Friday, July 29, 2005

Think... low.

Coldplay - Low
Blur - This is a Low
Cracker - Low
R.E.M. - Low
Billie Holiday - Speak Low
a-ha - Hunting High and Low
Beastie Boys - Slow and Low
Foo Fighters - Low
Public Image Ltd. - Low Life
Jaga Jazzist - Low Battery

Wednesday, July 27, 2005

Music for a better living #33

Του το υποσχέθηκα (λέγε με και «παραγγελιά»), διότι έχει πάθει μια κάποια πλάκα ο macmanus με την κυρία. Τούτο το τραγούδι, λοιπόν, δεν περιέχεται στο album της Jem Griffiths αλλά είναι ένα από τα exclusive και ακυκλοφόρητα tracks της volume two συλλογής «Everything Ends» από την τηλεοπτική σειρά «Six Feet Under», που το STAR - και η τηλεθέαση - καταδίκασε να παίζεται στο μαύρο χάραμα...

Jem - Amazing Life

Και όχι, είπαμε, δεν είναι η Dido! :-P

Υ.Γ. Μια εβδομάδα ακόμη. Μάλλον.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

The walls have ears…

It may sound a bit funny translated in English but you all know the expression. Why translate? And why write in English?

First of all, I dislike writing in English. I don’t have to prove anything by writing in any other language; I don’t expect to have an international crowd of readers! So, this is a rare exception. Why? Read the following mail that I received tonight and you’ll understand my motivation:

hi there,

i would write to you in greek, but it wasn't offered as a second language at my school ;-) i am writing to thank you for writing such lovely things about us at your blog -- it is a thrill to know that we have a fan in Greece! since the translation i got from Babelfish was rather messy, it would be wonderful if you could email us an english translation of your post and the comments you received. in any case, thank you for appreciating our music.

best wishes,
kristin
bedroom walls

OK, so far I have discovered praises for the tracks that I’m posting here from other countries. Now… the actual band thanking me for doing so?

Some of you may remember downloading their track “Winter, That's All” (Music for a better living #15) last month. This explains everything? Not quite, cause I have no idea how they found me.

Duh!

I’m speechless. Bedroom Walls, you already got my reply in your mailbox. This is just another way to say thank you. Keep writing… music for a better living.

For more info on Bedroom Walls try this link.

Monday, July 25, 2005

Let’s do the bunny warp!

«The Rocky Horror Picture Show» in 30 seconds, re-enacted by bunnies.

Δεν είμαι fan, αλλά σχεδόν κατουρήθηκα από τα γέλια. Το πιο αστείο που έχουν κάνει μέχρι σήμερα αυτά τα λαγουδάκια!

Δείτε και το extra, hidden clip μετά το τέλος της «ταινίας».

This is no time for tears.

Πολύς ο ντόρος αυτές τις μέρες για το επερχόμενο (και... πολυκατεβασμένο) single των Depeche Mode. Ας μου επιτραπεί ο αντίλογος, διότι το κομμάτι που εγώ προτιμώ δεν είναι το «Precious» αλλά το «No Time for tears» των Pet Shop Boys, από τις συνθέσεις τους για το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» του Αϊζενστάιν που πρόκειται να κυκλοφορήσουν σε album στις 5 Σεπτεμβρίου. Μια υπέροχη μελωδία με βάση το πιάνο, που υπογραμμίζεται από τα έγχορδα για να κορυφωθεί σε κάτι μετά-συμφωνικό.

Ίσως όχι ένα ακόμη pop hit αλλά σίγουρα κάτι αξιομνημόνευτο...

Sunday, July 24, 2005

Σου το λέω. Δεν έχει νόημα.

Υπάρχουν στιγμές που θέλω να κλείσω τα μάτια αλλά κάτι μπαίνει ανάμεσα. Σαν εμπόδιο. Και είναι τόσο ανόητο. Θέλω να τα καλύψω με τα χέρια μου, μέχρι να σκοτεινιάσει ο κόσμος γύρω, αλλά... φοράω γυαλιά.

Έχω αυτή την παιδιάστικη επιθυμία να ακουμπήσω τις παλάμες μου στο πρόσωπό μου. Να κλείσω τα μάτια τόσο ερμητικά ώστε να μην υπάρξει περίπτωση να δω κάτι. Κι ύστερα ν’ απλώσω δειλά τα ενωμένα μου δάχτυλα και να κοιτάξω τι κρύβεται εκεί έξω, να κάνω ξανά εκείνη τη ζαβολιά που κάναμε μικρά, να ερωτοτροπήσω ξανά με τη ζωή σα να παίζουμε κρυφτό.

