Monday, June 06, 2005

Such a good year.

Μερικές φορές χρησιμοποιώ ημερολόγια. Όχι πια filofax. Βολεύουν στο να κρατάω κάποιο λογαριασμό στη δουλειά. Στο να προγραμματίζω το χάος. Ούτως ή άλλως δεν είμαι και τόσο οργανωτικός. Όταν γυρίζω σπίτι, οι τσέπες μου είναι γεμάτες χαρτάκια. Reminders. Things to do. Κάποια στιγμή γίνονται βουνό. Κι όταν κάνω το ξεκαθάρισμα χαμογελάω με αμηχανία. Για τα πράγματα που έκανα, για εκείνα που δεν «έκατσαν», για τα τηλέφωνα που δεν πήρα... Γάμα τα, μωρέ!

Μερικές φορές έγραφα και κάτι προσωπικά σε αυτά τα ημερολόγια. Πιο τακτικά όταν αισθανόμουν να «πνίγομαι» από κάτι. Ακόμη δεν έχω καταλάβει τι είδους ανάγκη είναι αυτή, γιατί δε μιλάμε για «μυστικά» ή πράγματα για τα οποία δεν έκανα κουβέντα. Μπορεί και να μας βγαίνει μια ανάγκη να τα πούμε στον ίδιο μας τον εαυτό κι αυτό να μείνει, χρόνια μετά, για να μας θυμίζει αυτά που το μυαλό κι η μνήμη δεν συγκρατούν. Η μνήμη είναι επιλεκτική. Και η «σύνοψη» που σου δίνει από περιόδους του παρελθόντος γίνεται αρκετά ασαφής με την πάροδο...

Σκάλιζα στο γραφείο μου και βρήκα ένα από αυτά τα ημερολόγια, που υποτίθεται πως είχαν χρήση επαγγελματική. Καμία σχέση. Γεμάτο σημειώσεις ήταν, ατάκες από διαλόγους μελλοντικών ηρώων που δεν πρόλαβαν να ζήσουν σε μελάνι, φωτογραφίες μου από parties, συγκεντρώσεις και κάτι arty ασπρόμαυρες με «ύφος» από μια δουλειά που είχα αγαπήσει κάποτε, κάρτες από την Χ. με ευχές και κουλά μηνύματα, μέχρι κι ένα κακοφωτοτυπημένο έντυπο πρόσληψης.

Όταν δεν έχεις πια ιδέες, ανατρέχεις στη μνήμη. Και κάτι τέτοιες «ανακαλύψεις» την αφήνουν να αναπνεύσει μαζί σου. Και πάλι.

Ήταν από μια παράξενη χρονιά, που τόσα άλλαζαν μέσα μου. Και γύρω. Είχα κλείσει τέσσερα χρόνια σ’ ένα γραφείο, φόρτωνα όλο και περισσότερες δουλειές, η Έλενα Βασιλάκη δήλωνε πως «η Ελλάδα υποφέρει για διασκέδαση» (πολλαπλών αναγνώσεων κορυφαία ατάκα) από το «Trash TV», στις Κάννες γινόταν της παλαβής με τον Michael Jackson και στα τραπέζια για φαγητό τα βράδια σπάνια ήμασταν κάτω από 15. Το ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ήταν ακόμη ανοιχτό τα καλοκαίρια και γινόμουν κουρέλι στο χορό. Το βιβλίο μου έχει πλέον τίτλο, αλλά τα πάντα είναι προσωρινά ανάμεσα σε μια αρχή κι ένα τέλος...

«Είσαι εντάξει... παρ’ όλα αυτά.»

Η διαπίστωση πως η ίδια εκδρομή δε μπορεί να σου βγει σε καλό πάνω από μια φορά, ο κωλοπαιδισμός, οι συγγνώμες που δεν ακούς ποτέ, ένας φίλος που ποτέ δεν κατάλαβες πως είχες δίπλα σου, η ψυχρότητα, η μεγάλη καούρα για τους Ολυμπιακούς του 2004, η μανία κάποιων άλλων να αποδείξουν πως είναι οι καλύτεροι σ’ αυτό που κάνουν, η «σφαλιάρα» που σε φέρνει ξαφνικά από πάνω. Κλάματα. Αϋπνίες. Η κρίση των 30. Το τελευταίο party γενεθλίων που κάνω στο σπίτι. Με ξεθέωμα χορού. Ως τις έξι το πρωί. Χωρίς μπάτσους. Περασμένα μεγαλεία. Η περιοχή έχει γεμίσει πολυκατοικίες από τότε...

Ήταν μια καλή χρονιά. Και μαζί, η αρχή του τέλους. Τώρα μια πικρία «υπόγεια». Ψεύτικες κουβέντες συνέχεια, χαμόγελα υποχρεωτικά.

Είναι εύκολο να σε ρίχνουν στα σκατά. Αλλά όταν τα ίδια σκατά λερώνουν και τους άλλους, και πάλι δε μπορούν να σου το συγχωρέσουν. Παντού ο ίδιος εγωισμός. Πρωταθλητισμός και στα σκατά. Ποιος έπεσε πιο βαθιά μέσα...

Στο τέλος της ιστορίας έπαιζα μ’ ένα κινητό, δώρο παλιών φίλων, γιατί εγώ δεν θα αξίωνα ποτέ. Μου το είχαν πάρει στα γενέθλια για να με βρίσκουν, επιτέλους, όπου κι αν ήμουν.

Με πιάνουν τα γέλια.

Κι ύστερα έφευγα για Παρίσι. No happy ending. I guess. Αλλά ένα μειδίαμα σου μένει, αγαπητέ αναγνώστη...

4 Comments:

Blogger nikitas said...

diabasa kapoia pragmata apo to blog sou (tha se diabazo)
katebasa tous saint etienne (euxaristo) kai tora tous akouo kai taksideuo me to kapno tou tsigarou mou
me to tsigaro mou -pou einai o monos filos mou edo pou kaigetai gia mena

ezisa arketa xronia sti thessaloniki- mazeua sta surtaria simeioseis-post-piimata-apokommata efimeridon-eisitiria apo taksidia- apo theatra programmata- katestramenes fotografies (lene pos ta kanoun auta oi tauroi-de ksero)
otan eftane o kairos na figo (pane2-3 xronia tora) ekatsa kai ta taktopiisia se ena tetradio-ta kollisa me psixologiki seira
eixa auto to tetradio se mia tsanta
eixame katebei me kati filous stin paralia gia mpires
ti ksexasa se ena pagkaki
tin epomeni mera pou to katalaba den ipirxe tsanta
lipithika bathia

apo tote paleuo na mai paron se oti simambainei giro mou- me oli mou ti psixi-kathe stigmi- gia na exo mnimi akoma kai an xaso ola ta xartakia tou kosmou

filia

12:51 AM  
Blogger dystropoppygus said...

Κανόνισε τίποτα.

10:06 AM  
Blogger yk said...

out of words...

καλημέρα Louie!

:-)

11:07 AM  
Blogger vague tourist said...

Κυριολεκτείς, yk.

4:00 PM  

Post a Comment

<< Home