Wednesday, October 12, 2005

Gay Purr-ee*

Πύργος του Αϊφελ; Αψίδες, Λούβρα και «παλούκια» (μην το αρνείσθε, φαίνεται να έχουν μια ψύχωση με αυτά);

Όχι, όχι, όχι!!!

Το μέγα μνημείο αυτής της πόλης, που αν μια μέρα το χάσουν, θα πάψουν να υπάρχουν, θα πάψουν να ζουν (ή, πιο απλά, θα πάψουν να αισθάνονται Παριζιάνοι) είναι οι… brasserie! Θα έχαναν την εθνική τους ταυτότητα, πως το λέμε; Περπατούσα ο δόλιος λες κι έψαχνα την όαση στην έρημο μέχρι να δω τη λέξη restaurant πάνω σε τέντα ή φωτεινή επιγραφή και κάτσω να φάω κάτι να στυλωθώ! Πείτε με παράξενο, αλλά να βολευτώ σε τραπεζάκι που χωράει μόνο τη σαλάτα και να παραγγείλω από μενού που δεν ξεπερνά τα δάχτυλα του ενός χεριού, ανάμεσα σε πλήθος αργόσχολων ντόπιων και παλαβών τουριστών που πίνουν μονάχα κανά Perrier ή καφέ, ΟΧΙ δεν το κάνω!

Ας ανασκαλίσω ελαφρώς τη μνήμη για να σας μεταφέρω ολίγες «τουριστικές» εντυπώσεις, λοιπόν:

Τα σκατά σκύλων έχουν λιγοστέψει. Ίσως γιατί η πλειοψηφία των Παριζιάνων έχει στραφεί προς ράτσες μεγέθους κανονικής κουράδας (pardon my French), οπότε άντε τώρα να διακρίνεις εσύ αν αυτό που πάτησες ήταν κακάκια...

Με τις τιμές που χτυπάει το εμφιαλωμένο μπουκαλάκι στο Παρίσι απορώ για το επιχειρηματικό τους μυαλό: γιατί δε βγαίνει κανείς με νερό «μπόμπα» να θησαυρίσει;

Εάν νομίζετε πως το να τρέχετε σε πλατείες με «παλούκια» και παλιατσαρία κτιρίων (στην πείνα τους κόβω τους αρχιτέκτονες στο Παρίσι, ένας σεισμός τους σώζει μονάχα) ονομάζεται sightseeing, τρελός παπάς σας βάπτισε! Η ultra cool experience είναι το spotting Ιαπώνων τουριστών με κάμερες. Πάντα και παντού στον πλανήτη! Έχω δε την υποψία ότι δεν προέρχονται ακριβώς από την Ιαπωνία, αλλά «εξάγονται» από μυστικό, παρακείμενο κρατίδιο το οποίο έχει επιτύχει θαύματα στη γενετική – κοινώς, τους βγάζουν ετοιμοπαράδοτους με την κάμερα στο χέρι.

Είναι γαμώ να έχεις B&O τηλεόραση με DVD στο δωμάτιο, αλλά... ας άφηναν και το manual γιατί δεν έχω σπουδάσει πυρηνική φυσική. Επίσης, αν σας τύχει κάτι παρόμοιο, να θυμάστε πως το remote control γίνεται και φονικό όπλο που θα σας σώσει από ανεπιθύμητους διαρρήκτες. Όχι, δε μου χρειάστηκε η πρακτική εξάσκηση, μου έχουν αδειάσει το δωμάτιο στις Κάννες μια φορά (καραμπινάτο χιτσκοκικό homage, beat that, bitches!), από τότε προσέχω γενικώς...

Πως καταλήγει και σε κάθε ταξίδι μπουκάρω και σε μια έκθεση, πραγματικά δεν ξέρω. Μη φανταστείτε τίποτα καλλιτεχνικές παραφροσύνες και postμονδερνισμούς! Τέλειωνε η έκθεση «Tout est pub 1970-2005» για τη γαλλική διαφήμιση στο Musée de la Publicité και είπα να ρίξω μια ματιά, για να διαπιστώσω πως οι περισσότερες από τις καμπάνιες Τύπου ήταν για τα μπάζα, αλλά τα spots... έδερναν - και πολύ άγρια μερικές φορές (το οποίο μεταφράζεται σε... ακούστηκα σε μουσείο!).