Σκέφτομαι τα χρόνια που μπορούσα να δω μακριά χωρίς καμιά βοήθεια. Χαμογελάω αμήχανα καθώς σήμερα μισοκλείνω τα μάτια για να δω γύρω μου λίγο πιο καθαρά. Θέλω να φανταστώ τον κόσμο εκείνων που ζουν στο σκοτάδι. Κλείνω τα μάτια και αναζητώ τη σιωπή των εικόνων τους.

Χωρίς τα γυαλιά, προσπαθώ να δω το μόνιτορ και τις λέξεις που κόβονται ανάμεσα στα δάχτυλά μου. Δε βγάζω λέξη. Είναι κάπως ειρωνικό. Δε βγαίνει άκρη... εκεί έξω.

Καληνύχτα.

Saturday, July 23, 2005

Αυτή η μουσική θα σου πάρει το κεφάλι!

Link αφιερωμένο εξαιρετικά στον estarian.

Music for a better living #32

Αν και ο τίτλος που θα ταίριαζε καλύτερα εδώ είναι...
cover versions from HELL!

Κατεβάστε τα ρισκάροντας τη διανοητική σας υγεία!

Στο πρώτο, οι αγαπητοί... σε άλλους Flaming Lips κατακρεουργούν το κλασικό anthem των Queen για τις ανάγκες του επερχόμενου (22 Αυγούστου στη Μεγάλη Βρετανία, 9 στις ΗΠΑ) tribute album «Killer Queen» (εύστοχος τίτλος). Εάν άρπαζα ένα μάτσο αδέσποτες γάτες από την ουρά και τις έκανα σβούρα, βιάζοντας ταυτόχρονα μερικά μουσικά όργανα γι’ αυτά τα 6:39 της ηχογράφησης, πιστεύω πως θα είχα κάθε δικαίωμα να μπω κι εγώ σε τούτη τη συλλογή. Και θα είχα τους Flaming Lips στο κλάσιμο, ευχαριστώ!

Flaming Lips - Bohemian Rhapsody

Η επόμενη περίπτωση μας διδάσκει πόσο αγαπούν στην Ουκρανία τους Smiths! Το συγκρότημα των Ukrainians είχε την έμπνευση να κυκλοφορήσει ολόκληρο ΕΡ με διασκευές τους, ονόματι «Pisni Iz The Smiths», το οποίο δεν είμαι σίγουρος πως μεταφράζεται - και μάλλον κανείς δεν πρέπει να μάθει ποτέ! Σας αρκεί ο τρόπος που «μεταχειρίζονται» το «Bigmouth Strikes Again» στο παραπλανητικό link που ακολουθεί...

Ukrainians - Batyar

Υ.Γ. Εάν σας συμβεί οτιδήποτε κακό ύστερα, εγώ θα ρίξω την ευθύνη στις υψηλές θερμοκρασίες.

(The links will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Friday, July 22, 2005

Κάτι τρέχει με τους δίπλα… #2

Λοιπόν, η ηχορύπανση από δίπλα προέρχεται σίγουρα από άνδρα, ο οποίος έχει πιστέψει πως έχει φωνητικές ικανότητες! Τραγουδάει κι από πάνω. Όλο και περισσότερο. Σε μερικές περιπτώσεις πρέπει να χρησιμοποιεί και μικρόφωνο! Γιατί ακούγεται ΔΥΝΑΤΑ!!!

Το σημερινό πρωινό ξύπνημα περιλάμβανε νησιώτικο, μια Ευρυδίκη και το «Σ΄έχω κάνει Θεό» (κάμποσες φορές) αλλά όχι με το Μαζωνάκη (σκηνές σοκ σε όλη τη γειτονιά)! Προτίμησε την original version και έκανε πρώτη φωνή μαζί με τη Στανίση.

