Sunday, October 30, 2005

As heard on TV.

Το άκουσα. Με τα ίδια μου τ’ αφτιά. Και με προβληματίζει μέρες τώρα!

«Ψυχοσωματική μπουγάδα».

Πως γίνεται, άραγε; Είναι αυτό που λείπει από τη ζωή μου; Είναι το μυστικό για τη μακροζωία; Και τα χρώματα; Θα παραμένουν το ίδιο λαμπερά μετά;

Έκτακτο ανακοινωθέν.

Εκατοντάδες μικροί bloggers εξηφανίσθησαν περιέργως κατά τη διάρκεια των εορτασμών και λοιπών παρελάσεων από το λεκανοπέδιο της Αττικής. Οι έρευνες συνεχίζονται καθώς η φλοξ (sic) της ελπίδος παραμένει άσβεστη.

Η κοινή γνώμη ακόμη διχάζεται υπό τον φόβο εγκληματικής ενέργειας, αν και μερίδα ψύχραιμων πολιτών προσανατολίζεται σε σενάρια φυγής από τα αστικά κέντρα και ολοκληρωτικής παράδοσης σε επαρχιακά ταβερνεία.

Ζήτω το Έθνος! Γαρδουμπάκι forever!

Υ.Γ. Μήπως πρέπει να θεσμοθετηθεί ειδικό κονδύλι από την εκάστοτε Κυβέρνηση (και την ΕΡΤ) το οποίο θα δελεάζει τους αλλοδαπούς να μένουν στην πόλη και να παρευρίσκονται στην παρέλαση του Συντάγματος; Κάποιοι πρέπει να κρατάνε τα ρημαδοσημαιάκια, έτσι;

Friday, October 28, 2005

Music for a better living #56

Ένα τραγούδι για «καληνύχτα».

Blindfold - Sleepless Nights

Υπάρχουν κάτι νύχτες που την έχεις ανάγκη. Τη θέλεις. Και δεν κλείνεις μάτι χωρίς...

Αλλά μερικά «θέλω» δεν ταιριάζουν, ε;

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Wednesday, October 26, 2005

Music for a better living #55

Από την ταινία «Crash» (να τη θυμάσαι στα Όσκαρ του χρόνου). Ακούγοντας αυτό το θέμα του Isham είσαι σχεδόν σίγουρος πως ετούτος ο κόσμος δεν κρύβει τέρατα...

Mark Isham - No Such Thing as Monsters

Νομίζω πως δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να βρίσκεσαι σε ειρήνη με τον εαυτό σου. Σήμερα.

Καλή σου μέρα.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Για δες καιρό που διάλεξε... ο χορός να με συνεπάρει.

Όχι, δεν πήρα σβάρνα τα αθηναϊκά dancefloors, σε παράσταση χορού πήγα και μπορώ να πω ότι αιφνιδιάστηκα. Θετικά.

Το «The Beauty Series» αποτελείται από τρία σόλο που εκθέτουν το γυμνό, «αθώο σώμα» σε βάθη της ψυχής σχεδόν οδυνηρά. Από την οφθαλμολαγνεία ως το μυϊκό δέος και τη βία ενός κορμιού πάνω σε εκφράσεις εξωτερίκευσης ή την εγκλωβισμένη πάλη ενός κρυφού έσω κόσμου, τα τρία κομμάτια της χορογράφου Αποστολίας Παπαδαμάκη σε κάνουν να χαμογελάς ύπουλα, σχεδόν χλευαστικά, σου παίρνουν την ειρωνεία από τα χείλη εκεί που δεν το περιμένεις, γίνονται μπούμερανγκ ενάντια στην επαναπαυμένη ματιά σου, σου σφίγγουν το στομάχι όταν ζητάνε να τα αντιμετωπίσεις πρόσωπο με πρόσωπο και σε βγάζουν από μια άβολη θέση όταν σου θυμίζουν πως στην πραγματικότητα αυτό που παρακολουθείς έχει γήινη ταυτότητα. Έχουν τη φόρμα της ανθρώπινης φύσης. Γι’ αυτό μπορούν και να σε τρομάξουν. Να σε απελπίσουν. Ή να σε λυτρώσουν. Μ’ έναν τρόπο που το δικό σου κορμί δεν θα ήταν ποτέ σε θέση να τολμήσει...

Άξιοι αναφοράς οι τρεις χορευτές: Μαρκέλλα Μανωλιάδη (respect), Απόστολος Φράγκος, Τάσος Καραχάλιος.

Για λίγες παραστάσεις ακόμη (26, 27, 31 Οκτωβρίου και 1 - 3 Νοεμβρίου), στις εννέα το βράδυ, στο νέο κτίριο του Μουσείου Μπενάκη (Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου).

