Wednesday, July 06, 2005

Σαν πας παιδί μου στην ΕΘΝΙΚΗ...

Μου είχε έρθει μια καλή επιστροφή από την Εφορία (σε ειδοποιούν από νωρίς για το ποσόν, αλλά η γαμημένη η «επιταγή» εμφανίζεται μήνες μετά, έτσι για να σου τα σπάνε όσο περισσότερο μπορούν...) και περίμενα την κατάλληλη ημερομηνία για να «χτυπήσω» μια ΕΘΝΙΚΗ. Τελικά, χτύπησε η απεργία πρώτη. Ώσπου την Παρασκευή που μας πέρασε έληξε το μαρτύριο και γεμάτος ηδονή (για τα «ψωνάκια» που θα ακολουθούσαν) έτρεξα προς το πλησιέστερο υποκατάστημα.

Λάθος. Μεγάλο.

Αρχικά, να πω ότι τα «χαρτάκια» με το νούμερο προτεραιότητας είχαν εξαντληθεί (νομίζω ότι δεν παίζει τετραψήφιο, άρα βάλτε με το μυαλό σας τι είχε γίνει από το πρωί...). Εκεί που πήγαινα να δηλώσω απαρηγόρητος για την αποτυχία του εγχειρήματος, ευγενική κυριούλα - που είχε γίνει σαν την τρελή του Σαγιό από το περίμενε - μου έδωσε ένα από τα δικά της χαρτάκια και προσευχήθηκε για μένα. Παρατηρώντας για λίγο τα ευτράπελα, έβγαλα το εύκολο συμπέρασμα πως κάποιοι αποσύρονται ηττημένοι κι αφήνουν το νουμεράκι τους όπου βρουν, μετατρέποντας τους πιο υπομονετικούς σε «κοράκια» που ψάχνουν κάτι μικρότερο από τη δικιά της τη μαύρη μοίρα! Έτσι, η κυριούλα μου έδωσε τη δική της «καταδίκη», αφού είχε βρει κάτι κομματάκι καλύτερο σε χρόνο αναμονής...

Περιττό να πω ότι όταν υπερβαίνεις το 900, καίγεσαι.

Μικρή λεπτομέρεια: το χαρτάκι μου δήλωνε πως κόπηκε αρκετή ώρα μετά από τη στιγμή που μπήκα στην τράπεζα (time traveling mystery), ενώ ταυτόχρονα παρουσίαζε ως παρούσα ημερομηνία την 27η Ιουνίου. Αν καθόμουν μέχρι τη λήξη ωραρίου των ταμείων είμαι σίγουρος ότι θα έβλεπα να περνά κι ένας τύπος ντυμένος κουνέλι, ενώ πάνω στην οροφή θα έσκαγε κινητήρας αεροπλάνου, με τους συνταξιούχους να κάνουν backing vocals στο «Mad World» αντί χορού αρχαίας τραγωδίας.

Τη Δευτέρα δεν το ετόλμησα. Εχθές, όμως, με σήκωσε το πατριωτικό μου (και η λύσσα για καινούρια CD’s) και είπα να το ξανακάνω.

Αριθμός 855. Τα χαρτάκια εξαντλημένα μέχρι ν’ ανάψω τσιγάρο. Στη φωτεινή ταμπέλα «εξυπηρέτησης» το νούμερο μόλις που είχε περάσει τα 500. Ημερομηνία, 27 Ιουνίου 2005. Ώρα... τρέχα γύρευε! Σε εγκύους και ηλικιωμένες προσφερόντουσαν με μεγαλύτερη ευκολία τα χαρτάκια των αγνοουμένων.

Έκανα μερικές βόλτες στα μαγαζιά, ήπια έναν καφέ στα Starbucks, κάπνισα, είδα φίλους, έβγαλα διάφορες κοινωνικές υποχρεώσεις, η αδελφή μιας γειτόνισσας που περίμενε στην ουρά μου είπε «πως μεγάλωσες εσύ, καλέ» και, στο τέλος, ένας Αρχάγγελος ήρθε προς το μέρος μου, με πήρε από το χεράκι και με άφησε ευλαβικά στο ταμείο αριθμός 2, προτού εξαφανιστεί μέσα σε μια θεόσταλτη, ουράνια λάμψη φωτός.

Χθες το μεσημέρι πίστεψα στα θαύματα.