Μήπως πρέπει να βγω στο μπαλκόνι και ν’ αρχίσω τις παραγγελιές;

Παλικάρι, να σου κάνω μια ερώτηση;
Το «Συγνώμη κύριε, ποιος είστε;» παίζει;

Wednesday, July 20, 2005

#7 Πως είπαμε πως είναι τ' όνομά σου;

Ο _____ μισούσε τις ονομαστικές εορτές. Όλα ξεκίνησαν από την ημέρα της βάπτισής του. Οι γονείς και τα δύο σόγια είχαν ανοίξει μέτωπα και δε συμβιβάζονταν με καμία διπλή ονομασία. Πάνω στην ύστατη στιγμή, βαράει ο πατέρας μια τουφεκιά, παγώνουν όλοι στο παρεκκλήσι κι ο παπάς με το μωρό στα χέρια, πηγαίνοντας ν’ ανασάνει, λύνει τη σιωπή με ένα «_____».

Ήταν προφανές πως μ’ ένα τέτοιο όνομα, ο _____ δεν θα γιόρταζε ποτέ. Κι από μικρό παιδί μισούσε όλους όσους είχαν ένα κανονικό, θρησκευτικό όνομα. Μισούσε τη κάθε μέρα που όλοι θυμόντουσαν αυτό το όνομα, που ήθελαν να εκφράσουν την αγάπη τους με κάθε τρόπο, τηλεφωνώντας, στέλνοντας μηνύματα ή δωρίζοντας το παραμικρό, για μια τόση δα λέξη. Για όνομα, δηλαδή...

Χρόνια πολλά πέρασαν δίχως ένα «χρόνια πολλά». Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ήταν μια μοιραία μέρα για τον ____, όλα του πήγαιναν στραβά, από δουλειά μέχρι και προσωπικά. Για να ξελασκάρει από σκέψεις κι ανθρώπους, το βράδυ αποφασίζει να βγει έξω μόνος. Πολλές φορές το χρειαζόταν αυτό κι ας τον έλεγαν οι φίλοι του ακοινώνητο. Συνήθως έκανε βόλτες μακρινές με τα πόδια. Άλλες φορές, επειδή δε μπορούσε να ζήσει χωρίς μουσική, έμπαινε στ’ αμάξι και χανόταν οδηγώντας σε δρόμους παραλιακούς, για να μελαγχολεί και να γελάει ταυτόχρονα σαρκάζοντας τα ρομαντικά στερεότυπα. Εκείνο το βράδυ είχε επιλέξει να «χαθεί» ανάμεσα σε εκατοντάδες ανθρώπους, σε μαγαζιά πολυσύχναστα, πολύβουα, γεμάτα από ανθρώπους που μιλούσαν ο ένας στον άλλον επαναλαμβάνοντας εκατοντάδες μικρά ονόματα.

Ξεκίνησε από ένα εστιατόριο σνομπίστικο, όπου συνήθως δεν τολμούσες να διαβείς την πόρτα του δίχως κράτηση. Κάτι που δεν έκανε ποτέ ο _____, γιατί δεν ήθελε να αντιμετωπίσει το σαστισμένο βλέμμα ή την άβολη σιωπή του εκάστοτε μετρ του μαγαζιού. Για κακή του τύχη, ήταν όλο κλεισμένο από κάποιον επώνυμο που γλεντούσε για την ονομαστική του εορτή. Στο δεύτερο εστιατόριο της αρεσκείας του, τον έβαλαν δίπλα σ’ ένα μεγάλο τραπέζι που έκανε απίστευτο θόρυβο. Ίσως γι’ αυτό ήταν και το μοναδικό ελεύθερο. Κάποια στιγμή έσβησαν όλα τα φώτα κι από το μισοσκόταδο ξεπρόβαλλε μια τούρτα. Ήξερε πολύ καλά ο _____ τι σήμαινε αυτό. Ήταν τόσο γκαντέμης.