Tuesday, October 25, 2005

Music for a better living #54

Ας παίξουμε κι ένα από αυτά τα μελαγχολικά «κοιμισμένα» που μ’ αρέσουν. Του πάει ο καιρός έξω...

Khonnor - Dusty

Darkness calls. Καλό βράδυ να έχετε.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Ότι βρέξει ας κατεβάσει...*

Θα πάρουμε το Μανχάταν. Το Μπρονξ. Και το Στάτεν Αϊλαντ, επίσης. Τ’ ακούς;

Ακούω συνέχεια το «Sunshine Reggae» των Laidback. Μαλακία από τα 80’s. Αλλά αυτά τα good vibes των στίχων μου θυμίζουν πως δεν είμαι σκατόψυχος.

Ένα βράδυ να βγούμε και να χαζεύουμε μόνο ενοικιαστήρια. Καύλα;

Χθες βράδυ στο ΡΟΡ μια τούρτα είχε 25 κεράκια πάνω της. Κι ένας 38άρης φορούσε κοστούμι Prada. Γκρι.

* Στο δικό μου λίγη ζάχαρη παραπάνω, παρακαλώ.

Once you were everything.

And then some more.

Sunday, October 23, 2005

Ενός λεπτού σιγή.

Είχα ακούσει από φίλους γι’ αυτά τα περίφημα σχολικά reunions. Οι περιγραφές με έκαναν να αισθάνομαι πως μοιάζουν με ταινία τρόμου. Προσωπική εμπειρία δεν είχα ποτέ. Ένα βράδυ πέτυχα σ’ ένα μπαρ στα Εξάρχεια μια συμμαθήτρια που είχα να δω από το σχολείο. Δεν είχε αλλάξει ιδιαίτερα, λίγα κιλά παραπανίσια, καμπύλες και στήθος που φυσικά δεν είχε τότε. Κρατιόταν καλά. Και σαν άνθρωπος. Μου μίλησε για ένα reunion που είχε κάνει το τμήμα μου πριν από χρόνια. Δεν είχε τις καλύτερες αναμνήσεις. Όταν έγιναν όλοι «γκολ», λέει, άρχισαν τα δράματα, οι πικρίες, τα κλάματα...

Τις μέρες που έλειπα Παρίσι με αναζήτησε μια κοπέλα. Όνομα άσχετο. Ήταν από το σχολείο μου. Ο λόγος ήταν προβλέψιμος. Το πήρα και για φάρσα στην αρχή. Όταν γύρισα από Λονδίνο βρήκα κι άλλο μήνυμα, από συμμαθητή του Δημοτικού που ζει πια στη Χίο. Ήθελε να σιγουρευτεί ότι με είχαν ειδοποιήσει. Δεν ήταν φάρσα.

Το ραντεβού ήταν στα παλιά λημέρια. Η μυστηριώδης «συμμαθήτρια» ήταν σίγουρη για τη συμμετοχή τουλάχιστον 70 ατόμων! Όντως, ήταν πάρα πολλοί. Εκεί. Μερικές δεκαετίες μεγαλύτεροι από αυτό που αμυδρά θυμόμουν. Άντρες κανονικοί, με στομάχα, χωρίς μαλλιά, αλλιώτικη «κοψιά» μα ίδιο ονοματεπώνυμο. Τα κορίτσια ήταν σε καλύτερη κατάσταση, αν και υπήρχαν και περιπτώσεις που το παρεξηγούσες: «δε μπόρεσαν να έρθουν κι έστειλαν τη μαμά τους ως αντιπρόσωπο;». Λιγοστοί ήταν εκείνοι που παρέμειναν ολόιδιοι. Σαν σε τρελό déjà vu τους κοιτούσα, σοκαρισμένος. Ρωτούσαν για γάμους και παιδιά, επαγγελματική αποκατάσταση, και σε ψαχούλευαν με το βλέμμα για να εντοπίσουν τις διαφορές από το πέρασμα του χρόνου πάνω σου. Ένας ταξίδεψε από Αμερική για να μας δει, κάποιοι δε μπήκαν στον κόπο, σκορπισμένοι στο υπόλοιπο του πλανήτη. Κάμποσα διαζύγια, ένας θάνατος από ναρκωτικά, μια αυτοκτονία πρόσφατη... Κουρέλια, μ’ ένα χαμόγελο διαρκές, κολλημένο στο πρόσωπο. Γέλια δυνατά, θλίψη υπόγεια, ματιές σαστισμένες. Λες και η πραγματική «πενταήμερη» ήταν το διάστημα από την αποφοίτηση μέχρι σήμερα. Λες κι ένα πούλμαν ναυλωμένο μας άδειασε έτσι, ξαφνικά, χθες βράδυ, στο ίδιο σημείο της ζωής μας, με τη διαφορά ότι η εκδρομή δεν ήταν στη Ρόδο ή στην Κέρκυρα αλλά στη ζώνη του λυκόφωτος, με διάρκεια δεκαετιών που τις ένοιωθες σαν χτες μα σου είχαν κλέψει τη νιότη κιόλας.

