Saturday, July 16, 2005

Walking distance.

Απόψε το βράδυ, περπατώντας προς το σπίτι:

η ηχώ από ένα τραγούδι της Βουγιουκλάκη ταξίδευε από μπαλκόνι σε μπαλκόνι

παρά τη δύναμη της τηλεόρασης, εγώ σκεφτόμουν ένα τραγούδι των Aztec Camera

ένας παιδικός μου φίλος, σχεδόν «φυτό» από ατύχημα με μηχανή, χάζευε τον έξω κόσμο με το κεφάλι γυρτό, καρφωμένος στο καροτσάκι του - δε με αναγνώρισε

3 Comments:

Blogger hobgoblin said...

Και νόμιζα πως μόνο τα δικά μου καλοκαιρόβραδα γέμιζαν με μελαγχολία...
Μη μείνεις σπίτι. Εχει κι άλλες, όμορφες, εικόνες, εκεί έξω...

11:05 PM  
Blogger vague tourist said...

Όμορφα στενάχωρες;

6:53 PM  
Blogger hobgoblin said...

Ισως... Κοίτα λίγο πιο καλά... Μπορεί και να χαμογελάσεις... Κι αν όχι, γιατί δεν ξαναδοκιμάζεις;

8:38 PM  

Post a Comment

<< Home