Wednesday, June 29, 2005

Music for a better living #26

Χωρίς λόγια.

Kinobe - Dopalong

The Egg - Venice Beach

Το αγαπημένο double-bill της ημέρας. Πάει, τέλειωσε τώρα.

Keep cool. Χαζέψτε τ’ αστέρια.

Καληνύχτα.

(The links will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Μου τη σπάει! #2

Μου τη σπάει η πολιτική.

Δεν έφταιγα εγώ, ήταν ανοιχτή η τηλεόραση...

Και περνάω από δίπλα, που λες, και ακούω τον Πρωθυπουργό να ωρύεται στη Βουλή με θέμα τις... δυσμενείς μεταθέσεις «δεξιών» αξιωματικών επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ!

Παρντόν για το «γαλλικό», αλλά την έκφραση «μου έφυγε το σκατό» τη γνωρίζετε;

Ακολούθως, πήγε η ρημάδα η μνήμη πίσω στα χρόνια που η ΝΔ κατάφερνε να γίνει ξανά κυβέρνηση κι εγώ βρισκόμουν στο δικό μας «Πεντάγωνο», όπου είχα την τύχη να κάνω τη θητεία μου (να λείπουν τα σχόλια, ότι μπορεί κάνει κανείς σ’ αυτή τη ζωή), παρακολουθώντας τη σταδιακή «εξαφάνιση» αξιωματικών προσκείμενων στην αντιπολίτευση... Ήταν, δε, τόσο ισχυρό το «μέσο» που κουβαλούσε στους ώμους της η πλειοψηφία των «νέων» στρατεύσιμων, σε βαθμό να είναι εκείνοι οι υπεύθυνοι για τις δυσμενείς μεταθέσεις ανωτέρων τους ουκ ολίγες φορές! Μέχρι να απολυθώ, στη διεύθυνση όπου βρισκόμουν, είχε παραμείνει μόνο ένας από τους «άλλους». Τα παιδιά τον αποκαλούσαν «ο τελευταίος των Μοϊκανών» και τον κρατούσαν γιατί ήταν «καλός άνθρωπος».

Ήταν η «κακιά η ώρα» κι έπαιζε ειδήσεις, τι να κάνω; «Πανάθεμά τους και σκατά τους», Ζαζί μου...

Σας βρήκα δουλειά για το γραφείο!

Αρκεί να έχετε αρκετά post-it. Ύστερα παίρνετε το καλό παράδειγμα από αυτό το link.

Επιστήμη, όχι αστεία!

Tuesday, June 28, 2005

How did this happen?

Τι ανακαλύπτει κανείς...

Ειλικρινά, δεν περίμενα να έχω και international κοινό! Μακάρι να’ ξερα τι καταλαβαίνουν από τα posts, αλλά μάλλον τους αρέσει η μουσική. Κι αυτό αρκεί.

Music for a better living #25

Έχω την υποψία ότι οι τόνοι κατεβαίνουν με την άνοδο της θερμοκρασίας. Οι γνωστοί άγνωστοι (πολλαπλών διχασμένων προσωπικοτήτων) μάλλον προτιμούν να τραγουδήσουν μεγάλες επιτυχίες της εποχής από το δοξασμένο παρελθόν, αλλά δεν θα περιμένατε ποτέ ν’ ακούσετε κάτι σαν το «Μπανάκι, μανάκι» σε αυτό το blog, ε;

Εδώ «εορτάζουμε» την αποχαύνωση με νυσταλέα, μεταλλαγμένη bossa, που βοηθά να κάνετε σκοπό της ημέρας το τελευταίο μακροβούτι της ζωής σας, πηδώντας από κάποιο παράθυρο του γραφείου σας (μαζί με το κλιματιστικό, για να κάνετε και αγωνιστικό statement). Προτιμούνται τα τελευταία πατώματα, για να χαρείτε και τη διαδρομή...

Με τη Bebel δεν τα πάω ιδιαίτερα καλά, προτιμώ τις παλαιότερες ηχογραφήσεις της «οικογενείας», από την Verve. Αυτή τη φορά το χρεώνω στους αγαπητούς Telefon Tel Aviv που της έκαναν ένα τόσο υπνωτιστικό remix σε βαθμό να αναζητάτε το διακόπτη για να κλείσετε... τον ήλιο.

Bebel Gilberto - All Around (Telefon Tel Aviv Remix)

Το γαλλοβελγικό συγκρότημα των Antena έδρασε στην περίοδο 1981 - 1983, παράγοντας έναν ήχο που χαρακτηρίστηκε ως «electro-samba». Προφανώς δεν είχε κανένα μέλλον, όμως, σήμερα οι λιγοστές ηχογραφήσεις τους φανερώνουν την επίδρασή τους σε οποιονδήποτε «άγγιξε» αυτό το latin mellow ύφος, από τον Arto Lindsay και τους Zero 7 μέχρι τον Beck. Η πρόσφατη επανέκδοση του «Camino del Sol» καταφέρνει να συλλέξει extra tracks από singles και EP’s του τότε και συνιστάται για αγορά - και ιστορικούς λόγους.