Χθες παιδιά, σήμερα ΜΕ παιδιά, τα οποία ρωτάνε τους γονείς τους από που με ξέρουν όταν με διαβάζουν ή με βλέπουν...

Κράτησε ως το πρωί. Με χορούς, τραγούδια κι αλκοόλ. Το διασκέδαζα. Και με τρόμαζε μαζί. Σ’ ενός λεπτού σιγή, για τα παιδιά που μας άφησαν, μερικοί έπιασαν τα χέρια. Και βούρκωσα. Ίσως και να χρειαζόμασταν περισσότερο χρόνο σιωπής, για τα παιδιά που αφήσαμε πίσω - εμάς τους ίδιους.

Saturday, October 22, 2005

Και του Σινάτρα του την έσπαγαν τα σαββατόβραδα...

Ούτε χθες το βράδυ θα είδες «εκείνη» την ταινία, έτσι;

Η Εκκλησία θέλει πολυτονικό; Το μουνί που σας γέννησε (με το παρδόν, ακόμη μου έχουν μείνει κατάλοιπα από Παρισίους και σχετική αξάν...)! Δηλαδή, αν φορούσα κι εγώ ράσο κι είχα θέση υψηλή σαν της «Βουγιουκλάκη», θα είχα την εξουσία να περάσω τροπολογία για προαιρετικό στοματικό σεξ στα βαγόνια του Μετρό;

Σε λίγη ώρα έχω reunion συμμαθητών απ’ το σχολείο. Φρικαρισμένος!

Θέλω πατατάκια.

Χαζεύω το DVD με τα μουσικά βίντεο των New Order. Μελόδραμα.

Τον ερχόμενο μήνα Θεσσαλονίκη. Επιτέλους! Στεφ, κανόνισε να κάνουμε κανά party, λέω ν’ ανέβω με CD. ;-)

«Σ’ αγάπησα στα όνειρά μου γιατί μαζί σου δε ζω...». Που λέει και το τραγούδι.

Friday, October 21, 2005

Music for a better living #53

Αψηφώντας τη θερμοκρασία που πέφτει και τα πουλερικά/πτηνά/media με τις θανατηφόρες κουτσουλιές τους, ο τουρίστας κυκλοφορεί ξανά στην Αθήνα με ασαφή pop διάθεση.

Plastic Operator - Folder

Μπες στο folder. Ξέρεις ποιο. Πρέπει να έχεις ένα. Κάνε copy/paste μια φωτογραφία σου, ένα word document με όσα δεν τόλμησες να πεις. Άφησέ τα μέσα του. Ευλαβικά.

Turn off computer. Now it’s safe to leave for the weekend.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Thursday, October 20, 2005

:-)

«Κάτσε!»

Υ.Γ. Το «φρόνιμα» είναι προαιρετικό...

Arrival for flight 38.

What do we know?
Nothing!
When do we know it?
I don’t know!

Από το poster της ταινίας «Thumbsucker».

Σαφές.

Saturday, October 15, 2005

Αναχώρηση. Πάλι.

Ειδοποίηση. Ο τουρίστας θα βρίσκεται στο Λονδίνο για μερικές μέρες.

Κάτι σαν δώρο γενεθλίων. Μετά επαγγελματικών υποχρεώσεων.

Μη βαράτε!

Υ.Γ. Δε φταίω εγώ, αυτός με «έδωσε»!

Music for a better living #52

Τους Depeche Mode τους είχα δει ζωντανά για πρώτη φορά στο Καλλιμάρμαρο, το 1985. Rock in Athens. Χλιδές πρωτοφανείς. Λίγες ώρες μετά από εμπρησμούς, ξυλοδαρμούς με ΜΑΤ κι «αναρχικούς», με τη Μελίνα να προσπαθεί να κάνει το διαιτητή της «πολιτιστικής πρωτεύουσας»...