Το να βγεις έξω και ν’ αρχίσεις τις ατέλειωτες βόλτες με τα πόδια για να εξασκηθείς σε mingle πολιτισμικό και το είδος του τουρισμού που εγώ αγαπώ θες μαζί και ένα βαλιτσάκι εναλλακτικής γκαρνταρόμπας: το πρωί μπορεί να κάνει ψόφο με υποψίες showers, μέσα σε δύο ώρες ο καιρός γίνεται καλοκαιράκι κι όταν βραδιάζει τη δαγκώνεις πάλι. Στο φινάλε γίνεσαι αχθοφόρος του εαυτού σου και γαμάς και χέρια και ώμους (οι γάμπες έχουν προχωρήσει σε ταντρικές παρτουζίτσες μυών).

Σε μερικά super markets (υποχρεωτικές οι επισκέψεις σε τέτοια διότι καταναλώνω σοβαρές ποσότητες νερού και πως αλλιώς θα ζήσεις χωρίς κανά Evian ή κανά Vittel, που το μπουκαλάκι έξω σου πιάνει τον κώλο και σε υποχρεώνει και σε anal sex όταν φτάνει τα 6 ευρώ!) ο κλιματισμός βαράει τόσο άγρια που νομίζεις ότι οι υπάλληλοι είναι κι αυτοί ψοφίμια που συντηρούνται φρέσκα κάτω από χαμηλές θερμοκρασίες στο φουλ - και μόνο!

Τι σκατά γινόταν σ’ εκείνο το Louis Vuitton κάθε μέρα με τους σεκιουριτάδες; Ήθελα να ρωτήσω αν για να μπω χρειάζεται πρώτα να δουν τον τραπεζικό μου λογαριασμό, αλλά φοβήθηκα να πλησιάσω διότι δε φέρω κανενός τύπου humiliation βίτσιο.

Το μεγάλο μου βάσανο στη Γαλλία είναι που θέλω να πάω σινεμά και δε μπορώ. Γιατί δε μιλάω γαλλικά! Υπανάπτυκτοι βρωμιάρηδες, εσείς και οι κωλομεταγλωττισμένες σας κόπιες! (Επίσης, το «Wallace & Gromit» έβγαινε σήμερα, η κοινωνία είναι άδικη, δεν υπάρχει Θεός, αλλά η καχύποπτος ιδέα πως δεν είμαστε μόνοι στο σύμπαν μου δίνει ελπίδες.) :-Ρ

Tip για «περιοδικάκηδες»: AnOther Man. Ανδρικό. Τεύχος πρώτο με εξώφυλλο Joaquin Phoenix. Φοβάμαι πως θα μου γίνει συνήθεια.

Άμα μου’ ρθουν κι άλλες λεπτομέρειες θα προσθέσω πραγματάκια, τώρα δεν επικοινωνώ καλά, άσε που θα λέτε «φτάνει, κακιασμένε», αλλά μη νομίζετε, άψογα τα πέρασα, απλά μ’ αρέσει να κάνω το δύσκολο. Ακόμη κι όταν είμαι ΤΟΣΟ χαρούμενος.

Υ.Γ. Παρακαλείται η παρέα που μου άφησε ηχητικό μήνυμα τραγουδώντας «Αν μια μέρα σε χάσω, αν μια μέρα σε χάσω, θα πάψω να υπάρχω, θα πάψω να ζω...» στο κινητό όσο έλειπα να φανερώσει την ταυτότητα της διότι έχει σπάσει το κεφάλι μου! Ποιοι είστε, διάβολε;

* Επειδή πολλοί αναγνώσται είναι ζώα και ακαλλιέργητοι (από κάθε άποψη), να τονίσω ότι ο τίτλος προέρχεται από animated ταινία του 1962 με... γατούλες (obviously) και πως η λέξη gay στο παρελθόν μεταφραζόταν πιο αθώα ως ευτυχής, κεφάτος, λαμπρός σε χρώματα ή φαιδρός. Η παρούσα επεξήγηση πιθανότατα να προκαλέσει την πολιτικώς ορθή και μαχόμενη gay κοινότητα των bloggers ως κεκαλυμμένο homophobic σχόλιο. Παπάρια στα γαλλικά, κανείς (like duhhh, if you ask me);

9 Comments:

Blogger dystropoppygus said...