Antena - Silly Τhings

Υ.Γ. Σε περίπτωση που δεν θέλετε να πηδήξετε από κανένα παράθυρο/μπαλκόνι, πετάξτε σαΐτες. Γενικώς, πράξτε... μαλακίες ολκής (στη δουλειά, μη σας ξεφύγει πολύ παραέξω)! Είναι μόλις Τρίτη. Είναι σοβαρό.

(The links will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Monday, June 27, 2005

Μετά από όλα αυτά...

... νομίζω πως κάποιος πρέπει να φέρει και τους a-ha για συναυλία!

Bloggers VS συναυλιών: διαπιστώσεις

O σχολιασμός για το live των Chemical Brothers υπήρξε αντικειμενικός και είχε προβλέψιμα καλά ποσοστά.

Ενώ στους Kraftwerk ήμασταν τρεις κι ο κούκος, τα posts με εντυπώσεις από τη συναυλία ήταν ανέλπιστα πολλά και συγκινητικά.

Οι «συνήθεις ύποπτοι» εκείνης της γενιάς πλάνταξαν στους Duran Duran, αλλά το posting ήταν αντιστρόφως δυσανάλογο σε σχέση με τον λαό που φίσκαρε τη Μαλακάσα.

Βαθύ σκοτάδι τύλιξε τις εντυπώσεις από το live του Marilyn Manson. Όποιος ξέρει κάτι, παρακαλείται να υποδείξει που βρίσκονται αυτά τα posts ή... να τα ξεράσει όλα εδώ!

Συμπέρασμα: οι bloggers είναι «ηλεκτρονικοί».

Υ.Γ. Παρασκευή Plaid και Akufen. Για Ennio Morricone με κόβει λίγο το μάρμαρο (ξέρει κανείς πιθανή διάρκεια της συναυλίας, γιατί δεν είναι για "έπη" το Ηρώδειο...). Θα δείξει.

Friday, June 24, 2005

Τα λόγια της μάνας.

Η μαμά μου θυμάται, εκτιμά τους Duran Duran και δήλωσε την ικανοποίησή της που πήγα στη συναυλία χθες το βράδυ. Επίσης, λέει πως ο Marylin Manson δεν είναι σατανιστής, όπως τον κατηγορούν τα media, αλλά οικογενειάρχης άνθρωπος που κάνει το show του, τ’ αρπάζει και ζει στα μεγαλεία του.

Ορίστε;

Συνέβη κάτι στα δελτία ειδήσεων τώρα τελευταία (γιατί δεν βλέπω τηλεόραση) και δε μου το είπατε;

Μου τη σπάει! #1

Μου τη σπάει η ποίηση.

If I could turn back time.

Αναπόφευκτες εμπειρίες και οδυνηρές διαπιστώσεις ενός 24ωρου.

α) Να βλέπεις να ξυρίζουν τηλεοπτικό παρουσιαστή στην περιοχή... τώρα πως να το πω αυτό... βάλτε στο μυαλό σας το λεγόμενο butt crack, εντάξει;

β) Να μη δίνεις ραντεβού με φίλους σε συναυλίες για να τους δώσεις τα εισιτήριά τους.

γ) Να έχεις γείτονες που ακούνε ΜΟΝΟ Μαζωνάκη και Παπαρίζου. Και να μη μπορείς να τους εντοπίσεις. Έστω και άοπλος.

Επίσης, πονάνε τα πόδια μου (όχι από το χορό, από την πεζοπορία χιλιομέτρων). Και τα χεράκια μου (από το πολύ χειροκρότημα).

Music for a better living #24

Δεν είδα πολλές γνωστές φάτσες χθες το βράδυ. Μόνο κάποιες που δεν επεδίωκαν να κρύψουν τα χρόνια τους. Οι υπόλοιποι νεανίζαμε με φίλους καινούριους ή κρυβόμασταν με τα δικά μας «κουρέλια», σιγοτραγουδώντας οτιδήποτε δικό τους ηχογραφήθηκε μέσα στη δεκαετία του ’80. Μας παίρναμε χαμπάρι όταν χειροκροτούσαμε για το «The Chauffeur» κι όταν δεν πιστεύαμε ότι ακούμε ΚΑΙ το «Careless Memories», εκείνο το κομμάτι που πέρασε απαρατήρητο (δεν υπήρξε single) διότι η πλειοψηφία των νεαρότερων θεατών είχε κολλήσει με το αλά Manga βιντεάκι.

Το μόνο που θυμάμαι τώρα είναι πως δεν ήθελα να τελειώσει. Γιατί, για δύο ώρες και κάτι, τίποτα δεν είχε αλλάξει. Teenage angst déjà vu. Σχεδόν.