Πλέον, δε θυμάμαι πολλά από την εμφάνισή τους. Κάτι industrial μηχανοκίνητα φώτα περισσότερο και τη στιλιστική εκκεντρικότητα του Gore. Είχα πάει με μεγάλη παρέα. Πρώην συμμαθητές οι περισσότεροι, μερικά κορίτσια που οι γονείς τους δεν τ’ άφησαν να έρθουν και τη δεύτερη μέρα (έπρεπε να βλέπατε τα πρωτοσέλιδα) και, μαζί, οι πιο δυνατές κραυγές μας. Ήταν το μεγαλύτερο party της ζωής μας. Μέχρι τότε. Ούτε τα 20 δεν είχαμε πατήσει. Και τα πόδια μας δεν άντεχαν άλλο όταν κατηφορίζαμε την Καλλιρρόης στο ξημέρωμα, επειδή ταξί δεν έβλεπες ούτε για δείγμα. Κάπου κοντά στο FIX, έπεσα στο χορτάρι και είπα «εγώ εγκαταλείπω». Και μείναμε εκεί, καπνίζοντας και σπάζοντας πλάκα με τις «κλειστές» φωνές μας, ακούγοντας τις στριγκλιές και τα «backing vocals» που κάναμε στα τραγούδια τους, ηχογραφημένα από ένα κασετοφωνάκι που κρατούσα με το ζόρι γιατί ήθελα κι εγώ να βαράω παλαμάκια ρυθμικά με το πλήθος.

Οι Depeche Mode ήρθαν πάλι στην Αθήνα για μια συναυλία το 2001. Συμπτωματικά ήταν Οκτώβριος. Είχαν περάσει τα γενέθλιά μου, η ετήσια «κρίση» είχε κοπάσει. Ήταν, όμως, δύσκολο να κρύψω τη συγκίνησή μου μέσα στο ΟΑΚΑ. Τα πάντα είχαν πάνω τους αριθμούς. Τα χρόνια που είχαν περάσει από την πρώτη φορά, η ηλικία μου, οι απώλειες φιλίας που έμοιαζαν με καταμέτρηση πτωμάτων... Όταν έπαιξαν το «Enjoy the Silence» ένοιωσα ένα τρομακτικό ρίγος, με τον κόσμο να εξαφανίζει τη φωνή του Gahan στο chorus. Το βάρος των αναμνήσεων με πλάκωνε, μου λύγιζε τα γόνατα, ενώ την ίδια στιγμή ήθελα να δακρύσω... από χαρά.

Τα παιδιά του Hysterika έφτιαξαν ένα όμορφο bootleg από τη συναυλία του 2001. Από τα tracks των 2 CD’s, παραγνωρίζοντας τη μέτρια ηχογράφηση, έχω σώσει στον υπολογιστή μονάχα αυτό το τραγούδι. Για κάποιο άγνωστο λόγο μου κάνει καλό να το ακούω ενίοτε. Ίσως γιατί μου φέρνει ξανά αυτή τη γλυκιά ανατριχίλα. Ίσως γιατί στις σκέψεις των χρόνων που περνάνε καθώς μεγαλώνουμε αρμόζει μονάχα η σιωπή. Κι εκτός από το να μας ειρωνεύεται, η σιωπή μπορεί να γίνεται και διασκεδαστική πότε πότε...

Depeche Mode - Enjoy the Silence [live in Athens 2001]

Υ. Γ. Ευχαριστώ για τις ευχές. Επιστρέφοντας στο blogging τον περασμένο Δεκέμβρη δεν περίμενα να διαπιστώσω πόσο άχρηστοι είναι μερικοί «φίλοι» μου και πόσο αληθινά υπέροχους ανθρώπους μπορεί να κρύβει αυτός ο «απρόσωπος», υποτιθέμενα «ακοινώνητος» κόσμος των διαδικτυακών σελίδων. Λυπάμαι μονάχα για τα χρόνια που χάσαμε, κινούμενοι σε παράλληλους κόσμους, ζώντας ο ένας δίπλα στον άλλον, σκεπτόμενοι τα ίδια πράγματα, κρυμμένοι ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλων κοινών θνητών. Εύχομαι να γεράσω μαζί με κάποιους από εσάς. Χωρίς να φοβάμαι στην ιδέα...

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Thursday, October 13, 2005

Music for a better living #51

You can tell me
All the trouble’s gone
Before you reach the sky

Bang Gang - Find What You Get

Αφιερωμένο σε όσους βρίσκονταν στην προβολή του «Screaming Masterpiece» στις Νύχτες Πρεμιέρας.

Are we there yet?

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Αυτογκόλ.

Οι περισσότεροι οδηγοί ταξί ακούνε πλέον μονάχα αθλητικό ραδιόφωνο. Ακούνε ανθρώπους να μιλάνε. Ασταμάτητα. Μουσική δεν παίζει σχεδόν ποτέ. Ειδικά τα βράδια καταντά μαζοχιστικό, ν’ ακούς τόσο κόσμο να ξενυχτάει για να πάρει τηλέφωνο, να βγει στον αέρα και να μιλήσει για ένα τεράστιο τίποτα.

