Sunday, October 23, 2005

Ενός λεπτού σιγή.

Είχα ακούσει από φίλους γι’ αυτά τα περίφημα σχολικά reunions. Οι περιγραφές με έκαναν να αισθάνομαι πως μοιάζουν με ταινία τρόμου. Προσωπική εμπειρία δεν είχα ποτέ. Ένα βράδυ πέτυχα σ’ ένα μπαρ στα Εξάρχεια μια συμμαθήτρια που είχα να δω από το σχολείο. Δεν είχε αλλάξει ιδιαίτερα, λίγα κιλά παραπανίσια, καμπύλες και στήθος που φυσικά δεν είχε τότε. Κρατιόταν καλά. Και σαν άνθρωπος. Μου μίλησε για ένα reunion που είχε κάνει το τμήμα μου πριν από χρόνια. Δεν είχε τις καλύτερες αναμνήσεις. Όταν έγιναν όλοι «γκολ», λέει, άρχισαν τα δράματα, οι πικρίες, τα κλάματα...

Τις μέρες που έλειπα Παρίσι με αναζήτησε μια κοπέλα. Όνομα άσχετο. Ήταν από το σχολείο μου. Ο λόγος ήταν προβλέψιμος. Το πήρα και για φάρσα στην αρχή. Όταν γύρισα από Λονδίνο βρήκα κι άλλο μήνυμα, από συμμαθητή του Δημοτικού που ζει πια στη Χίο. Ήθελε να σιγουρευτεί ότι με είχαν ειδοποιήσει. Δεν ήταν φάρσα.

Το ραντεβού ήταν στα παλιά λημέρια. Η μυστηριώδης «συμμαθήτρια» ήταν σίγουρη για τη συμμετοχή τουλάχιστον 70 ατόμων! Όντως, ήταν πάρα πολλοί. Εκεί. Μερικές δεκαετίες μεγαλύτεροι από αυτό που αμυδρά θυμόμουν. Άντρες κανονικοί, με στομάχα, χωρίς μαλλιά, αλλιώτικη «κοψιά» μα ίδιο ονοματεπώνυμο. Τα κορίτσια ήταν σε καλύτερη κατάσταση, αν και υπήρχαν και περιπτώσεις που το παρεξηγούσες: «δε μπόρεσαν να έρθουν κι έστειλαν τη μαμά τους ως αντιπρόσωπο;». Λιγοστοί ήταν εκείνοι που παρέμειναν ολόιδιοι. Σαν σε τρελό déjà vu τους κοιτούσα, σοκαρισμένος. Ρωτούσαν για γάμους και παιδιά, επαγγελματική αποκατάσταση, και σε ψαχούλευαν με το βλέμμα για να εντοπίσουν τις διαφορές από το πέρασμα του χρόνου πάνω σου. Ένας ταξίδεψε από Αμερική για να μας δει, κάποιοι δε μπήκαν στον κόπο, σκορπισμένοι στο υπόλοιπο του πλανήτη. Κάμποσα διαζύγια, ένας θάνατος από ναρκωτικά, μια αυτοκτονία πρόσφατη... Κουρέλια, μ’ ένα χαμόγελο διαρκές, κολλημένο στο πρόσωπο. Γέλια δυνατά, θλίψη υπόγεια, ματιές σαστισμένες. Λες και η πραγματική «πενταήμερη» ήταν το διάστημα από την αποφοίτηση μέχρι σήμερα. Λες κι ένα πούλμαν ναυλωμένο μας άδειασε έτσι, ξαφνικά, χθες βράδυ, στο ίδιο σημείο της ζωής μας, με τη διαφορά ότι η εκδρομή δεν ήταν στη Ρόδο ή στην Κέρκυρα αλλά στη ζώνη του λυκόφωτος, με διάρκεια δεκαετιών που τις ένοιωθες σαν χτες μα σου είχαν κλέψει τη νιότη κιόλας.