M83 - Teen Angst

Κι επειδή η διάθεση σήμερα ξημέρωσε - αργά - μ’ αυτούς τους Γάλλους (που από δύο έγιναν ένας κι όχι 83), κατεβάστε κι αυτό το γαμάτο remix τους. Συνειρμικά. Γιατί αυτό το κωλόπαιδο, που τα μιλούσε μια χαρά τα ελληνικά, μας γάμησε την ψυχολογία χθες το βράδυ...

M83 - Run Into Flowers [Midnight Fuck Remix]

Καλό σαββατοκύριακο.

Υ.Γ. Πως είναι να τρέχεις μέσα σε μια θάλασσα από λουλούδια;

(The links will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Thursday, June 23, 2005

You've got to believe, it'll be alright again...

Δεν περίμενα πως θα τους έβλεπα ποτέ live. Κι αυτή η αγωνία μου φουντώνει (βλέπε: δεν τον πιάνει ύπνος). Μη σου πω ότι κρατάει από το 1981.

Κατάλαβες; Τώρα είναι μονάχα λίγες ώρες πριν. Kι ότι κι αν γίνει, δε μπορεί να απογοητευτώ. Αποκλείεται.

Δεν το λες «προκατειλημμένος». Θα ήταν σα να πρόδιδα τα δικά μου νιάτα. Γίνεται; Δε γίνεται. Κι είναι ένα κάποιο πρόβλημα με τις συναυλίες αυτού του τύπου: δεν ξέρεις πότε πρέπει να χορέψεις και να το γιορτάσεις με τις χιλιάδες κόσμου γύρω σου ή να ψάξεις για χαρτομάντιλα και να βάλεις τα κλάματα.

Σ’ αρέσει δε σ’ αρέσει, αυτό θα είναι το party της χρονιάς. Και θα είμαστε εκεί γιατί αυτό το party το ζούμε για περισσότερες από δύο δεκαετίες... Και, διάβολε, καλά κρατεί! Ε;

I walk out into the sun, I try to find a new day
But the whole place just screams in my eyes
Where are you now ’cause I don’t want to meet you
I think I’d die, I think I’d laugh at you
I know I’d cry, what am I supposed to do, follow you

Outside the thoughts coming flooding back now
I just try to forget you

So easy to disturb, with a thought, with a whisper
With a careless memory, with a careless memory

Wednesday, June 22, 2005

Papa's got a brand new jukebox.

Το θυμάστε, έτσι;

4 Ιουλίου.

Ακούστε και μια ιδέα από όλο το album εδώ.

Υ.Γ. Η παρούσα σελίδα δεν χρηματοδοτείται από την ΕΜΙ. Απλά, έχει σκανδιναβικές καλλιτεχνικές ανησυχίες. Ευχαριστώ.

Music for a better living #23

Four Tet live = R.I.P.

Ευτυχώς που έχουμε και τα CD’s…

Four Tet - Unspoken

Το αγαπημένο μου «έπος» από το «Rounds» (2003). Ολίγον «παλαιά» επιλογή διότι δεν έχω προλάβει να πάρω το «Everything Ecstatic». Ακόμη. Γαμώτο (δις λόγω των περιστάσεων)!

WARNING: το file είναι σκέτο γαϊδούρι (21,7 MB), καλό κουράγιο.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Monday, June 20, 2005

Music for a better living #22

Είναι pop και να τους φοβάσαι!

Οι Trembling Blue Stars βάζουν τη δική τους σφραγίδα στη μελαγχολία με έναν απίστευτα «χαμαιλεοντικό» τρόπο, περνώντας από synth ή indie rock τυπικότητες σε folky μελωδίες με την ίδια υπέροχη άνεση. Αναζητήσατε τη συλλογή «A Certain Evening Light» και το περσινό album τους, «The Seven Autumn Flowers» (η επανακυκλοφορία του για τις ΗΠΑ περιλαμβάνει και μερικά χρήσιμα bonus tracks), απ’ όπου μας έρχεται και τούτο το εθιστικά εύκολο τραγουδάκι.

Trembling Blue Stars - The Sea Is So Quiet

Σα να οδηγείς δίπλα στη θάλασσα. Ήρεμα.

Υ.Γ. Four Tet την Τετάρτη. :-)

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

No reply.

In my life I have faced death and I've known love.
To me, you belong somewhere in between.
Nothing else to say...

It was June.

Sunday, June 19, 2005

Our friends electric.

Χθες το βράδυ βαριόμουν. Και δεν ήθελα να βγω. Ούτε καν να πάω στους Kraftwerk. Που να τρέχω στην άμμο, να βλέπω κάτι γερασμένους Γερμανούς να παίζουν σκουριασμένο μπλιμπλίκι, είπα. Κάτι φίλοι επέμειναν και με μάζεψαν. Δεν ήθελαν πολύ για να με πείσουν. Δεν υπήρχε εναλλακτική περίπτωση διαφυγής. Κάθε σαββατόβραδο δεν υπάρχει σωτηρία. Έτσι, πήγα να δω τους Kraftwerk...

