Sunday, June 19, 2005

Our friends electric.

Χθες το βράδυ βαριόμουν. Και δεν ήθελα να βγω. Ούτε καν να πάω στους Kraftwerk. Που να τρέχω στην άμμο, να βλέπω κάτι γερασμένους Γερμανούς να παίζουν σκουριασμένο μπλιμπλίκι, είπα. Κάτι φίλοι επέμειναν και με μάζεψαν. Δεν ήθελαν πολύ για να με πείσουν. Δεν υπήρχε εναλλακτική περίπτωση διαφυγής. Κάθε σαββατόβραδο δεν υπάρχει σωτηρία. Έτσι, πήγα να δω τους Kraftwerk...

Εάν υπάρχει μια μονάχα λέξη που μπορεί να συνοψίσει ή να πλησιάσει κάπως την όλη εμπειρία, τότε υποχρεώνομαι να διαλέξω τούτη: ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ! Εάν προχωρούσαμε σε μια κάπως πιο σύνθετη γλωσσοπλαστία ελευθερίων ηθών θα έλεγα ότι... ΚΩΛΟΠΑΘΑ!

Είναι απίστευτο το πως ένα σχεδόν μη ανθρώπινο (παράδοξο, μα τόσο αληθινό) συγκρότημα που σχηματίστηκε το 1970 μπορεί να στέκεται σκηνικά στο 2005 λέγοντάς σου με δικαιωματικό θράσος ότι αυτό γέννησε σχεδόν οτιδήποτε ηλεκτρονικά ανακυκλώσιμο μέχρι σήμερα. Η οπτικοποίηση των κομματιών από άποψη αισθητικής σε έκανε να θέλεις να χτυπάς το κεφάλι σου στα κάγκελα, η παρουσία των τεσσάρων Γερμανών στη σκηνή ξεπερνούσε τα όρια της ψυχρής λογικής, οι φωτισμοί και το στήσιμο ανήκαν στις πλέον μοναδικές live απολαύσεις. Στην έναρξη του δεύτερου encore, υπό τους ήχους του «We Are the Robots», η αποκάλυψη με το άνοιγμα της αυλαίας με βρήκε εντελώς απροετοίμαστο και μπορώ να πω ότι ακόμη κρατάω το σαγόνι μου στη θέση του για ευνόητους λόγους...

Σχεδόν 2 ½ αργότερα, το καλύτερο κοινό (έστω κι αν ήταν λιγοστοί) που έχω δει εδώ και πάρα πολλά χρόνια σε συναυλία αποχαιρέτησε με ενθουσιασμό και αμέριστο σεβασμό αυτά τα τέσσερα φημολογούμενα θνητά «πλάσματα» και αποθήκευσε τα data της όλης βραδιάς στην αδύναμη βιολογική του μνήμη. Για πάντα.

3 Comments:

Blogger Rainman said...

Εκτός όλων των άλλων, δεν ένιωσες και λίγο εξωγήϊνα? Εγώ κάποια στιγμή αισθάνθηκα ότι με το τέλος της συναυλίας θα κατέβει το διαστημόπλοιο και θα μας μαζέψει. :-)

4:06 PM  
Blogger Mr.Folios said...

http://www.kraftwerk.com/

με τον υπολογιστη στο στερεοφωνικο και τη μουσικη ΠΟΛΥ δυνατα

11:40 PM  
Blogger vague tourist said...

Rainman, κι εγώ σε φάση να μας πάρουνε να φύγουμε ήμουνα, αλλά μόλις άρχισε ν’ αδειάζει μπροστά στη σκηνή και είδα κάτι «γκρούπια» ντυμένα αλά «The Man-Machine» (σε εποχή μακράν απέχουσα από το Τριώδιο), είπα μέσα μου «get over it» και κάπου εγκλωβισμένος στην παραλιακή προτίμησα να ονειρευτώ τρελές ποσότητες Häagen-Dazs.

3:09 PM  

Post a Comment

<< Home