Απόψε, γυρίζοντας σπίτι με ταξί, αισθάνθηκα τη μοναξιά του ν’ ακούς αθλητικούς ραδιοσταθμούς. Η μοναξιά της φλυαρίας όλων αυτών των ανθρώπων με τρόμαξε. Δεν ήμουν ούτε ακροατής, ούτε θεατής, ούτε παρών σ’ αυτό το «παιχνίδι». Ήμουν απλά μόνος, στο πίσω κάθισμα. Ούτε καν τερματοφύλακας...

Wednesday, October 12, 2005

Gay Purr-ee*

Πύργος του Αϊφελ; Αψίδες, Λούβρα και «παλούκια» (μην το αρνείσθε, φαίνεται να έχουν μια ψύχωση με αυτά);

Όχι, όχι, όχι!!!

Το μέγα μνημείο αυτής της πόλης, που αν μια μέρα το χάσουν, θα πάψουν να υπάρχουν, θα πάψουν να ζουν (ή, πιο απλά, θα πάψουν να αισθάνονται Παριζιάνοι) είναι οι… brasserie! Θα έχαναν την εθνική τους ταυτότητα, πως το λέμε; Περπατούσα ο δόλιος λες κι έψαχνα την όαση στην έρημο μέχρι να δω τη λέξη restaurant πάνω σε τέντα ή φωτεινή επιγραφή και κάτσω να φάω κάτι να στυλωθώ! Πείτε με παράξενο, αλλά να βολευτώ σε τραπεζάκι που χωράει μόνο τη σαλάτα και να παραγγείλω από μενού που δεν ξεπερνά τα δάχτυλα του ενός χεριού, ανάμεσα σε πλήθος αργόσχολων ντόπιων και παλαβών τουριστών που πίνουν μονάχα κανά Perrier ή καφέ, ΟΧΙ δεν το κάνω!

Ας ανασκαλίσω ελαφρώς τη μνήμη για να σας μεταφέρω ολίγες «τουριστικές» εντυπώσεις, λοιπόν:

Τα σκατά σκύλων έχουν λιγοστέψει. Ίσως γιατί η πλειοψηφία των Παριζιάνων έχει στραφεί προς ράτσες μεγέθους κανονικής κουράδας (pardon my French), οπότε άντε τώρα να διακρίνεις εσύ αν αυτό που πάτησες ήταν κακάκια...

Με τις τιμές που χτυπάει το εμφιαλωμένο μπουκαλάκι στο Παρίσι απορώ για το επιχειρηματικό τους μυαλό: γιατί δε βγαίνει κανείς με νερό «μπόμπα» να θησαυρίσει;

Εάν νομίζετε πως το να τρέχετε σε πλατείες με «παλούκια» και παλιατσαρία κτιρίων (στην πείνα τους κόβω τους αρχιτέκτονες στο Παρίσι, ένας σεισμός τους σώζει μονάχα) ονομάζεται sightseeing, τρελός παπάς σας βάπτισε! Η ultra cool experience είναι το spotting Ιαπώνων τουριστών με κάμερες. Πάντα και παντού στον πλανήτη! Έχω δε την υποψία ότι δεν προέρχονται ακριβώς από την Ιαπωνία, αλλά «εξάγονται» από μυστικό, παρακείμενο κρατίδιο το οποίο έχει επιτύχει θαύματα στη γενετική – κοινώς, τους βγάζουν ετοιμοπαράδοτους με την κάμερα στο χέρι.

Είναι γαμώ να έχεις B&O τηλεόραση με DVD στο δωμάτιο, αλλά... ας άφηναν και το manual γιατί δεν έχω σπουδάσει πυρηνική φυσική. Επίσης, αν σας τύχει κάτι παρόμοιο, να θυμάστε πως το remote control γίνεται και φονικό όπλο που θα σας σώσει από ανεπιθύμητους διαρρήκτες. Όχι, δε μου χρειάστηκε η πρακτική εξάσκηση, μου έχουν αδειάσει το δωμάτιο στις Κάννες μια φορά (καραμπινάτο χιτσκοκικό homage, beat that, bitches!), από τότε προσέχω γενικώς...

Πως καταλήγει και σε κάθε ταξίδι μπουκάρω και σε μια έκθεση, πραγματικά δεν ξέρω. Μη φανταστείτε τίποτα καλλιτεχνικές παραφροσύνες και postμονδερνισμούς! Τέλειωνε η έκθεση «Tout est pub 1970-2005» για τη γαλλική διαφήμιση στο Musée de la Publicité και είπα να ρίξω μια ματιά, για να διαπιστώσω πως οι περισσότερες από τις καμπάνιες Τύπου ήταν για τα μπάζα, αλλά τα spots... έδερναν - και πολύ άγρια μερικές φορές (το οποίο μεταφράζεται σε... ακούστηκα σε μουσείο!).