Εάν υπάρχει μια μονάχα λέξη που μπορεί να συνοψίσει ή να πλησιάσει κάπως την όλη εμπειρία, τότε υποχρεώνομαι να διαλέξω τούτη: ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ! Εάν προχωρούσαμε σε μια κάπως πιο σύνθετη γλωσσοπλαστία ελευθερίων ηθών θα έλεγα ότι... ΚΩΛΟΠΑΘΑ!

Είναι απίστευτο το πως ένα σχεδόν μη ανθρώπινο (παράδοξο, μα τόσο αληθινό) συγκρότημα που σχηματίστηκε το 1970 μπορεί να στέκεται σκηνικά στο 2005 λέγοντάς σου με δικαιωματικό θράσος ότι αυτό γέννησε σχεδόν οτιδήποτε ηλεκτρονικά ανακυκλώσιμο μέχρι σήμερα. Η οπτικοποίηση των κομματιών από άποψη αισθητικής σε έκανε να θέλεις να χτυπάς το κεφάλι σου στα κάγκελα, η παρουσία των τεσσάρων Γερμανών στη σκηνή ξεπερνούσε τα όρια της ψυχρής λογικής, οι φωτισμοί και το στήσιμο ανήκαν στις πλέον μοναδικές live απολαύσεις. Στην έναρξη του δεύτερου encore, υπό τους ήχους του «We Are the Robots», η αποκάλυψη με το άνοιγμα της αυλαίας με βρήκε εντελώς απροετοίμαστο και μπορώ να πω ότι ακόμη κρατάω το σαγόνι μου στη θέση του για ευνόητους λόγους...

Σχεδόν 2 ½ αργότερα, το καλύτερο κοινό (έστω κι αν ήταν λιγοστοί) που έχω δει εδώ και πάρα πολλά χρόνια σε συναυλία αποχαιρέτησε με ενθουσιασμό και αμέριστο σεβασμό αυτά τα τέσσερα φημολογούμενα θνητά «πλάσματα» και αποθήκευσε τα data της όλης βραδιάς στην αδύναμη βιολογική του μνήμη. Για πάντα.

Friday, June 17, 2005

Music for a better living #21

Sorry για την πειρατεία που σκοτώνει τη μουσική και blah blah blah… αλλά δεν άντεξα! Εδώ και μερικές εβδομάδες ακούω συνέχεια το νέο album των Röyksopp, «The Understanding». Τι να κάνουμε; Άλλοι το βρίσκουν να πέφτει από περαστικά φορτηγά (κι εγώ πιστεύω στον Μάγο του Οζ), άλλοι το «κατέβασαν» σαν φρόνιμα παιδιά - αφού γνώριζαν το track listing - και περιμένουν να αγοράσουν το διπλό limited CD κατά τις 4 Ιουλίου (αμήν!).

Το αστείο είναι πως η δισκογραφική που διανέμει το album (και το έχει στην κατοχή της αρκετά νωρίτερα από το release date) δε μπορεί να σου παρέχει ένα δείγμα ή να σου κάνει copy ένα τραγούδι για το οποίο εσύ μπορεί να έχεις αποπειραθεί να κόψεις τις φλέβες σου ακούγοντάς το ένα εκατομμύριο φορές (ευτυχώς, τα mp3’s δεν κόβουν...), γιατί φοβάται μην το πειρατέψεις και τους κυνηγάνε μετά οι απ’ όξω, διότι το κάθε CD φέρει κωδικό αποκλειστικού χρήστη τον οποίο και «μπουζουριάζουν» και blah blah blah…

Έτσι, λοιπόν, εσύ απλά το αναζητάς μέσω διαδικτύου (γιατί δεν σου κάθισε το «φορτηγό») ΚΑΙ δεν έχεις και την υποχρέωση ΚΑΙ δε μπορούν να σε κατηγορήσουν άμεσα για πειρατεία επειδή βάζεις αυτό το αγαπημένο σου τραγούδι εδώ για να το κατεβάσουν και να το μάθουν και οι φίλοι σου. Μέχρι τις 4 Ιουλίου...

Röyksopp - Beautiful Day Without You

Το καλοκαίρι έγινε πιο όμορφο με σένα.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Tuesday, June 14, 2005

Save us from our blogs. Somebody.

Με λίγα λόγια. Απλά και λιτά.

Τι Ελληνάρες, Παναγία μου (που είμαι και άθεος, αλλά κουβέντα να γίνεται)!

Που ν’ αλλάξω url αν δω έκτροπα και κάθε λογής εκφυλιστικά κρούσματα σχολίων στην ταπεινή μου σελίδα. Oυ μπλέξεις με δημοσιογράφους, gays και αριστερούς εδώ μέσα.

