Sunday, July 24, 2005

Σου το λέω. Δεν έχει νόημα.

Υπάρχουν στιγμές που θέλω να κλείσω τα μάτια αλλά κάτι μπαίνει ανάμεσα. Σαν εμπόδιο. Και είναι τόσο ανόητο. Θέλω να τα καλύψω με τα χέρια μου, μέχρι να σκοτεινιάσει ο κόσμος γύρω, αλλά... φοράω γυαλιά.

Έχω αυτή την παιδιάστικη επιθυμία να ακουμπήσω τις παλάμες μου στο πρόσωπό μου. Να κλείσω τα μάτια τόσο ερμητικά ώστε να μην υπάρξει περίπτωση να δω κάτι. Κι ύστερα ν’ απλώσω δειλά τα ενωμένα μου δάχτυλα και να κοιτάξω τι κρύβεται εκεί έξω, να κάνω ξανά εκείνη τη ζαβολιά που κάναμε μικρά, να ερωτοτροπήσω ξανά με τη ζωή σα να παίζουμε κρυφτό.

Σκέφτομαι τα χρόνια που μπορούσα να δω μακριά χωρίς καμιά βοήθεια. Χαμογελάω αμήχανα καθώς σήμερα μισοκλείνω τα μάτια για να δω γύρω μου λίγο πιο καθαρά. Θέλω να φανταστώ τον κόσμο εκείνων που ζουν στο σκοτάδι. Κλείνω τα μάτια και αναζητώ τη σιωπή των εικόνων τους.

Χωρίς τα γυαλιά, προσπαθώ να δω το μόνιτορ και τις λέξεις που κόβονται ανάμεσα στα δάχτυλά μου. Δε βγάζω λέξη. Είναι κάπως ειρωνικό. Δε βγαίνει άκρη... εκεί έξω.

Καληνύχτα.

2 Comments:

Blogger Laughing Sheep88 said...

...επιμένω... έχει...

12:56 PM  
Blogger CD said...

tis 2 last weeks exei ginei i agapimeni mou ekfrasi:"den exei noima.."

12:31 AM  

Post a Comment

<< Home