10 Comments:

Blogger dystropoppygus said...

Δεν υπάρχει καφές στα Starbucks. Δύο λοιπόν τα θαύματα. Να πας κι απ' τη Παναγιά της Τήνου το Δεκαπενταύγουστο...

5:55 PM  
Blogger LemmyCaution said...

Υπάρχουν και καλύτεροι τρόποι να χτυπήσεις μια Εθνική. Πρώτος στην ουρά και απαλάσεσαι από πολύ περιττή γραφειοκρατεία. :) Έχω μια επιταγή από ασφαλιστική εταιρία για τροχαίο και έχω κάνει 2 αποτυχημένες προσπάθειες, οπότε σκέφτομαι την εναλακτική (να χτυπήσω μια Alpha).

1:26 AM  
Blogger stav said...

Αν καθόμουν μέχρι τη λήξη ωραρίου των ταμείων είμαι σίγουρος ότι θα έβλεπα να περνά κι ένας τύπος ντυμένος κουνέλι, ενώ πάνω στην οροφή θα έσκαγε κινητήρας αεροπλάνου, με τους συνταξιούχους να κάνουν backing vocals στο «Mad World» αντί χορού αρχαίας τραγωδίας.

Μου φαίνεται ότι εσένα έπρεπε να κάνω cast για το ρόλο του Donnie...για πές, είδες και ιριδίζουσα "σκουλήκια" να ξεπηδούν από τις κοιλιές των συνταξιούχων?

2:16 AM  
Blogger dystropoppygus said...

stav, να μας ειδοποιήσεις όταν κατεβείς, να σε περιμένουμε στο Ελ-Βεν, ο τουρίστας ντυμένος κουνέλι κι εγώ με σκουλήκια να βγαίνουν απ' την κοιλιά μου (πράγμα όχι δύσκολο, btw)...

11:22 AM  
Blogger Laughing Sheep88 said...

... αχάριστε. Ε, αχάριστε! Εγώ την λατρεύω την Εθνική. Όταν έπαιρνα κι εγώ από εκεί την επιστροφή έμαθα να "κρατάω" σπίτι. Μία χρονιά έκανα ένα σίδερο τα πουκάμισα του ταμία ενώ την επόμενη για να εξυπηρετηθώ πέρασα με viakal όλα τα μπάνια του προσωπικού στο υποκατάστημα που βρισκόμουν... Ανορθόδοξος τρόπος αλλά χρήσιμος... (και μετά αναρωτιούνται γιατί οι διαφημίσεις τους δεν αποδίδουν...)

11:24 AM  
Blogger LostBoy said...

This comment has been removed by a blog administrator.

12:29 PM  
Blogger LostBoy said...

The Curse of the Were-Cheque!

12:32 PM  
Blogger Ιφιμέδεια said...

Ωραίο κείμενο!
Προχτές στην Εθνική στο Κολωνάκι μύριζε κάτι καμένο, όλοι αναρωτιόντουσαν τι γίνεται, που η φωτιά (το υποκατάστημα στρωμένο με χαρτόνια, υπό κατασκευή..), ουδείς εκινήθη, ουδείς χαλάρωσε το σφίξιμο στο μαγικό χαρτάκι. Εγώ είδα όραμα το ολοκαύτωμα-αλα-Πομπηία, το πλήθος απολιθωμένο με ένα χαρτάκι ανά χείρας, σκέφτηκα ότι είναι γλυκειά η ρημάδα και την έκανα με ελαφρά..
Αύριο πάω Εθνική για νέο αγώνα μέχρις εσχάτων!

8:21 PM  
Blogger pinky and the brain said...

εγώ είχα πάει εμπορική όταν άνοιγε όπου η ουρά ήταν ατελείωτη, ο ένας ταμείας εκ των δύο άνοιξε ταμείο στις 8.15 και όχι 8 που ανοίγει η τράπεζα, ο δ/ντής αδιάφορος, και γενικώς ένας πανικός. στις απεργίες πρώτοι, στη δουλειά όμως μπάζουν και η εμπορική και η εθνική

11:52 PM  
Blogger dystropoppygus said...

Tι απέγινες εσύ, σε κρατάνε όμηρο στο υπόγειο καμιάς Τράπεζας; Πόσα λύτρα θένε;

6:45 AM  

Post a Comment

<< Home