Sunday, August 07, 2005

Life on Mars*.

Υπάρχει ζωή μετά... το μήνα Ιούλιο;

Εδώ και καιρό πλήττω απόλυτα. Βαριέμαι και να γράφω. Στη δουλειά έχει πέσει λουκέτο. Και στο μυαλό μαζί. Αδύνατη η συνεργασία μεταξύ «μας».

Βγαίνω έξω και κάνω συνέχεια τα ίδια. Στα ίδια μέρη. Αποφεύγοντας διακριτικά την κάθοδο στην παραλία. Διστάζω να παρασυρθώ σε προτάσεις δήθεν «απόδρασης», σε μέρη όπου θα κάνω... τα ίδια και τα ίδια κάθε μέρα, με ένα χρωματάκι ηλιοκαμένου παραπάνω, εν τέλει. Η μαζικότητα του θέματος «διακοπές» μου φέρνει κρύο ιδρώτα. Αληθινές σκηνές τρόμου.

Στις ελεύθερες ώρες που βαριέμαι να κάνω το παραμικρό, κοιτάζω τα ράφια και ψάχνω να βρω μια ταινία για να περάσει κανά δίωρο. Πάει το χέρι σε μερικές που δεν έχω δει ακόμη, αλλά γρήγορα αλλάζω γνώμη και καταλήγω σε κάτι παλιότερο. Όχι απαραίτητα αγαπημένο. Απλά, κοντράρομαι με το παρελθόν και δοκιμάζω τις αναμνήσεις μου από «παλαιωμένα» καρέ του μυαλού. Όπως έλεγαν και σ’ εκείνη την ταινία:

"The movie never changes - it can't change. But every time you see it, it seems to be different because you're different - you notice different things."

Τρομακτική εμπειρία. Το να νοιώθεις να καταρρέουν όλα κάτω από τα πόδια σου. Ήρωες, σεκάνς, ατάκες, πρόσωπα, φετίχ, όλα αυτά τα κλασικά στιγμιότυπά «σου» από τη μεγάλη οθόνη. Είναι σα να μην αναγνωρίζεις τον ίδιο σου τον εαυτό πια!

Νομίζω πως ήρθε η ώρα να ξαναδώ τις «Διακοπές του κυρίου Ιλό»...

* και άλλες κινηματογραφικές ανησυχίες

1 Comments:

Blogger TziNtziras said...

μεχρι και τα περιπτερα κλεισανε... οι διακοπες ειναι μονοδρομος, αν και με το παραπανω post σου εχω αλλαξει γνωμη O.o ...
με την ευκαιρια, οι διακοπες του κου Ιλο ειναι απο τις θεικοτερες ταινιες evereverever

12:34 PM  

Post a Comment

<< Home