Αργότερα κατέληξε σ’ ένα μπαρ. Οι πιθανότητες έλεγαν πως θα έπεφτε πάνω σε παρέα καλεσμένη από εορτάζοντα, που εκείνη τη στιγμή θα κερνούσε σφηνάκια και θα άνοιγε σαμπάνιες, καταβρέχοντας τους πάντες και χασκογελώντας σα να μη συνέβαινε τίποτα. Ποιος μπορούσε να πει κακή κουβέντα ή να χαλάσει το κέφι ενός ανθρώπου που γιόρταζε, έστω και για τ’ όνομά του; Κάθισε μουτρωμένος στο μπαρ, παρήγγειλε ποτό, προσπάθησε να μην κοιτάζει γύρω, κι έκανε υπεράνθρωπες προσπάθειες να κρατήσει την οργή του όταν ένας φελλός προσγειώθηκε στο μέτωπό του, δευτερόλεπτα πριν γίνει μούσκεμα από αδιευκρίνιστης ποιότητας και προέλευσης αφρώδη οίνο. Βρωμοκοπούσε. Μια κοπέλα τον πλησιάζει με μια πετσέτα. Μάλλον δούλευε στο μπαρ. Την γλυκοκοίταξε κι εκείνη το κατάλαβε. Χαμογελούσε, πια. Πήγε να τη ρωτήσει κάτι, εκείνη δεν άκουσε, το φώναξε ξανά, να την ευχαριστήσει ήθελε βασικά, με μια παύση ερευνητική στο τέλος, σα να ρωτούσε δειλά πως ήταν τ’ όνομά της. «____ με λένε», του απάντησε ακόμα πιο αμήχανη εκείνη. «Εγώ είμαι ο _____», συνέχισε εκείνος. Κοιταχτήκανε καλά στα μάτια. Κοκκίνισαν για λίγο. «Πότε γιορτάζεις εσύ; Να ξέρω πότε να σε κεράσω, δηλαδή», του είπε κι εκείνος, δίχως να σκεφτεί τι να πρωτοπεί, πλησίασε στ’ αφτί της και της ψιθύρισε: «Κάθε μέρα».

Ερωτεύτηκαν μέσα σε λίγα λεπτά της ώρας. Γέλασαν όσο ποτέ στη ζωή τους όταν χρειάστηκε να τυπώσουν τα προσκλητήρια του γάμου τους. Κι έζησαν μαζί ευτυχισμένοι για... χρόνια πολλά.

Tuesday, July 19, 2005

Κάτι τρέχει με τους δίπλα...

Θυμάστε που σας έλεγα για κάτι γείτονές μου που ακούνε συνέχεια Μαζωνάκη και Παπαρίζου ΜΟΝΟ; Δυστυχώς, το ρεπερτόριο διευρύνθηκε σήμερα.

Ως τώρα έχω ακούσει και Oasis και νησιώτικα, με το «Gucci Φόρεμα» εξακολουθεί να πέφτει απίστευτο μεράκλωμα, ενώ στο «Number One» μια ανδρική φωνή ακούγεται πάνω από την Παπαρίζου λες και κάνει πρόβες για το «Fame Story» (έτσι δεν το λένε αυτό του ΑΝΤ1;).

Οίκτο.

Κι εγώ ο κακομοίρης δεν έχω τίποτε για να περάσω στην αντεπίθεση χωρίς να εκτεθώ και στη γειτονιά. Σκανδιναβικό downtempo; Ούτε που θα περάσει το ανοιχτό παράθυρο η μελωδία. Τζων Τίκης; Αποκλείεται να τον γνωρίζουν.

Ούτε καν το «Δώσε» της MLV δεν έχω!

Μέχρι που φτιάχνεις καρυδόπιτα...

Σε περίπτωση που είδατε το «War of the Worlds» και θέλετε τα λεφτά σας πίσω, αλλά δεν έχετε αυταπάτες ότι θα σας τα δώσει κάποιος, ιδού η λύση: βγάλτε το άχτι σας γελώντας με τον Τομ!

κάνε κλικ εδώ, παρακαλώ

Είναι αυτό που λέμε «δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσω ή να τρομάξω»...

Sunday, July 17, 2005

Music for a better living #31

“The name Diefenbach comes from the movie Fargo,” says keyboard player, Lasse. “There’s a character called Reilly Diefenbach who keeps calling the main character up asking for these stupid insurance numbers.”

Diefenbach - The Police

Έρχονται από τη Δανία. Κι αυτό το τραγούδι είναι το φετινό «Misread». Επιτέλους (sigh)! Αναζητήστε και το album τους («Set & Drift»). Πριν καλέσω την αστυνομία (Έλενα Βασιλάκη κανείς;).

Το καλοκαίρι γίνεται όλο και πιο υπέροχο.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

This morning a jukebox saved my life.

