Δε σας κάνει καλό...»

Monday, November 14, 2005

Music for a better living #59

Μωρέ, δεν κρατήθηκα...

Chet Baker - My Ideal

Άκουσέ το αργά το βράδυ, πριν κοιμηθείς. Θα σε νανουρίσει. Και θα μου λείπεις, my ideal.

Έτσι θα λένε η καρδιά και το μυαλό. Εγώ δεν ξέρω από αυτά...

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Σου έλεγα πως είναι στενάχωρη αυτή η πλατεία...

Χθες το απόγευμα. Ομόνοια. Φαινόντουσαν και οι δύο χάλια. Τυπικές φάτσες της πλατείας. Μπορεί και να’ ταν στα μισά μου χρόνια, αλλά μ’ αυτά τα παιδιά ποτέ δε μπορείς να είσαι σίγουρος. Εκείνος μου ζήτησε να του δώσω κάτι για να φάνε. Η κοπέλα πίσω με κοιτούσε μ’ ένα παράπονο που με τρόμαζε. Ένα τέτοιο βλέμμα αρκεί για να σε προσγειώσει σε τούτο τον κόσμο. Μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Τους έδωσα ένα μάτσο από ευρώ σε κέρματα. Το ένοιωσα το «ευχαριστώ» τους. Προχώρησαν μαζί. Μόλις που την άκουσα να του μιλάει, καθώς τον αγκάλιαζε: «Θα πάρουμε κάτι να φάμε τώρα, ε;»...

Βλέπεις, μερικές φορές ούτε ο έρωτας ούτε τα ναρκωτικά μπορούν να σε γεμίσουν.

Μπήκα σ’ ένα ταξί, μαζί με δύο κυριούλες παρφουμαρισμένες που πήγαιναν σ’ ένα θέατρο στην Πειραιώς. Δεν ήξεραν ούτε τον τίτλο της παράστασης. Ήταν πολύ αργά για να κοιτάξω πίσω μου... Το ραδιόφωνο έπαιζε διαφημίσεις για σκυλάδικα. Ήθελα να ρωτήσω τον οδηγό αν ξέρει τον Chet Baker. Είχε νυχτώσει πια.

Ναι, αλλά θα παίξουν Σεϊτζούν Σουζούκι!

Διάβαζα αυτό το ενδιαφέρον post («Κλειστοί κινηματογραφικοί ορίζοντες...», 10/11/05) στην Ομάδα G για τη νέα μορφή των φεστιβαλικών «Νέων Οριζόντων» της Θεσσαλονίκης, που ήδη κάποιοι έχουν μετονομάσει σε... «Ημέρες Ασυναρτησίας». Διακρίνω μια δόση επιθετικότητας και περίσσιο κυνισμό από παντού στο χώρο (εκτός Αθηνοράματος - γελάκια στο βάθος). Ήθελα να σχολιάσω, αλλά η σελίδα επιτρέπει comments μονάχα από «team members». Ας το κάνω από εδώ, λοιπόν:

Ακόμη δεν έχω καταλάβει τι πάει να πει gay/queer/whatever cinema. Είναι είδος; Όχι. Άρα, γιατί πρέπει κάποια θεματική «ιδιαιτερότητα» να παριστάνει το ρόλο του genre; Αυτός ο διαχωρισμός σε οτιδήποτε «gay» καταντά πιο πλαστός και ρατσιστικός κι από τους επικριτές του. Κι αν πρέπει να είναι όλα τόσο όμορφα και δημοκρατικά, που είναι το bisexual cinema, το σινεμά των αλκοολικών ή όποιων άλλων εθισμένων σε ουσίες, το σινεμά των διαζευγμένων, το σινεμά των single parents, το σινεμά των καρκινοπαθών, το σινεμά του μετανάστη; Τρέχα γύρευε άμα το πάμε έτσι...