Χθες παιδιά, σήμερα ΜΕ παιδιά, τα οποία ρωτάνε τους γονείς τους από που με ξέρουν όταν με διαβάζουν ή με βλέπουν...

Κράτησε ως το πρωί. Με χορούς, τραγούδια κι αλκοόλ. Το διασκέδαζα. Και με τρόμαζε μαζί. Σ’ ενός λεπτού σιγή, για τα παιδιά που μας άφησαν, μερικοί έπιασαν τα χέρια. Και βούρκωσα. Ίσως και να χρειαζόμασταν περισσότερο χρόνο σιωπής, για τα παιδιά που αφήσαμε πίσω - εμάς τους ίδιους.

9 Comments:

Blogger dystropoppygus said...

Mπα. Πιστεύω είσαι απ'τους τυχερούς που δεν άφησαν το "παιδί" πίσω τους, όχι εντελώς τέλος πάντων.

(Ίσως πάλι να είναι μια ψευδαίσθηση που καλλιεργώ, για μένα και όσους "πάω", ελπίζοντας πως έτσι θα την γλυτώσουμε χωρίς μεγαλίστικες δικαιολογίες.)

6:48 PM  
Blogger m.hulot said...

είσαι απ' τους τυχερούς, σίγουρα. τουλάχιστον δεν θα χρειάστηκε να ψαχουλεψουν πολύ την εικόνα σου. πήγες και πενθήμερη.
φαντάσου να κουβάλαγες κι αυτό το απωθημένο, εμάς δεν μας συνέδευε κανείς γιατί οι προηγούμενοι είχαν βιάσει μια κατσίκα.

9:17 PM  
Blogger Sadie said...

Καινούργια όπως είμαι στους blogοτόπους, βρέθηκα εδώ μέσα. Τι μπορεί να πάθει κανείς ένα βράδυ Κυριακής... Να'σαι καλά κι ας πάω αγουροξυπνημένη στη σχολή αύριο το πρωί.

;)

2:32 AM  
Blogger polyvios eupatridis said...

φαίνεται πως μεγαλώνεις όμορφα όμως, αγαπητέ vague. και είσαι από τους τυχερούς.

9:43 AM  
Blogger mindstripper said...

Είναι καλά αυτά τα reunions.
Καλά.
Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη λέξη.

Το δικό μου με είχε βοηθήσει να σιγουρευτώ για τις επιλογές που είχα κάνει και να προχωρήσω πιο αποφασιστικά στην καταδίωξη άλλων.
Αλλά αυτό που μου έκανε πιο πολύ καλό απ' όλα, ήταν η γύμνια της ψυχής μου. Παρ' ότι συνειδητά η ασπίδα της αυτοπροστασίας έλαβε εντολή να δώσει ακόμα μεγαλύτερη ισχύ, υποσυνείδητα απενεργοποιήθηκε κατά έναν περίεργο τρόπο. Ένα είδος κάθαρσης.

Περίεργα πράγματα.

Μετά τράβηξα το παιδί από τα μαλλιά κι έφυγα.

12:25 PM  
Blogger Sraosha said...

Ωραία καταχώριση, σωστός και ισορροπημένος τόνος. Μου άρεσε.

2:31 PM  
Blogger l'esprit de l'escalier said...

Kι εμένα.

6:57 PM  
Blogger nanakos said...

Sto diko mou reunion oi perissoteroi prospathousan na apodeixoun poso eixan allaxei sta xronia pou perasan. Egw tous koitousa ki anarwtiomoun poios tha grapsei kalytera stin algevra gia na katsw dipla tou kai n' antigrapsw!

11:08 AM  
Blogger vague tourist said...

Έχω την εντύπωση πως το γνώρισα τελευταίος και καταϊδρωμένος το «άθλημα»!

Sadie, καλώς σας βρήκαμε. Από τα καλά new entries, έχω να πω...

4:19 PM  

Post a Comment

<< Home