Γενικώς, μη σταματάτε να βρίζεστε, να γίνεστε ακόμη πιο τρανοί celebrity bloggers και ν' αγαπάτε αλλήλους. Πάντα θα σας διαβάζουμε. Μέχρι που θα σας σιχαθούμε. Όχι για λόγους αιδούς. Από πλήξη...

Υ.Γ. Για να μην κατηγορηθώ περί κυνισμού, ταύτη έκκληση βοηθείας δηλώνει επί μέρους αυτοσαρκαστική. Επιφυλάσσομαι δια ένα κάποιο low profile στον αστεϊσμό. Τρομάρα... μας!

Music for a better living #20

Επειδή διανύουμε περίοδο μίσους και πάθους στο Blogger, ας υποκύψω ξανά σε μια δημόσια δήλωση απέχθειας προς το συγκρότημα των White Stripes, οι οποίοι, πέραν της απειλής της κυκλοφορίας ενός νέου album, διαπράττουν το ύστατο κακούργημα να έρθουν για ζωντανή εμφάνιση στη χώρα μας.

Τι κρίμα που τα αεροπλάνα δεν πέφτουν μονάχα με κατάρες...

Η μοναδική περίπτωση όπου ανέχτηκα σύνθεσή τους ήταν με τούτη τη διασκευή των Nostalgia 77 (από το Brighton), οι οποίοι προσδίδουν την απαραίτητη βία (και ουχί βαβούρα), το πάθος και τον ερωτισμό σε ένα τραγούδι που για μένα είχε λόγο ύπαρξης μονάχα ως ένα ωραίο... μουσικό βίντεο. Στα φωνητικά, η Alice Russell τους γαμεί το σόι! Αν σας ικανοποιεί η ιδέα ενός κράματος jazz + downtempo electronica, «χτυπάτε» και ολόκληρο το δεύτερο δισκάκι τους, ονόματι «The Garden».

Nostalgia 77 - Seven Nation Army

Peace.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Monday, June 13, 2005

Music for a better living #19

Μερικές φορές μας ξεφεύγουν πράγματα (μεταξύ των οποίων και το ίδιο μας το μυαλό). Κάποτε τα ανακαλύπτουμε ή τα βρίσκουμε ξανά (αυτό πηγαίνει με το μυαλό που λέγαμε). Τίποτα δεν πάει χαμένο. Επίσης, είναι Δευτέρα και για κάποιον άγνωστο λόγο ακούγομαι αισιόδοξος. Θα εξεταστεί.

Το δίσκο των Husky Rescue («Country Falls») μου τον είχε προτείνει πέρσι ο Σ. - και είχε δίκιο. Ήταν ένα από τα πράγματα που μου είχαν διαφύγει. Και ένα από τα albums που ακούω ακόμη. Εδώ σε ένα νωχελικό remix των Bonobo (γιατί ταιριάζει καλύτερα με το φως της μέρας). Σε περίπτωση που είχατε την όποια αμφιβολία, μας έρχονται από το Ελσίνκι. (Με γνώμονα τη μουσική, είναι διαπιστωμένο πως έχω γεννηθεί σε λάθος χώρα...)

Husky Rescue - New Light of Tomorrow (Bonobo Remix)

Θα είσαι μαζί μου και αύριο; Και μέχρι το τέλος;

Υ.Γ. Έχουμε και bonus track. Διότι αγαπώ τους συνειρμούς. Οι Architecture in Helsinki βασικά κάνουν πλάκα. Είναι Αυστραλοί! Παρά το δυσοίωνο του τίτλου («In Case We Die»), το album τους είναι η χαρά της ζωής. Περισσότερο προς το παιδική χαρά... Σαν την πλειοψηφία των bloggers, δηλαδή.

Architecture in Helsinki - Do the Whirlwind

Καλή εβδομάδα.

(The links will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Sunday, June 12, 2005

Όμορφα ήταν στο club εχθές...

Αρχικά, κάποιες λεπτομέρειες δεν έδεναν και πολύ. Η ασφάλεια στο χώρο ήταν κοστουμαρισμένη και σε έκανε να αισθάνεσαι πως δεν πας σε συναυλία αλλά σε πολιτικό συνέδριο. Οι ερωτήσεις τους μερικές φορές ξεπερνούσαν τα όρια του γραφικού («έχετε κάμερα ή φωτογραφική μαζί σας;» στην εποχή όπου η πλειοψηφία του κοινού διαθέτει κινητά τηλέφωνα που μόνο καφέ δεν ψήνουν;), άλλοι άνοιγαν να μυρίσουν το περιεχόμενο μικρών μπουκαλιών νερού (μέσα όμως μπορούσες να αγοράσεις τη βότκα - χορηγό), μόνο στην ανίχνευση «μπάφου» δεν ήταν καλά εκπαιδευμένοι (διότι εντός του «αγωνιστικού χώρου» δεν ευωδίασε μονάχα το γρασίδι που πατούσαμε...).

