Friday, July 01, 2005

#6 Χειρονομία.

Ο A. και ο B. γεννήθηκαν μαζί. Δίδυμα. Δεν ήταν η ομοιότητά τους που εντυπωσίασε νοσοκόμες και γιατρούς, αλλά το γεγονός ότι τα δύο αγοράκια βγήκαν από την κοιλιά της μάνας τους κρατώντας το ένα το χέρι του άλλου. Διαρκώς. Στην αρχή ήταν απλά χαριτωμένο και κανείς δεν τόλμησε να τα χωρίσει. Ώρες αργότερα, η επιστήμη σήκωσε τα χέρια ψηλά. Ήρθαν πολλοί γιατροί, κάμερες από την τηλεόραση, κόσμος σαστισμένος. Έκανε το γύρο του κόσμου η είδηση, μετά ξεχάστηκε.

Πέρασαν χρόνια. Στο σχολείο, στις ξένες γλώσσες και στα φροντιστήρια, στις μετέπειτα σπουδές. Από το στρατό πήραν αναβολή. Οι «γαλονάδες» δε μπορούσαν να βγάλουν άκρη με την κατάσταση. Οι άνθρωποι που τους συναντούσαν ήθελαν πάντοτε ν’ ακουμπήσουν τα ενωμένα τους χέρια, λες και ήταν ένα θαύμα που θα τους χάριζε φώτιση. Ευτυχώς, ο A. και ο B. ήταν δύο αγαπημένα αδέλφια.

Με τα φλερτ τους είχαν πρόβλημα, αφού κανένα κορίτσι σωστό δεν τολμούσε να κάνει τέτοιου είδους σχέση. Με τον άλλο δίπλα να παρακολουθεί τα πάντα... Υπήρξαν μερικές που το γούσταραν σα βίτσιο, αλλά ήταν μονάχα για σεξ, τίποτε πιο σοβαρό. Τον στεναχωρούσαν, όμως, πολύ όλα αυτά τον B. Η ανάγκη του να αγαπήσει - και ν’ αγαπηθεί - ήταν εντονότερη από εκείνη του A. Ήταν τόσο ορατό.

Για άλλη μια φορά πληγωμένος από μια αγάπη περαστική, ο B. αισθάνθηκε την ανάγκη να εξομολογηθεί. Σκυμμένος στον ώμο του αδελφού του, πέρασε το κατώφλι μιας εκκλησίας και άφησε τον A. ν’ ακούσει όλο αυτό τον πόνο να βγαίνει απ’ την ψυχή του. Ο A. συγκλονίστηκε. Μόλις εκείνη τη στιγμή κατάλαβε τι ήταν η πραγματική αγάπη. Γύρισε, λοιπόν, και φίλησε τον B. Στο στόμα. Και τότε συνέβη το πιο ανεξήγητο πράγμα που βίωσαν ποτέ: τα χέρια τους χώρισαν.

Με αυτό, το ίδιο χέρι, ο B. χαστούκισε τον A. Κι ύστερα τον άφησε κι έφυγε μακριά. Ο A. έκλαψε. Μονάχος. Και τα δύο αδέλφια δε συναντήθηκαν ποτέ ξανά...

13 Comments:

Blogger Old Boy said...

Eξαιρετικό.

3:18 AM  
Blogger ANemos said...

Είπες οτι μισείς την ποίηση;
Εκείνη μάλλον σε λατρεύει!

11:15 AM  
Blogger l'esprit de l'escalier said...

Σαν από μια ρομαντική εκδοχή της "Οικογένειας Μπες Βγες".

Εύγε, vt.

3:37 PM  
Blogger WhiteCarInGermany said...

Oh captain, my captain!

Is this first hand fiction or what?

Is this all yours?

I'll call all the Salieris of poetry of the known world to voodoo u!

5:38 PM  
Blogger LostBoy said...

You write shorts like this everyday? Then you need a publisher!!! no kidding, it's spooky and moving!

9:56 PM  
Blogger vague tourist said...

Ευχαριστώ.

Αυτά που γεννά η φαντασία μας δεν είναι ολότελα δικά μας, WhiteCar. Ψάξε βρες από πόσα κομμάτια του εαυτού μας, μέσα μας, συναρμολογούνται...

10:49 AM  
Blogger πιτσιρίκος said...

Πολύ όμορφο.

(θα ήμουν πιο εκδηλωτικός αλλά ζηλεύω κιόλας)

1:11 PM  
Blogger dystropoppygus said...

This comment has been removed by a blog administrator.

2:55 PM  
Blogger dystropoppygus said...

O.Toυρίστας - κατά το Ο.Henry...

2:57 PM  
Blogger DiS said...

Μ' αρέσουν όλα σου αυτά τα "μικρά". Λόγω μαλακισμένης ψυχοσύνθεσης τραβάω μέγιστο ζόρι με τα σεντόνια (των άλλων πάντα, ποτέ των δικών μου). Ψοφάω για κείμενα μικρά που έχουν αρχή, μέση, τέλος και δίνουν το μήνυμα χωρίς να ξεχειλώνει η ιστορία με περιττές περιγραφές συναισθημάτων (5 σελ. για το κλάμα της ψυχής μας, μη χέσω).

Υ.Γ.: Λεσπριτία, το ένδοξο έπος της οικογένειας Πουστοδούλου είναι κορυφαίο βιβλίο του Ξανθούλη για μένα :-)

5:57 PM  
Blogger emotional_anaemia said...

Μπράβο.
Εξαιρετικό κείμενο.

8:15 PM  
Blogger thatha said...

This comment has been removed by a blog administrator.

6:55 PM  
Blogger thatha said...

Θεσπέσιο. Πραγματικά υπέροχο. Παραδόξως μου θυμίζει κάτι που είχα γράψει πριν από 8 περίπου μήνες. "Παραδειγματίστηκα" (έκλεψα την ιδέα) και το ανέβασα εδώ. Αντί για Α. και Β. χρησιμοποίησα Aleph και Beth, έτσι για να μου την λένε.

6:56 PM  

Post a Comment

<< Home