Το μετρό δούλευε ή τριγύριζες ως άλλη Ζαζί με ταξί καμπριολέ και ποδαράκια?

Άντε, καλωσόρισες. Χαμένε.

7:04 PM  
Blogger polyvios eupatridis said...

πω, πω, πω... τελικά όντως χρειαζόσουν διακοπές. ποταμός ! καλωσόρισες στα πάτρια εδάφη. που να σε στείλουμε και για κανένα δεκαπενθήμερο, τότε να δούμε τί έχεις να μας πεις. σε κάθε περίπτωση, καλώς μας ήρθες και πάλι.

7:11 PM  
Blogger vasvoe said...

* Επειδή πολλοί αναγνώσται είναι ζώα και ακαλλιέργητοι (από κάθε άποψη

επειδή δεν γνωρίζουν τίτλο καρτούν δεκαετίας 60...

τί να πει κανείς

8:45 PM  
Blogger kukuzelis said...

...και είναι και άθλιες οι καταραμένες οι μεταγλωττίσεις. Χασαποδουλειές. Απορεί κανείς πού εξανεμίζεται, με το που θα μπει ιθαγενής σε σκοτεινή αίθουσα, η γαλλική φινέτσα. Τι τα θες, μόνον η cinematheque είναι μια κάποια λύσις. Καθόλου τυχαίο που εκεί σύχναζαν όσοι Γάλλοι σκηνοθέτες είναι άξιοι του τίτλου. Άλλη λύση, να ξεποδαριαστείς να ψάχνεις τα voix originale. Το ίδιο πρόβλημα κι οι Ιταλοί, το ίδιο κι οι Ισπανοί. Ευχαριστώ το θεό που δεν έπιασε ποτέ σ’ αυτόν τον τόπο η μεταγλώττιση. Αλλιώς ποτέ δεν θα άκουγα μικρός την αληθινή φωνή του Ντάφυ Ντάκ.
*

10:44 PM  
Blogger mindstripper said...

Άντε, να το πω και στα -άπταιστα- γαλλικά μου... wèlcome bàck! :-)

11:09 PM  
Blogger De(e)lumina said...

>απλά μ’ αρέσει να κάνω το >δύσκολο. Ακόμη κι όταν είμαι ΤΟΣΟ >χαρούμενος.

Hear, hear!!
Πάντα το υποπτευόμουν πως, κατά βάθος, είμαστε αδελφές ψυχές :)

(Μα καλά, ΟΥΤΕ το αν μια μέρα σε χάσω / θα πάψω να υπάρχω / θα πάψω να ζω δε σου αρέσει??? Μα ΤΙ άνθρωπος είσαι επιτέλους!)

12:41 PM  
Blogger mauvais garçon said...

Kοντός και μεγάλος. Το χει πει εδώ!

1:18 PM  
Blogger Γεώργιος Χοιροβοσκός said...

Aλα προσέν που λένε και οι Γάλλοι.

Σας βρίσκω άψογο,εύθυμο χαρούμενο και τα λοιπά...

3:36 PM  
Blogger vague tourist said...

dystropoppygus, αφού γνωρίζετε πόσο αγαπώ το μικρό αυθάδικο σκατό. Τρελό περπάτημα. Γάμπα πέτρα, όχι αστεία!

vasvoe, για του λόγου το αληθές, δείτε την φωτογραφία στο προφίλ σας...

kukuzelis, εμείς έτυχε να είμαστε οι πιο... μορφωμένοι, που δεν είχαν πρόβλημα με την ανάγνωση. (Να έχετε πρόχειρη και τη σημαία, έρχονται γιορταί και κανονιοβολισμοί!)

αδερφή, ευχαριστούμε που μας παρακολουθείτε. Έχετε μια αρκετά αξιόλογη γραφή, επίσης. Την επόμενη φορά θα σας αναζητήσω σε κανά μουσείο. Ποιος ξέρει...

Περιττό να πω ότι ευχαριστώ άπαντες για τις ευχές. Άλλοι θα ήλπιζαν σε αεροπειρατεία ή πτώση του αεροσκάφους. (Μια άλλη φορά, παιδιά.)

12:41 PM  

Post a Comment

<< Home