Το DJ set δεν το βρήκα δελεαστικό, έστω κι αν έπαιζαν οι Bent όταν καταφθάσαμε. Και, δυστυχώς, ακόμη και το live των Chemical Brothers μου έδωσε την εντύπωση πως βρίσκομαι σε λάθος χώρο. Καλό το video art, αλλά ο ήχος ήταν σα να έβαζα CD στο σπίτι μου. Οι τύποι θα μπορούσαν να είχαν πατήσει ένα κουμπί και να χοροπηδάνε για 1 ½ ώρα στη σκηνή χωρίς να ζορίζονται για το παραμικρό. Και το περιβάλλον δεν ενέπνεε τόσο για οπτικοακουστικό «τριπάρισμα». Απλά, έπεσε αρκετός χορός για μια ώρα κι ύστερα... μια ορθοστασία. Στο φινάλε, μέγα μέρος της απογοήτευσης το χρεώνω στο κοινό, ένα μάτσο ψοφίμια (ή μαστουρωμένοι) που αδιαφορούσαν για το χειροκρότημα και για το αν θα υπάρξει encore ή όχι.

Ακολούθησε ο Dave Clarke με το δικό του set, παρέμειναν κάτι «κατεστραμμένοι», εγώ είχα αρχίσει να παθαίνω μια κάποια σύγχυση, συναυλία ήταν τούτο ή μετακόμισε παραλιακό club στα... Ολυμπιακά προπονητήρια baseball(!); Οπισθοχώρησα διακριτικά όταν συνειδητοποίησα πως από μόνος μου ανεβάζω το μέσο όρο ηλικίας των θεατών μπροστά στη σκηνή, καπνίζοντας με μπλαζέ ύφος τα βρετανικά μου τσιγάρα (και ουχί το τρελό «χόρτο»). Στην έξοδο έναν πιτσιρικά τον έσερναν... Και είχε κι αυτή τη γαμοκίνηση του σαββατόβραδου στη Βουλιαγμένης.

Που πάμε μετά; Kraftwerk; Four Tet; Duran Duran;

Friday, June 10, 2005

Music for a better living #18

Cover versions. Can’t live without them!

Είναι μια διασκευή τραγουδιού των Paul Simon και Art Garfunkel που δεν είχε πέσει ποτέ στην αντίληψή σας; Λάθος οικτρό! Πρόκειται για σύνθεση των Magne Furuholmen και Pål Waaktaar. Οι Kings of Convenience απογυμνώνουν ένα από τα καλύτερα τραγούδια των a-ha και δίνουν άφεση στις «αμαρτίες» τους από τη δεκαετία του ’80.

The Kings of Convenience - Manhattan Skyline

Κι άλλοι fans του Stephin Merritt!!! Μαγνητικά πεδία σε pop υπερφόρτωση.

!!! - Take Ecstasy with Me

Εγώ λέω να πάρω μόνο Bent και Chemicals για το Σάββατο.

Enjoy. Live. Whatever.

(The links will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Tuesday, June 07, 2005

Καλό ταξίδι.

Ο Β. είναι μανιακός με το σινεμά και τον Κιούμπρικ. Πιτσιρικάς. Κολλημένος. Παθιασμένος. Αντιρρησίας. Μάχιμος στις απόψεις του. Εξαιτίας μου έγινε μέλος μιας μεγάλης παρέας με τις ίδιες αγάπες. Κι ένα σωρό μίση. Έτσι είναι το σινεμά...

Σήμερα βρήκα ένα μήνυμα από τον πατέρα του:

Eimai o pateras tou V. kai psaxno tin parea tou apo to cinema. O V. efige apo konta mas proxthes meta apo mia epiploki tis astheneias tou stin Germania. An thelete na epikoinonisete mazi mou…

Ο Β. είχε καρκίνο. Το πάλευε καιρό τώρα. Όλο ταξίδια και θεραπείες στο εξωτερικό. Είχε πάει και στην έκθεση για τον Κιούμπρικ στο Βερολίνο, μας τα’ λεγε γεμάτος χαρά...

Που να το φανταστείς ότι έτσι εύκολα φεύγει μια ψυχή ολοζώντανη; Στα 17 του ήταν το παιδί.

Πήρα να συλλυπηθώ και μ’ έπιασαν τα κλάματα στο τηλέφωνο. Ο πατέρας του με ευχαρίστησε για ότι είχα κάνει για εκείνον, όσο ζούσε. Για την παρέα που είχαμε φτιάξει, για το πόσο μεγάλη σημασία είχε το να «χάνεται» μέσα από τον κινηματογράφο, το μόνο πράγμα που συνέχιζε να απολαμβάνει ακόμη και στις χειρότερες ώρες της ασθένειάς του. Δεν ήξερα τι να πω.