Aztec Camera - Oblivious
Badly Drawn Boy - Once Around the Block
Bananarama - Cruel Summer
Beastie Boys - Hey Ladies
Brian Eno - Needle in the Camel's Eye
Citizen King - Under the Influence
Deacon Blue - This Train Will Take You Anywhere
Diefenbach - The Police
Dubstar - Believe in Me
Everything But the Girl - Five Fathoms
Frazier Chorus - Typical
Lloyd Cole & The Commotions - My Bag
Luscious Jackson - Nervous Breakthrough
New Order - Bizarre Love Triangle
Nick Lowe - Cruel to Be Kind
Pet Shop Boys - A Red Letter Day
Pixies - Debaser
Plej - You (12 inch mix)
Prince - Pop Life (extended remix)
Royksopp - Beautiful Day Without You
Stakka Bo - Great Blondino (st. etienne remix)
Talking Heads - Crosseyed and Painless
The House of Love - Hedonist
The Housemartins - Bow Down
The Jam - Start!
The Jesus and Mary Chain - Far Gone and Out
The Specials - Message to You Rudy
The Supremes - Love Is Like an Itching in My Heart
The The - Jealous of Youth
Timo Maas - To Get Down
Whirlpool Production - From Disco to Disco
Yello - To the Sea (single mix)

Saturday, July 16, 2005

Walking distance.

Απόψε το βράδυ, περπατώντας προς το σπίτι:

η ηχώ από ένα τραγούδι της Βουγιουκλάκη ταξίδευε από μπαλκόνι σε μπαλκόνι

παρά τη δύναμη της τηλεόρασης, εγώ σκεφτόμουν ένα τραγούδι των Aztec Camera

ένας παιδικός μου φίλος, σχεδόν «φυτό» από ατύχημα με μηχανή, χάζευε τον έξω κόσμο με το κεφάλι γυρτό, καρφωμένος στο καροτσάκι του - δε με αναγνώρισε

Wednesday, July 13, 2005

Music for a better living #30

But I’ve never been the bitchy one!

Mechanical Me - Beachy Head (Bonobo Mix)

Υ.Γ. Μην το βάλετε στο repeat. Θ’ αρχίσετε ν’ αναζητάτε «ουσίες». Ή την ξαπλώστρα. Ή το μακροβούτι. Όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά επικινδυνότητας...

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Tuesday, July 12, 2005

Μου τη σπάει! #3

Μου τη σπάει η βερμούδα με το «alternative» αθλητικό και τα μαύρα (συνήθως όλα μαύρα είναι, αλλά λέμε τώρα...) καλτσάκια.

Τι είναι αυτή η επιδημία; Θα έπρεπε να βγαίνει με σλόγκαν «Και τα Εξάρχεια έχουν δικαίωμα στις καλοκαιρινές διακοπές» και να πωλείται σε σετ του ενός, ως πακέτο.

Δεν ξέρω αν θα ήταν χειρότερο με σαγιονάρα.

Πως παίρνει κανείς άδεια οπλοχρησίας;

Music for a better living #29

Συνταγές επιβίωσης για ακόμη ένα ανόητο και βαρετό καλοκαίρι:

mojito, mojito, mo-mo-mojito
μηλόπιτα μαμάς με τρελές ποσότητες παγωτού
milkshakes (τέρμα το ice tea και η συμπάθεια)
ψυχοθεραπευτικές βόλτες σε DVD-άδικα και CD-άδικα
καλά νέα
κανένα σχέδιο για διακοπές
dreamy psychedelia έτους 1968

The United States of America - Love Song for the Dead Che

Υ.Γ. Η επανάσταση δεν θα έρθει ούτε και σήμερα.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Wednesday, July 06, 2005

Σαν πας παιδί μου στην ΕΘΝΙΚΗ...

Μου είχε έρθει μια καλή επιστροφή από την Εφορία (σε ειδοποιούν από νωρίς για το ποσόν, αλλά η γαμημένη η «επιταγή» εμφανίζεται μήνες μετά, έτσι για να σου τα σπάνε όσο περισσότερο μπορούν...) και περίμενα την κατάλληλη ημερομηνία για να «χτυπήσω» μια ΕΘΝΙΚΗ. Τελικά, χτύπησε η απεργία πρώτη. Ώσπου την Παρασκευή που μας πέρασε έληξε το μαρτύριο και γεμάτος ηδονή (για τα «ψωνάκια» που θα ακολουθούσαν) έτρεξα προς το πλησιέστερο υποκατάστημα.

Λάθος. Μεγάλο.