Το να βγεις έξω και ν’ αρχίσεις τις ατέλειωτες βόλτες με τα πόδια για να εξασκηθείς σε mingle πολιτισμικό και το είδος του τουρισμού που εγώ αγαπώ θες μαζί και ένα βαλιτσάκι εναλλακτικής γκαρνταρόμπας: το πρωί μπορεί να κάνει ψόφο με υποψίες showers, μέσα σε δύο ώρες ο καιρός γίνεται καλοκαιράκι κι όταν βραδιάζει τη δαγκώνεις πάλι. Στο φινάλε γίνεσαι αχθοφόρος του εαυτού σου και γαμάς και χέρια και ώμους (οι γάμπες έχουν προχωρήσει σε ταντρικές παρτουζίτσες μυών).

Σε μερικά super markets (υποχρεωτικές οι επισκέψεις σε τέτοια διότι καταναλώνω σοβαρές ποσότητες νερού και πως αλλιώς θα ζήσεις χωρίς κανά Evian ή κανά Vittel, που το μπουκαλάκι έξω σου πιάνει τον κώλο και σε υποχρεώνει και σε anal sex όταν φτάνει τα 6 ευρώ!) ο κλιματισμός βαράει τόσο άγρια που νομίζεις ότι οι υπάλληλοι είναι κι αυτοί ψοφίμια που συντηρούνται φρέσκα κάτω από χαμηλές θερμοκρασίες στο φουλ - και μόνο!

Τι σκατά γινόταν σ’ εκείνο το Louis Vuitton κάθε μέρα με τους σεκιουριτάδες; Ήθελα να ρωτήσω αν για να μπω χρειάζεται πρώτα να δουν τον τραπεζικό μου λογαριασμό, αλλά φοβήθηκα να πλησιάσω διότι δε φέρω κανενός τύπου humiliation βίτσιο.

Το μεγάλο μου βάσανο στη Γαλλία είναι που θέλω να πάω σινεμά και δε μπορώ. Γιατί δε μιλάω γαλλικά! Υπανάπτυκτοι βρωμιάρηδες, εσείς και οι κωλομεταγλωττισμένες σας κόπιες! (Επίσης, το «Wallace & Gromit» έβγαινε σήμερα, η κοινωνία είναι άδικη, δεν υπάρχει Θεός, αλλά η καχύποπτος ιδέα πως δεν είμαστε μόνοι στο σύμπαν μου δίνει ελπίδες.) :-Ρ

Tip για «περιοδικάκηδες»: AnOther Man. Ανδρικό. Τεύχος πρώτο με εξώφυλλο Joaquin Phoenix. Φοβάμαι πως θα μου γίνει συνήθεια.

Άμα μου’ ρθουν κι άλλες λεπτομέρειες θα προσθέσω πραγματάκια, τώρα δεν επικοινωνώ καλά, άσε που θα λέτε «φτάνει, κακιασμένε», αλλά μη νομίζετε, άψογα τα πέρασα, απλά μ’ αρέσει να κάνω το δύσκολο. Ακόμη κι όταν είμαι ΤΟΣΟ χαρούμενος.

Υ.Γ. Παρακαλείται η παρέα που μου άφησε ηχητικό μήνυμα τραγουδώντας «Αν μια μέρα σε χάσω, αν μια μέρα σε χάσω, θα πάψω να υπάρχω, θα πάψω να ζω...» στο κινητό όσο έλειπα να φανερώσει την ταυτότητα της διότι έχει σπάσει το κεφάλι μου! Ποιοι είστε, διάβολε;

* Επειδή πολλοί αναγνώσται είναι ζώα και ακαλλιέργητοι (από κάθε άποψη), να τονίσω ότι ο τίτλος προέρχεται από animated ταινία του 1962 με... γατούλες (obviously) και πως η λέξη gay στο παρελθόν μεταφραζόταν πιο αθώα ως ευτυχής, κεφάτος, λαμπρός σε χρώματα ή φαιδρός. Η παρούσα επεξήγηση πιθανότατα να προκαλέσει την πολιτικώς ορθή και μαχόμενη gay κοινότητα των bloggers ως κεκαλυμμένο homophobic σχόλιο. Παπάρια στα γαλλικά, κανείς (like duhhh, if you ask me);

Friday, October 07, 2005

Music for a better living #50

Οι μουσικές που φτιάχνουν καλύτερες ζωές έχουν επέτειο ενώ μετακομίζουν για λίγες μέρες στο Παρίσι. Καλή δικαιολογία για να το γιορτάσουμε με bonus tracks και σχετική προφορά;

Τον Jean Francois Coen τον έμαθα από το υπέροχο video clip (σε σκηνοθεσία Michel Gondry) αυτού του τραγουδιού. Δεν έχω ιδέα για το τι διάολο λέει άδοντας ο τύπος, αλλά η αναφορά του σε κάποιον τουρίστα με καλύπτει!