Όπως και να’ χει, αν η παγκόσμια κινηματογραφία προσφέρει ετησίως τόσες καλές ταινίες με «gay περιεχόμενο», ας στηθεί ένα κανονικό φεστιβάλ (όπως γίνεται σε άλλες χώρες) κι ας σταματήσουν να ωρύονται οι μεν και οι δε. Γιατί κάποιοι τρίτοι ενδιαφέρονται μονάχα να βλέπουν καλό σινεμά. Κι επειδή στο παρελθόν είχαμε εισπράξει έως και με το τσουβάλι απίστευτες μετριότητες «gay - and lesbian - cinema» στις Νύχτες Πρεμιέρας, θα διαφωνήσω με το όλο post. Βλέπετε, υπάρχουν δύο άκρα. Τα ζήσαμε, τα ζούμε. Τη μέση μπορούμε να τη βρούμε;

Επιπλέον απορία: το «gay» κοινό γιατί πρέπει να ταυτίζεται σχεδόν αποκλειστικά με «gay ταινίες»; Τα σημεία ταύτισης με ότι αγαπάμε στον κινηματογράφο μας χαρακτηρίζουν απόλυτα, δηλαδή; Αν εγώ γουστάρω ταινίες με serial killers που σφάζουν, πρέπει να το ψάξω σε βαθμό του ν’ αρχίσω να ανησυχώ; Αν θεωρήσω το «Brokeback Mountain» ως την καλύτερη ταινία της χρονιάς, αυτό αυτόματα σημαίνει πως είμαι «gay»; Κι αν μισώ τη «Μελωδία της Ευτυχίας» είμαι... homophobic;

Υ.Γ. Το συγκεκριμένο post μπορείτε να βρείτε και στη Νοοτροπία, για περισσότερο «χαρούμενο» διάλογο. Άσε που εκεί θα μπει και καμιά τρελή φωτογραφία για να δώσει χρώμα στο θέμα...

Music for a better living #58

Whitey - The Light at the End of the Tunnel is a Train

Το φως το βλέπω. Το τούνελ δε διακρίνω...

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Saturday, November 12, 2005

It's coming like a heart attack.

Μήπως γινόμαστε περισσότερο φλύαροι όταν δεν έχουμε τίποτα να πούμε ή κάτι να κρύψουμε; Αν εξαιρέσεις περιπτώσεις θυμού, φάσεις όπου βράζουν οι λέξεις μέσα σου και κάπου θες να τα πεις, στις υπόλοιπες μπορείς να βγάλεις άκρη με μια οικονομία εκφραστική που, όμως, κανείς δεν τολμά να υιοθετήσει στην πραγματικότητα. Είναι κάτι σαν τα «σεντόνια» του posting. Μπορείς να πεις τόσες αλήθειες μέσα σε μια πρόταση ή με μια γαμημένη λέξη, αντί να κάνεις τον άλλο να πήξει στο σκατό αμέτρητων σελίδων όπου έχεις κρύψει το lead σου. Αν υπήρξε ποτέ ένα...

Η «ευτυχία» είναι μια λέξη. Δε χρειάζονται περισσότερες για να την περιγράψεις.

Επίσης, βγαίνει και σε χαμόγελο.

Τις προάλλες ο Κ. έλεγε σ’ ένα mail: «Νοιώθω πολύ τυχερός...»

Τις προάλλες έπιασα κι εγώ τον εαυτό μου να χρησιμοποιεί το «πολύ». Και ήταν και πάλι λίγο...

Αν έβρεχε τώρα θα στεκόμουν έξω για να γίνω μούλια (ακούω τη Rainman να κάνει πάρτι κάπου στο βάθος...). Τέτοιες βλακείες λες όταν είσαι ευτυχής. Απότομα ευτυχής. Αναπάντεχα ευτυχής. Ασαφώς ευτυχής.

I can't explain exactly what I'm doing standing in the rain
Don't do it for fun
Do it if you feel it
Kiss it on the tongue
I'm taking my thoughts to a railway station
Put 'em on a train just to see what's coming back
What's coming back
It's coming like a heart attack

Thursday, November 10, 2005

Ψιτ...

Μην ξεχάσεις. Αύριο μπλογκολούξ! Εντάξει;

Wednesday, November 09, 2005

It ain’t over…

Πολύ το χαίρομαι που βλέπω και πάλι την Annie Lennox στις τηλεοράσεις. Έχει ωριμάσει όμορφα η εικόνα εκείνου του ανδρόγυνου πλάσματος στο σφιχτό κοστούμι που μας έλεγε από τι είναι φτιαγμένα τα πιο γλυκά όνειρα. Έχει ζωή ακόμη. Το μόνο που χρειάζεται είναι... a little tenderness.