Αρχικά, να πω ότι τα «χαρτάκια» με το νούμερο προτεραιότητας είχαν εξαντληθεί (νομίζω ότι δεν παίζει τετραψήφιο, άρα βάλτε με το μυαλό σας τι είχε γίνει από το πρωί...). Εκεί που πήγαινα να δηλώσω απαρηγόρητος για την αποτυχία του εγχειρήματος, ευγενική κυριούλα - που είχε γίνει σαν την τρελή του Σαγιό από το περίμενε - μου έδωσε ένα από τα δικά της χαρτάκια και προσευχήθηκε για μένα. Παρατηρώντας για λίγο τα ευτράπελα, έβγαλα το εύκολο συμπέρασμα πως κάποιοι αποσύρονται ηττημένοι κι αφήνουν το νουμεράκι τους όπου βρουν, μετατρέποντας τους πιο υπομονετικούς σε «κοράκια» που ψάχνουν κάτι μικρότερο από τη δικιά της τη μαύρη μοίρα! Έτσι, η κυριούλα μου έδωσε τη δική της «καταδίκη», αφού είχε βρει κάτι κομματάκι καλύτερο σε χρόνο αναμονής...

Περιττό να πω ότι όταν υπερβαίνεις το 900, καίγεσαι.

Μικρή λεπτομέρεια: το χαρτάκι μου δήλωνε πως κόπηκε αρκετή ώρα μετά από τη στιγμή που μπήκα στην τράπεζα (time traveling mystery), ενώ ταυτόχρονα παρουσίαζε ως παρούσα ημερομηνία την 27η Ιουνίου. Αν καθόμουν μέχρι τη λήξη ωραρίου των ταμείων είμαι σίγουρος ότι θα έβλεπα να περνά κι ένας τύπος ντυμένος κουνέλι, ενώ πάνω στην οροφή θα έσκαγε κινητήρας αεροπλάνου, με τους συνταξιούχους να κάνουν backing vocals στο «Mad World» αντί χορού αρχαίας τραγωδίας.

Τη Δευτέρα δεν το ετόλμησα. Εχθές, όμως, με σήκωσε το πατριωτικό μου (και η λύσσα για καινούρια CD’s) και είπα να το ξανακάνω.

Αριθμός 855. Τα χαρτάκια εξαντλημένα μέχρι ν’ ανάψω τσιγάρο. Στη φωτεινή ταμπέλα «εξυπηρέτησης» το νούμερο μόλις που είχε περάσει τα 500. Ημερομηνία, 27 Ιουνίου 2005. Ώρα... τρέχα γύρευε! Σε εγκύους και ηλικιωμένες προσφερόντουσαν με μεγαλύτερη ευκολία τα χαρτάκια των αγνοουμένων.

Έκανα μερικές βόλτες στα μαγαζιά, ήπια έναν καφέ στα Starbucks, κάπνισα, είδα φίλους, έβγαλα διάφορες κοινωνικές υποχρεώσεις, η αδελφή μιας γειτόνισσας που περίμενε στην ουρά μου είπε «πως μεγάλωσες εσύ, καλέ» και, στο τέλος, ένας Αρχάγγελος ήρθε προς το μέρος μου, με πήρε από το χεράκι και με άφησε ευλαβικά στο ταμείο αριθμός 2, προτού εξαφανιστεί μέσα σε μια θεόσταλτη, ουράνια λάμψη φωτός.

Χθες το μεσημέρι πίστεψα στα θαύματα.

Tuesday, July 05, 2005

Music for a better living #28

Λυσσάξανε τα gay, εξερράγησαν και τα homophobes. Μακελειό στα comments κάθε λίγο και λιγάκι. Επί ματαίω αναζητούμε την ειρήνη ανάμεσα στα τρία φύλα...

Τελικώς, η μουσική μπορεί να εξημερώσει και τα δύο στρατόπεδα;

Εγώ έβαλα τα δυνατά μου και σας προσφέρω... μια ισοφάριση!

Screeching Weasel - I Wanna Be a Homosexual

Sloppy Seconds - I Don't Wanna Be a Homosexual

Make love, not posts.

Υ.Γ. Ο εισαγωγικός διάλογος στο δεύτερο τραγούδι προέρχεται από super cult ταινία την οποία καλείστε να αναγνωρίσετε (μαζί με το όνομα του σκηνοθέτη, παρακαλώ), με έπαθλο ένα bonus track ανάλογου περιεχομένου.

yk, εσύ δεν παίζεις, μην τολμήσεις και το ξεράσεις!

(The links will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Sunday, July 03, 2005

Think... hello.

Deep Dish - Say Hello
The Beloved - Hello
Poe - Hello
The Beatles - Hello, Goodbye
The Field Mice - Between Hello and Goodbye
Soft Cell - Say Hello, Wave Goodbye
Interpol - Say Hello to the Angels
David Bowie - Hallo Spaceboy
Kate Bush - Hello Earth
!!! - Hello? Is This Thing On?