Φαντάζομαι πως στο τέλος θα σκεφτόταν το φινάλε του «2001». Και ίσως να έβγαλε την άκρη. Να κατάλαβε τι διάολο γίνεται. Για να συνεχίσει το ταξίδι του πέρα από το υποχρεωτικό τέλος του σελιλόιντ...

Μέσα σε ένα 24ωρο...

Μου ζήτησαν να φωτογραφηθώ με κοστούμι ΚΑΙ γραβάτα (για την ακρίβεια, να φοράω σακάκι, πουκάμισο και γραβάτα, για τα υπόλοιπα δεν ετέθη ζήτημα...). Γραβάτα έχω βάλει δύο φορές στη ζωή μου, για πλάκα (ο Στρατός πιάνεται;).

Μου είπαν πως θα μου έπαιρναν και πίπες για να γράψω σε ένα περιοδικό (θα το συμπλήρωνα κι αυτό στο δελτίο παροχής υπηρεσιών;).

Μου προτάθηκε από οδηγό ταξί να κάνουμε τη διαδρομή Νέα Σμύρνη - Παλλήνη μέσω Εθνικής (ώστε να πιάσουμε την Αττική Οδό, όπως είχα ζητήσει)! Του απάντησα πως δεν θα είχα πρόβλημα να πεταγόμασταν να βλέπαμε και το Καπανδρίτι, αλλά στην προκειμένη ήμουν βιαστικός.

Έκλαψα (σπάνιο). Όχι από τα γέλια (συχνότερο).

Monday, June 06, 2005

Music for a better living #17

Το τραγούδι της ημέρας είναι χαρούμενο. Μιλάει για φίλους. Και καλύτερες μέρες. Χορεύεται κιόλας! Play it loud, δηλαδή.

The Apples In Stereo - Better Days

Για δες τι έκανες... λοιπόν κι εξηγήσου;

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Such a good year.

Μερικές φορές χρησιμοποιώ ημερολόγια. Όχι πια filofax. Βολεύουν στο να κρατάω κάποιο λογαριασμό στη δουλειά. Στο να προγραμματίζω το χάος. Ούτως ή άλλως δεν είμαι και τόσο οργανωτικός. Όταν γυρίζω σπίτι, οι τσέπες μου είναι γεμάτες χαρτάκια. Reminders. Things to do. Κάποια στιγμή γίνονται βουνό. Κι όταν κάνω το ξεκαθάρισμα χαμογελάω με αμηχανία. Για τα πράγματα που έκανα, για εκείνα που δεν «έκατσαν», για τα τηλέφωνα που δεν πήρα... Γάμα τα, μωρέ!

Μερικές φορές έγραφα και κάτι προσωπικά σε αυτά τα ημερολόγια. Πιο τακτικά όταν αισθανόμουν να «πνίγομαι» από κάτι. Ακόμη δεν έχω καταλάβει τι είδους ανάγκη είναι αυτή, γιατί δε μιλάμε για «μυστικά» ή πράγματα για τα οποία δεν έκανα κουβέντα. Μπορεί και να μας βγαίνει μια ανάγκη να τα πούμε στον ίδιο μας τον εαυτό κι αυτό να μείνει, χρόνια μετά, για να μας θυμίζει αυτά που το μυαλό κι η μνήμη δεν συγκρατούν. Η μνήμη είναι επιλεκτική. Και η «σύνοψη» που σου δίνει από περιόδους του παρελθόντος γίνεται αρκετά ασαφής με την πάροδο...

Σκάλιζα στο γραφείο μου και βρήκα ένα από αυτά τα ημερολόγια, που υποτίθεται πως είχαν χρήση επαγγελματική. Καμία σχέση. Γεμάτο σημειώσεις ήταν, ατάκες από διαλόγους μελλοντικών ηρώων που δεν πρόλαβαν να ζήσουν σε μελάνι, φωτογραφίες μου από parties, συγκεντρώσεις και κάτι arty ασπρόμαυρες με «ύφος» από μια δουλειά που είχα αγαπήσει κάποτε, κάρτες από την Χ. με ευχές και κουλά μηνύματα, μέχρι κι ένα κακοφωτοτυπημένο έντυπο πρόσληψης.

Όταν δεν έχεις πια ιδέες, ανατρέχεις στη μνήμη. Και κάτι τέτοιες «ανακαλύψεις» την αφήνουν να αναπνεύσει μαζί σου. Και πάλι.