Δώσε και σώσε.

Υ.Γ. Τι κι αν δεν «παίζει» Bios για το βράδυ; Και πάλι ωραίοι θα’ μαστε... ;-)

Γιατί δεν είναι Χριστούγεννα σήμερα;

Πριν μου στείλουν και τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω πως η κατάστασή μου δεν είναι κρίσιμος και λέω να παραμείνει στάσιμος στην ευτυχία - με μικρές εκλάμψεις μελαγχολίας στο ρεπερτόριο, δεν είναι της Eurovision η σελίς.

Ευχαριστώ τους σπαραξικάρδιους φίλους που έσπευσαν να μου στείλουν μηνύματα και τη συμπάθειά τους, θα προτιμούσα να είχε φτάσει η άτιμη η εισαγωγή με τη διπλή deluxe έκδοση του «Charlie and the Chocolate Factory» σε DVD, ναι, μερικές φορές είμαι τόσο πεζός!

Υ.Γ. Δηλαδή, τι ήθελαν να τους βάλω πρωινιάτικα; Το «Happy Heart» της Πετούλας της Κλαρκ;

Music for a better living #57

Deep house σαν από άλλο κόσμο. Φτήνια κι άδειασμα. Τα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Είναι τόσο ξένα όλα που αρχίζω να πιστεύω πως δε ζω εδώ.

Μιχάλης Δέλτα - Φτηνή Κολόνια

Richard Davis - Empty

Το Σάββατο το βράδυ μου βγάλανε μια φωτογραφία στο Μοναστηράκι. Ήμουν διάφανος. Σαν πνεύμα, δίχως ύλη. Λες και αιχμαλωτίστηκε η ψυχή στην πόζα. Μονάχα.

Κι όμως. Κάτι μου λέει πως πρέπει να μείνω. Τα strings, βλέπεις...

(The links will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Sunday, November 06, 2005

Ταφόπλακα.

Πρέπει να ήταν την περασμένη εβδομάδα. Ξημερώματα, στο πίσω κάθισμα ενός ταξί, στο δρόμο για το σπίτι. Περνάνε λίγα λεπτά κι ο οδηγός γυρνάει προς το μέρος μου με κάποια δειλία και την εξής απορία: «Γιατί φύγατε από το περιοδικό τότε;»! Ξαφνιάστηκα είναι η αλήθεια. Είναι κάπως παράξενη αυτή η σχέση των ανθρώπων που σε διαβάζουν δίχως να τους γνωρίζεις ποτέ. Μερικοί από αυτούς κάπου θα σε βρουν σε τούτη τη ζωή και θα σου πουν ένα «ευχαριστώ» χωρίς εσύ να’ χεις καταλάβει τι έκανες για να το εισπράξεις, με μια απίστευτη θέρμη συνήθως.

Αυτό που ακολουθεί ήταν η «ταφόπλακα» που έριξα εντύπως. Καλοκαίρι του 1999. Ένα τεύχος αργότερα και τ’ όνομά μου δεν υπήρχε πουθενά. Αν είχα πεθάνει κάτι θα έλεγαν, κάπως θα εξηγούσαν τα αίτια της απουσίας μου (φαντάζομαι). Αλλά για κάποιον που έκλεινε την πόρτα πίσω του, με την τιμή και τον τσαμπουκά του, υπήρξε μόνο η σιωπή...

[Θα μπορούσα να σας «αναλύσω» τις τελευταίες εξελίξεις στο θερινό ελληνικό box-office, να σας πω γιατί δεν πρέπει να χάσετε το The Matrix ή να γίνω ο ρουφιάνος της κινηματογραφικής μετριότητας που άλλοι καθορίζουν από «σκοπιά» πόστου ή συμφέροντος. Δεν θα πράξω, όμως, τίποτε από όλα αυτά, γιατί φοβάμαι ότι έχουμε χάσει το νόημα...