Jean Francois Coen - La Tour de Pise

Χωρίς λόγια. Ο Jacky Terrasson (από το κομψότατο «Smile» του 2002) πιάνει μια πασίγνωστη μελωδία για παριζιάνικους ουρανούς και μετατρέπει τα πλήκτρα του σε ανθρώπινα βήματα που σκοντάφτουν με χάρη ανάμεσα στη χαρά και τη θλίψη.

Jacky Terrasson - Sous le Ciel de Paris

Στα εννέα της η Ισραηλινή Keren Ann Zeidel έπαιζε με τη κιθάρα της τραγούδια της Joni Mitchell και του Serge Gainsbourg. Οι Γάλλοι τη λατρεύουν όταν προτιμά να γράφει στη γλώσσα τους, ο υπόλοιπος πλανήτης την έμαθε χάρη στο αγγλόφωνο «Not Going Anywhere» και ένα side project της (Lady & Bird).

Keren Ann - Que N'ai-Je

Καλή αντάμωση.

Υ.Γ. Θα μείνετε αγαπημένοι όσο θα λείπω, ε;

(The links will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Thursday, October 06, 2005

Think I’ve got...

... Nelson Riddle in my soul.

Wednesday, October 05, 2005

Της μοδός.

Ανάμεικτα τα συναισθήματα για το νέο album των Depeche Mode. Πρώτο κόλλημα με το «Suffer Well». Ακολουθούν τα «I Want It All» και «Nothing’s Impossible». Αποδεικνύεται πως το «Precious» ήταν σωστή επιλογή για πρώτο single.

Κατά τα άλλα, η μάταιη αναζήτηση ενός καραμπινάτου pop κομματιού σου στοιχίζει καθώς αναλογίζεσαι το παρελθόν... Απουσιάζει αυτό το ρίγος του εφηβικού ενθουσιασμού. Και από τους DM κι από το «γερασμένο» τους κοινό.

Κανένας άλλος «γνωστός άγνωστος» ακροατής να σχολιάσει ή να «σταμπάρει» τα δικά του tracks;

Tuesday, October 04, 2005

Πωλείται μαζί με την τρόμπα;

Αν και δε βλέπω τηλεόραση (την αποφεύγω ακόμη κι όταν περνάω έξω από καταστήματα με ηλεκτρικά είδη), πρόσφατα έπαθα μια μεγάλη ζημιά, πείτε το και εξάρτηση, δε ντρέπομαι, δικοί μου άνθρωποι είστε, δεν θα το διαδώσετε παραέξω...

Έχω εθιστεί στο telemarketing!!!

Αλλά όχι με όποιο κι όποιο προϊόν. Σας ομιλώ αποκλειστικά για ένα, το απόλυτο, το μοναδικό, το πλέον εξελιγμένο τεχνολογικό επίτευγμα: τον φουσκωτό καναπέ που γίνεται ΚΑΙ διπλό κρεβάτι ΚΑΙ στρώμα θαλάσσης (στο διαφημιστικό οι μπουρτζόβλαχοι Αμερικάνοι τον χρησιμοποιούν σε πισίνα)!

Είναι οργασμός, σας λέγω! Να τους βλέπεις να τον φουσκώνουν, να τον γυρίζουν πάνω, κάτω, τ’ ανάσκελα και να χοροπηδάνε κι αυτοί σε διάφορες στάσεις μαζί του. Να βλέπεις τη συγκίνηση στο βλέμμα της μάνας που της έφερε ο κανακάρης το φίλο στο σπίτι και δεν έχει που να τον κοιμίσει, να γυαλίζει το μάτι της και να’ ναι έτοιμη να ουρλιάξει «Μη τολμήσει κανείς και τον ξεφουσκώσει, είναι δικός μου!». Να ζεις στιγμές τρόμου όταν βάζουν παρουσιαστή και καναπέ ανάμεσα σε δυό νταλίκες οι οποίες τους στριμώχνουν με πατημένα γκάζια!

Μόνο με εξωλέμβιο δεν έχουμε δει πως συμπεριφέρεται το προϊόν...

Κοινώς, πετάξτε τις φουσκωτές σας κούκλες, πείτε αντίο στα sex shops, ανοίξτε την τηλεόραση (του ΑΝΤ1, συνήθως) αργά το βράδυ και βεβαιωθείτε πως τα παράθυρα είναι κλειστά - γιατί θα βογκήξετε!

Music for a better living #49

Είναι «παραγγελιά». Εντάξει;

Bjork - Who Is It [Vitalic mix]

Ήδη παλεύουν για τη διασκευή του στα ελληνικά η κυρία Στανίση και ο κύριος Μαζωνάκης.