Not people. Brains.

- I can finally see, the one thing... the only thing that will relieve this horrible suffering.
- What, Freddy? What?
- Live... BRAAAAAAAAAAAAIIIIINS!

Saturday, July 02, 2005

synch-ρονίσου.

Οι εντυπώσεις από την πρώτη μέρα στο synch ήταν άριστες. Εάν εξαιρέσουμε κάποια προβλήματα φαινομένου... σάουνας στις κλειστές εγκαταστάσεις (σε συνδυασμό με χορό, όμως, ισοφαρίζεις τη «μπέμπελη» διότι χάνεις κανά δράμι παραπάνω), η οργάνωση ήταν αξιοζήλευτη, με τα πάντα να ξεκινούν στην ώρα τους και το προσφερόμενο οπτικοακουστικό θέαμα να κρατά το ενδιαφέρον για πολλές ώρες.

Χθες παρακολούθησα τα live στο ανοιχτό Θέατρο, όπου οι Milto Eph & Junior SP αποτέλεσαν την πραγματική έκπληξη της βραδιάς, ο Κωνσταντίνος Β. στάθηκε σε αξιοπρεπή επίπεδα με ένα κάπως πιο «experimental» electro ρεπερτόριο και οι Plaid σταδιακά κατόρθωσαν να δημιουργήσουν ένα κλίμα συναυλιακό, καθώς οι θεατές μετριόντουσαν με το δάχτυλο (αν δεν είχες τίποτε άλλο να κάνεις κατά τη διάρκεια του live). Ο προβληματισμός για το αν δύο τύποι με Mac που πατάνε κάτι κουμπιά είναι «ζωντανή» εμφάνιση γεννήθηκε και αναπτύχθηκε σε ουκ ολίγες συζητήσεις.

Αστειάκια που ειπώθηκαν ενώ έπαιζαν οι Plaid:
«Ουπς, μου γλίστρησε το mouse. Ακούστηκε άσχημα;»
«Πάτησα delete κατά λάθος. Μόλις χάσαμε ένα τραγούδι.»

Δε μπόρεσα να κάτσω σε ολόκληρο το DJ set του Akufen (περασμένες δύο το πρωί, ο καύσων της Τέντας, η κόπωση, το προχωρημένο της ηλικίας...), αλλά ο άνθρωπος αξίζει δικαιωματικά τον τίτλο του... χειρουργού στο χώρο της ηλεκτρονικής μουσικής. Ήταν μια στιγμή χαράς.

Δυστυχώς, ο κόσμος δεν ήταν αρκετός για να δημιουργηθεί ένα πραγματικό κλίμα γιορτής. Αλλά οι άνθρωποι που το έστησαν όλο αυτό αξίζουν καλύτερης υποστήριξης και ελπίζω αυτές τις δύο μέρες να περάσετε μια βόλτα από Λαύριο.

Enjoy. It’s just another bloody weekend.

Υ. Γ. Του χρόνου φροντίστε να υπάρχει έστω ένας κάπως μεγαλύτερος «κράχτης» για την κάθε βραδιά. Κρίμα είναι να μην υπάρχουν αποδέκτες σε μια τόσο ωραία δουλειά.

Ασαφής προορισμός.

Εάν έκανα ποτέ κάτι που σ' έβλαψε, να ξέρεις πως το γράμμα σ το πρόλαβα στο λεξιλόγιο.

Αν βασίστηκες σε ότι άκουσες για μένα από άλλους, αγκάλιασέ τους όσο πιο σφιχτά και στοργικά γίνεται. Μέχρι να νοιώσεις τα σκατά τους να ξεχειλίζουν.

Αν δεν αξίζει τον κόπο να το σκεφτείς, δε μας άξιζε ποτέ.

Γκρίζα διαφήμιση.

Όσοι βαριούνται αυτό το blog, την εγωπαθή, εγωιστική, εγωκεντρική προσωπικότητά μου ή τον εγωτισμό που ασκείται θρασύδειλα σε κάθε post μου, αλλά αρέσκονται στο να διαβάζουν (ή να ανακαλύψουν) μονάχα τις ιστορίες που είχαν «δημοσιευτεί» μέχρι σήμερα από εδώ, ιδού η στιγμή της λύτρωσης!

http://acertaintourist.blogspot.com/

Χωρίς comments, links, γλαφυρότητες και άλλες αηδίες.