Αυτόν το μήνα θα σας πάω πίσω στο παρελθόν, στα χρόνια του γραφικού ή του «κουλτουριάρικου» θερινού κινηματογράφου, του «φτηνού» θεάματος με ακόμη πιο φτηνές συνθήκες σε αναπαυτικότητα, εικόνα και ήχο. Σε εμπειρίες που με σημάδεψαν όσο και οι ίδιες οι ταινίες που έμαθα να αγαπώ και... εκεί έξω, στο μεγάλο θερινό «φροντιστήριο» των προηγούμενων δεκαετιών. Θα θυμηθώ τις κραυγές των θεατών προς τον «χασάπη» μηχανικό, όταν μετά το διάλειμμα στην Ωραία της Ημέρας χάναμε τη συνέχεια της σκηνής με την Ντενέβ, η οποία έβλεπε - επιτέλους - τι περιείχε το κουτί του ασιάτη πελάτη της (αργότερα ανακάλυψα το μπουνιουελικό «τρικ» της μη αποκάλυψης!). Θα θυμηθώ τα τρανταχτά γέλια πριν από τις αστείες σκηνές του Πάρτι, γιατί όλοι το είχαν ξαναδεί καμιά πενηνταριά φορές! Θα θυμηθώ το κλάμα που έριξα όταν ο Τζόζεφ Κότεν ξανάβρισκε την Τζένιφερ Τζόουνς στο Πορτρέτο της Τζένι. Θα ξανακούσω τη φωνή της μαντάμ Ζουβ και το «Ούτε με σένα, ούτε χωρίς εσένα...», για πολλοστή φορά, από τη Γυναίκα της Διπλανής Πόρτας. Θα χαμογελάσω με την ανάμνηση του τύπου που... έφευγε πίσω μαζί με την καρέκλα του, εξαιτίας ενός τρομακτικού ξαφνιάσματος στη Νύχτα με τις Μάσκες! Θα θυμάμαι τις «εβδομάδες Χίτσκοκ», μέσα από τα παλιά προγράμματα θερινών που δεν υπάρχουν πια (τι πίκρα μ’ εκείνον τον «Ορφέα» της Βουλιαγμένης που έζωσαν οι μπουλντόζες πριν από την «επέμβαση» του ΥΠΠΟ...). Θα μουρμουρίζω τις ατάκες της Μέριλιν από το Μερικοί το Προτιμούν Καυτό, θα γελάω με τις συνέπειες της ταράτσας του «Βοξ» ύστερα από το Επάγγελμα Ρεπόρτερ και το Όλα για την Εύα (κρυολόγημα!), θα βλαστημάω για τα καλοκαίρια που έχανα το Ασανσέρ για Δολοφόνους (έλειπα σε διακοπές!), θα θυμάμαι πάντοτε τι σημαίνει να βρίσκεσαι στην Τσάιναταουν, και στο φινάλε θα ζητάω να γίνω ένα με την οθόνη σ’ αυτόν το μαγικό χορό συμφιλίωσης με τη ζωή, από το 8 ½. «E una festa la vita», όπως έλεγε και ο Μαρτσέλο...

Δεν θέλω να γίνω μελό ή να θεωρηθώ «ρομαντικός». Απλά, σήμερα αντί να βλέπουμε το Ψυχώ του Χίτσκοκ στα θερινά, λέμε... πάλι καλά βλέποντας το Ψυχώ του Γκας Βαν Σαντ! Δεν γκρινιάζουμε για την ποιότητα προβολής που είναι συνήθως εξασφαλισμένη, όμως σήμερα το πρόβλημα δεν το έχει η κόπια αλλά η ίδια η ταινία, που αρκετές φορές έρχεται σε δεύτερη μοίρα, με προτεραιότητες στο... σουβλάκι, το κρύο πιάτο ή τα αλκοολούχα του μπαρ! Ως συμπέρασμα, διερωτώμαι: να γράψω κριτική για την ταινία ή για την... τυρόπιτα;

Έχω συνηθίσει ακόμη κι από τη δουλειά μου να διοχετεύω μια παραπανίσια δόση από συναίσθημα. Ένας φίλος μου’ στειλε ένα μήνυμα στο κινητό: «Είδα το Rushmore και σκέφτηκα ότι, αν το βρεις, αξίζει να το μοιραστείς. Η σκηνή με τον χαρταετό και το αεροπλάνο μου κόλλησε. Στεναχωρήθηκα και θα το φυλάξω ευλαβικά». Παρόμοια πράγματα υπήρξαν οι καλύτερες ανταμοιβές που έλαβα ποτέ μέσα από αυτόν το χώρο, την «κριτική» κινηματογράφου. Το γεγονός ότι μοιράστηκα τις εικόνες και το συναίσθημα...