Ήταν από μια παράξενη χρονιά, που τόσα άλλαζαν μέσα μου. Και γύρω. Είχα κλείσει τέσσερα χρόνια σ’ ένα γραφείο, φόρτωνα όλο και περισσότερες δουλειές, η Έλενα Βασιλάκη δήλωνε πως «η Ελλάδα υποφέρει για διασκέδαση» (πολλαπλών αναγνώσεων κορυφαία ατάκα) από το «Trash TV», στις Κάννες γινόταν της παλαβής με τον Michael Jackson και στα τραπέζια για φαγητό τα βράδια σπάνια ήμασταν κάτω από 15. Το ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ήταν ακόμη ανοιχτό τα καλοκαίρια και γινόμουν κουρέλι στο χορό. Το βιβλίο μου έχει πλέον τίτλο, αλλά τα πάντα είναι προσωρινά ανάμεσα σε μια αρχή κι ένα τέλος...

«Είσαι εντάξει... παρ’ όλα αυτά.»

Η διαπίστωση πως η ίδια εκδρομή δε μπορεί να σου βγει σε καλό πάνω από μια φορά, ο κωλοπαιδισμός, οι συγγνώμες που δεν ακούς ποτέ, ένας φίλος που ποτέ δεν κατάλαβες πως είχες δίπλα σου, η ψυχρότητα, η μεγάλη καούρα για τους Ολυμπιακούς του 2004, η μανία κάποιων άλλων να αποδείξουν πως είναι οι καλύτεροι σ’ αυτό που κάνουν, η «σφαλιάρα» που σε φέρνει ξαφνικά από πάνω. Κλάματα. Αϋπνίες. Η κρίση των 30. Το τελευταίο party γενεθλίων που κάνω στο σπίτι. Με ξεθέωμα χορού. Ως τις έξι το πρωί. Χωρίς μπάτσους. Περασμένα μεγαλεία. Η περιοχή έχει γεμίσει πολυκατοικίες από τότε...

Ήταν μια καλή χρονιά. Και μαζί, η αρχή του τέλους. Τώρα μια πικρία «υπόγεια». Ψεύτικες κουβέντες συνέχεια, χαμόγελα υποχρεωτικά.

Είναι εύκολο να σε ρίχνουν στα σκατά. Αλλά όταν τα ίδια σκατά λερώνουν και τους άλλους, και πάλι δε μπορούν να σου το συγχωρέσουν. Παντού ο ίδιος εγωισμός. Πρωταθλητισμός και στα σκατά. Ποιος έπεσε πιο βαθιά μέσα...

Στο τέλος της ιστορίας έπαιζα μ’ ένα κινητό, δώρο παλιών φίλων, γιατί εγώ δεν θα αξίωνα ποτέ. Μου το είχαν πάρει στα γενέθλια για να με βρίσκουν, επιτέλους, όπου κι αν ήμουν.

Με πιάνουν τα γέλια.

Κι ύστερα έφευγα για Παρίσι. No happy ending. I guess. Αλλά ένα μειδίαμα σου μένει, αγαπητέ αναγνώστη...

Saturday, June 04, 2005

1997

- Κάποτε έχασα τα πάντα.
- Τι παιχνίδι ήταν;

Thursday, June 02, 2005

Music for a better living #16

Νύχτα με βροχή. Υγροί ήχοι. Πτήση χαμηλή. Χωρίς επιβάτες.

Mocean Worker featuring Nina Simone - Blackbird

Γιατί να θέλει κανείς να πετάξει;

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Mad about the bunnies.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνετε αύριο, Παρασκευή 3 Ιουνίου 2005. «Pulp Fiction» goes angryalien.com. Αμήν.

Viewer discretion is advised! Contains bunnies cussing and bunnies in adult situations.

Αν δεν είχατε δει ποτέ ξανά αυτά τα bunnies, ο Θεός να σας λυπηθεί!

Υ.Γ. Jennifer Shiman, σ' αγαπώ.

Δεν ήσουνα εσύ του κλασικού.

- Σ’ αρέσει ο Μάλερ;
- Ναι.
- Είδες; Όλο κάτι «νταουνιάρικα» σ’ αρέσουν...

Music for a better living #15

Χειμώνας στην ψυχή τους.

Οι Saint Etienne από το νέο και υπέροχο concept album τους, «Tales From Turnpike House». Σύντομα στο καλάθι κάθε καλής νοικοκυράς (release date June 13)...

Saint Etienne - Teenage Winter

Και από τους αδίκως παραγνωρισμένους Bedroom Walls και το λίγο παλαιότερο «I Saw You Coming Back to Me», άλλο ένα μικρό, χειμωνιάτικο έπος. Heartbreakingly distorted.

Bedroom Walls - Winter, That's All

Δεν αισθάνεστε καλά τώρα τελευταία; Είναι το καλοκαίρι. Θα περάσει.

Με χειμώνα στην ψυχή του.

(The links will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Δεν φταίνε...

Ξέρεις, υπάρχουν άνθρωποι που είναι καλύτεροι από σένα. Κι αυτό δεν τους κάνει απαραίτητα ανταγωνιστές σου. Απλά, έτσι γεννήθηκαν.