Ευχαριστώ για την αγάπη (τα ψάρια μπορούν να περιμένουν).

Friday, July 01, 2005

#6 Χειρονομία.

Ο A. και ο B. γεννήθηκαν μαζί. Δίδυμα. Δεν ήταν η ομοιότητά τους που εντυπωσίασε νοσοκόμες και γιατρούς, αλλά το γεγονός ότι τα δύο αγοράκια βγήκαν από την κοιλιά της μάνας τους κρατώντας το ένα το χέρι του άλλου. Διαρκώς. Στην αρχή ήταν απλά χαριτωμένο και κανείς δεν τόλμησε να τα χωρίσει. Ώρες αργότερα, η επιστήμη σήκωσε τα χέρια ψηλά. Ήρθαν πολλοί γιατροί, κάμερες από την τηλεόραση, κόσμος σαστισμένος. Έκανε το γύρο του κόσμου η είδηση, μετά ξεχάστηκε.

Πέρασαν χρόνια. Στο σχολείο, στις ξένες γλώσσες και στα φροντιστήρια, στις μετέπειτα σπουδές. Από το στρατό πήραν αναβολή. Οι «γαλονάδες» δε μπορούσαν να βγάλουν άκρη με την κατάσταση. Οι άνθρωποι που τους συναντούσαν ήθελαν πάντοτε ν’ ακουμπήσουν τα ενωμένα τους χέρια, λες και ήταν ένα θαύμα που θα τους χάριζε φώτιση. Ευτυχώς, ο A. και ο B. ήταν δύο αγαπημένα αδέλφια.

Με τα φλερτ τους είχαν πρόβλημα, αφού κανένα κορίτσι σωστό δεν τολμούσε να κάνει τέτοιου είδους σχέση. Με τον άλλο δίπλα να παρακολουθεί τα πάντα... Υπήρξαν μερικές που το γούσταραν σα βίτσιο, αλλά ήταν μονάχα για σεξ, τίποτε πιο σοβαρό. Τον στεναχωρούσαν, όμως, πολύ όλα αυτά τον B. Η ανάγκη του να αγαπήσει - και ν’ αγαπηθεί - ήταν εντονότερη από εκείνη του A. Ήταν τόσο ορατό.

Για άλλη μια φορά πληγωμένος από μια αγάπη περαστική, ο B. αισθάνθηκε την ανάγκη να εξομολογηθεί. Σκυμμένος στον ώμο του αδελφού του, πέρασε το κατώφλι μιας εκκλησίας και άφησε τον A. ν’ ακούσει όλο αυτό τον πόνο να βγαίνει απ’ την ψυχή του. Ο A. συγκλονίστηκε. Μόλις εκείνη τη στιγμή κατάλαβε τι ήταν η πραγματική αγάπη. Γύρισε, λοιπόν, και φίλησε τον B. Στο στόμα. Και τότε συνέβη το πιο ανεξήγητο πράγμα που βίωσαν ποτέ: τα χέρια τους χώρισαν.

Με αυτό, το ίδιο χέρι, ο B. χαστούκισε τον A. Κι ύστερα τον άφησε κι έφυγε μακριά. Ο A. έκλαψε. Μονάχος. Και τα δύο αδέλφια δε συναντήθηκαν ποτέ ξανά...

Music for a better living #27

Ανάμεσα σε όλα αυτά που έγραφε, υπήρχε κάτι που τον έκανε να αιμορραγεί. Διαρκώς. Καθώς γυρνούσε πίσω.

Συνέχισε να στέκει εκεί απαρατήρητο. Τον έκανε να μετανιώνει. Για τ’ άδικο. Ή τον γέμιζε με μια μυστηριακή δύναμη το γεγονός αυτό.

Ήταν σα να μιλούσε σε τυφλούς. Που όσο κι αν προσπαθούσαν, χαϊδεύοντας την οθόνη, δε μπορούσαν να αισθανθούν τα γράμματα.

Από όλους έλειπε αυτή η αίσθηση της αφής.

Max Richter - On the Nature of Daylight

Devics - Connected by a String

Max Richter - Untitled

Ψηλαφιστά κι εκείνος έψαχνε να βρει το νόημα μέσα από αυτή την άγνοια. Κι ας υπήρχαν οι λέξεις.

Εκεί, μπροστά τους.

Ανάμεσά τους.

(The links will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)