Δεν ξέρω πως να το κλείσω τούτο το ρημάδι! Περιμένω να δω τους Blur στη σκηνή, ζωντανούς, ανάμεσα στο πλήθος που θα... χτυπιέται και θα τραγουδά μαζί τους στο Rockwave. Αφήνω για λίγο τις ταινίες και σας αφιερώνω το «This is a Low». Τι λέει παρακάτω το τραγούδι; «… but it won’t hurt you». Σίγουρα όχι, πια...

Όπως έλεγα και στο ΣΙΝΕΜΑscope, συνεχίστε να καταναλώνετε περισσότερες εικόνες. Κι από αυτές ακόμη μαθαίνουμε... Και αν η ευχή των ημερών επιβάλλει ένα «καλό καλοκαίρι», εγώ θα σας αντιπροτείνω... καλή ζωή!]

Δεν ήταν μια δικαιολογία για μελό αναπόληση. Απλά, χθες βράδυ, μιλώντας για αγαπημένες ταινίες με μια μικρή τρελή, «σφουγγάρι» κανονικό όπως μ’ αρέσει να λέω αλλά με την καλή την έννοια, ανάμεσα σε εκρήξεις γέλιου, φαγητά, φλας και ρακή που έφευγε σα νεράκι, θυμήθηκα εκείνη την ευχή. Και εξηγώ πως αυτό το post είναι μια ευγενική «παραγγελιά». Χρέος από μια υπέροχη βραδιά. Με ανθρώπους που την αξίζουν μια τέτοια ζωή...

Ευχαριστώ.

Υ.Γ. Μερικές φορές μια λέξη μόνο φτάνει. Αν αξίζει, πες την. Αλλιώς μένει η ζωή. Σκέτη.

Friday, November 04, 2005

Θέλω να ξέρεις πως...

... την άλλη φορά θα βγω να σου πάρω κοκα-κόλα, εντάξει;

Tuesday, November 01, 2005

Think… heart.

The Supremes - Love is Like an Itching in My Heart
David Bowie - Heart's Filthy Lesson
Deee-Lite - Groove is in the Heart
Nick Kamen - Each Time You Break My Heart
Saint Etienne - Only Love Can Break Your Heart
Dionne Warwick - Anyone Who Had a Heart
Frank Sinatra - Young at Heart
Petula Clark - Happy Heart
Annie - Heartbeat
Star You Star Me - A Place in My Heart
Trembling Blue Stars - What Can I Say to Change Your Heart
Malcolm Vaughan - The Heart of a Child
Pet - Ride My Heart
Pet Shop Boys - Heart

Αυτή η πουτάνα η Dusty, ανοιχτό γράμμα διάβαζε...

Δε μπορώ να πηγαίνω σε πρεμιέρες ελληνικών ταινιών. Όχι μόνο με ρωτάνε πως μου φάνηκε μετά (σα να πατάς σε ναρκοπέδιο γίνεται το φουαγιέ), αλλά έχω κι αυτό το ελάττωμα, να με κοιτάνε και να μη χρειάζεται ν’ αρθρώσω λέξη (άμα είναι τα μούτρα πεσμένα μέχρι το πάτωμα, γιατί πας γυρεύοντας, βρε μάνα μου;). Νομίζω ότι την «πιάσατε» την έκφραση...

Προσφάτως ανακάλυψα πως υπάρχει κάτι ακόμη χειρότερο από το ν’ ακούς αθλητικό ραδιόφωνο σε μεταμεσονύκτια κούρσα με ταξί! Χθες βράδυ ξεκίνησε με το «Δώδεκα» της Βίσση (είναι αυτό που λέμε εμπνευσμένο timing) και το θέμα της εκπομπής της ήταν η ανασφάλεια. Στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ1. Μπορούμε να τη σκοτώσουμε με κάποιο τρόπο;

Η ζωή είναι υπέροχη. Χωρίς αυτήν θα ήμασταν νεκροί. Το έλεγαν σ’ εκείνη την ταινία που μου θύμισε ο Schottkey πρόσφατα. Κράτησέ το.

Then again, it’s not for me to say… (Καμία σχέση με τη Dusty.)