Υ.Γ. Είμαι καλός άνθρωπος. Παρά τις φήμες...

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Monday, October 03, 2005

Shine for me, son.

Θα σας κάνει ν’ ανατριχιάσετε. Θα σας κάνει να κλάψετε. Θα σας κάνει να χαμογελάσετε. Θα σας κάνει να θέλετε να πείτε «σ’ αγαπώ».

Θα σας κάνει να... χεστείτε - αλλά όχι με τον τρόπο που περιμένατε!

The Shining Redux (πάτα δίπλα κι ύστερα κατέβασε, τεμπέλη)

Υ.Γ. Χωρίς ποτέ να ξεχνάμε κι αυτό το all-time classic!

Sunday, October 02, 2005

Διαβάζοντας blogs την Κυριακή το πρωί... *

Συνειδητοποιείς πως η αντικαπνιστική εκστρατεία έχει φουντώσει. Αντί για την προειδοποίηση του Υπουργείου Υγείας, τώρα στα πακέτα θα βάζουν φωτογραφίες bloggers που σου βγάζουν τη γλώσσα.

Θυμάσαι τη διαφήμιση που είδες και σοκαρίστηκες χθες βράδυ: ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ κυκλοφορεί με DVD!

Εκπλήσσεσαι με το ρεύμα «πολιτικής ορθότητας» στην πορνογραφία: οι φωτογραφίες με πέη είναι περισσότερες από τα αιδοία και τα οπίσθια!

Ανακαλύπτεις ότι άρχισαν να εκλείπουν τα posts για τις βροχοπτώσεις και τα κύπελλα. Αμήν. (Σειρά έχουν οι παρελάσεις του γενναίου Έθνους.)

Αυτά. Τα βασικά. Νομίζω.

Υ. Γ. Τώρα λέω να πάω μια βόλτα. Διότι μας λένε και ακοινώνητους, εμάς τους bloggers…

* και ουχί εφημερίδες, προς Θεού!

Saturday, October 01, 2005

Music for a better living #48

Ξέχασα να ευχηθώ.

Καλό μήνα.

Κι ας είναι αυτός ο βρωμομήνας που με κάνει να αισθάνομαι λίγο μεγαλύτερος, κάθε χρόνο. Τον φοβάμαι, ίσως. Αλλά του αντιστέκομαι. Σχεδόν μια ολόκληρη ζωή τώρα στοιχηματίζω πως δε θα τον αφήσω να με γεράσει.

Θέλω να πιστεύω πως κερδίζω. Ακόμη.

The Decemberists - Grace Cathedral Hill

Are you feeling better now?

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Γαλανόλευκη η ντροπή.

Την περασμένη Κυριακή ούτε που πήρα χαμπάρι (με εξαίρεση τις κόρνες), έβλεπα μια ταινία εκείνη την ώρα. Έτσι γλίτωσα πάλι από τους «σημαιοφόρους»...

Χθες το βράδυ έπεσα σε ένα κάποιο traffic jam περνώντας από κέντρο. Ο οδηγός του ταξί άκουγε ελληνικά και ο χρόνος μου φάνηκε πολλαπλάσιος, καθώς βρισκόμασταν φρακαρισμένοι στη Σταδίου. Όταν, επιτέλους, φτάσαμε στο Σύνταγμα, κάπως μας λύθηκε η απορία. Χαρές και γλέντια «διαμαρτυρίας» είχε ο κύριος Καρατζαφέρης. Και οπαδούς κάμποσους, με πανό και άλλες αηδίες γαλανόλευκες. Μερικοί από δαύτους φορούσαν τις σημαίες τους σαν χλαμύδα. Ανάμεσά τους ένα νεαρό ζευγάρι. Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Φιλιόντουσαν πάνω στην άσφαλτο. Εκείνη είχε τυλίξει τη γαλανόλευκη πάνω της γεμάτη υπερηφάνεια.

Τους κοίταξα με αποτροπιασμό. Σκέφτηκα την ιδεολογία και τα μυαλά που κουβαλάνε. Τρόμαξα στη σκέψη πως ίσως μείνουν μαζί, ζευγάρι για πάντα που θα κάνει και οικογένεια. Διχάστηκα στο ερώτημα τι αξίζει να πυρπολήσεις πρώτα: το ζευγάρι ή τη σημαία;

Κατέληξα σε ένα συμπέρασμα: η ελληνική σημαία με αηδιάζει περισσότερο από τους ανθρώπους. Γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν. Ή μπορείς να τους αλλάξεις, ίσως. Με το ολέθριο ρίσκο να γίνουν ακόμη χειρότεροι. Ζεις, όμως, με την ελπίδα για το αντίθετο...