Tuesday, May 17, 2005

Αλλά την πλαζ δεν την είδα ποτέ...

Όσο πλησιάζει εκείνη η ώρα, το χαίρεσαι σα μικρό παιδί. Κι όταν είσαι εκεί, κοιτάς να φύγεις με το πρώτο αεροπλάνο... Είναι η γνωστή κρίση απελπισίας, είναι απλά ακόμη ένα Φεστιβάλ. Και πρέπει να επιζήσεις.

Μερικές στιγμές από μια εβδομάδα βίου... αβίωτου:

Κρούσμα σοκ στο ιταλικό «Quando sei nato non puoi piu nasconderti». Το soundtrack του φιλμ περιλαμβάνει μέχρι και Αντώνη Ρέμο! Εθνική ανάταση.

Στο «Where the truth lies» του Ατόμ Εγκογιάν ο Κόλιν Φερθ έρχεται απειλητικά πίσω από τον Κέβιν Μπέικον σε σεκάνς «τριολέ» που θα μείνει. Η υπόλοιπη ταινία, πάλι, όχι...

Η πιο επεισοδιακή δημοσιογραφική προβολή μέχρι σήμερα ήταν εκείνη του «A history of violence» του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, η οποία κόντεψε να τιναχτεί στον αέρα, με συνεχή γέλια και σχόλια σε υψηλούς τόνους. Αποκορύφωμα, το υβριστικό ξέσπασμα αγγλόφωνου κριτικού, ο οποίος αποκάλεσε το φιλμ «a piece of shit». Εγώ απλώς γιούχαρα.

Η αύρα του μύθου του Κερτ Κομπέιν προστάτευσε το «Last days» του Γκας Βαν Σαντ από το κράξιμο. Το «Elephant» μπροστά του είναι mainstream blockbuster…

Καλύτεροι τίτλοι σε ταινία: «Crossing the bridge» του Φατίχ Ακίν, ένα ντοκιμαντέρ για τη μουσική σκηνή της Ιστανμπούλ με οδηγό το μπασίστα των Einstürzende Neubauten. Οι συντελεστές εμφανίζονται μέσα από εξώφυλλα παλιών τουρκικών δίσκων, με υπόκρουση το «Music» της Madonna σε ντόπια cover version!

Ατάκα του Φεστιβάλ: «Το πάτωμα έχει γεμίσει τρύπες!», από το απόλυτο feel good «Voksne mennesker» του Ισλανδού Νταγκούρ Κάρι.

Η επόμενη ταινία του Τρίερ θα είναι Dogma και όχι το τελευταίο μέρος της γνωστής... θεατρικής τριλογίας. Αμήν.

Έκπληξη. Ο Θέρστον Μουρ είναι Θεός. Η Κιμ Γκόρντον έπινε πολύ αμίλητο νερό όταν ήταν μικρή...

Το άκουσμα της ανάσας του Νταρθ Βέιντερ από τα μεγάφωνα, καθώς τα πλήθη ούρλιαζαν μπροστά στον Τζορτζ Λούκας, μου έφερε ανατριχίλες.

Τώρα πάω να δω ένα αυστραλέζικο τρόμου που λένε πως γαμεί. Ελπίζω. Τόσες μέρες εδώ και καμία ταινία δεν έχει καταφέρει να μου το κάνει αυτό...

16 Comments:

Blogger Blogarismenh said...

V.T. στις Κάννες είσαι; Δεν μπορείς να φανταστείς τι μου θύμισες τώρα....άχχχ αντε να προσγειωθώ στην πραγματικότητα!!!

2:29 PM  
Blogger dystropoppygus said...

Ακόμα ελπίζεις; Μα καλά, τι σε στείλαμε εκεί, κουβέντα για τον Τατούλη και τα μεγαλεπήβολα που ανακοινώθηκαν; Μήπως κοιμόσουν την ώρα της συνέντευξης; Ή τα καλύπτει άλλο κλιμάκιο αυτά;

Άντε, γιατί χρειαζόμαστε νέες μουσικές. (Μη ξεχάσεις να ρωτήσεις για τη Ζαζί, έστω και χωρίς υπότιτλους!!!)

4:13 PM  
Blogger Estarian said...

"I am your father Luke" ..
α και να μην ξεχάσω, γίνεται να δολοφονήσεις τον φον Τρίερ εκ μέρους μου? ευχαριστώ :D

10:47 AM  
Blogger De(e)lumina said...

Πες τα Εstarian, πες στα! Κι εγώ του τα έχω μαζεμένα του Φον Τρίερ και ας του αρέσει του τουρίστα, αμάν πια!

By the way vague, κανένα καλό ιρανικό είδες?? Είχε εδώ στο channel 4 αφιέρωμα στο ιρανικό σινεμά όλη την προηγουμένη βδομάδα και σε θυμήθηκα - στα έγραψα όλα στο βίντεο, φυσικά :-)

(Kαι, ειλικρινά, η ζωή σου θα μπορούσε να μεταμορφωθεί με λίγο περισσότερο Ρέμο, λίγο λιγότερη Bjork, ξέρεις τώρα... Χαμο-γέλα-σε, πάει πέ-ρα-σεεεεε!)

Φιλάκια!

2:20 PM  
Blogger discolata said...

ζηλεύω και πάλι....

γύρνα γρήγορα πίσω, θέλουμε μουσικούλες....

φιλί

8:56 PM  
Blogger schottkey said...

Tο αυστραλέζικο που αναφέρεις προφανώς είναι το Wolf Creek. Άκουσα αντιφατικά σχόλια,άλλοι λένε η τρομακτικότερη ταινία που έχουν δει,άλλοι πατάτα.Είδες μήπως την νέα ταινία του Κάρλος Ρειγάδας;

11:49 AM  
Blogger Chili said...

Xμμμ, ελπίζω να δεις καμιά ταινία της προκοπής αλλιώς να τους ρίξεις μπουρλότο και αυτόματα θα δεις τις "Δυο Καπνισμένες Κάννες"!

6:26 PM  
Blogger joan collins said...

Ο ψώλεμος ξαναρχίζει. Μπαμ, χυσ, μπανγκ!
Ο κύριος αρχίδας και η δεσποινίς μουνού είναι βιότυποι που έχουν κατακλύσει την ξεκωλιάρα blogόσφαιρα, με αποτέλεσμα όλο το σύστημα να είναι γεμάτο από κωλοτρυπιδιάρικο γράψιμο. Όποιος γαμεί και γαμεί καλά ξαναγαμεί προσπαθώντας να σκίσει πάντα καλύτερα. Έτσι καταλήγουμε στο ότι κανένας δεν ψωλοχύνει τις δεσποινίδες μουνού αφού όλοι οι αρχίδες αντί να ματώνουν μουνότριχες, πρήζουν το μεσαίο δάχτυλο βαρώντας μαλακία με το ποντίκι τους. Η μπλογκόσφαιρα είναι αγαμήτου! Εκτός από τον κύριο αρχίδα και τη δεσποινίδα μουνού σε αυτό το ψηφιακό μπουρδελάκι με την ελληνική σημαία συναντούμε φιλοποιήμονα πουστράκια, γαμιολοκαβλιάρηδες εστέτ γραφιστικών παπαριών, κωλάντερα δημοσιογράφους που αντί να χύσουν τη μάπα του εκδότη τους και να βάλουν νέφτι στην τρυπούλα του εμπορικού διευθυντή τους βγάζουν τα εσώψυχα μαλακομπουκώματά τους εκλιπαρώντας δήθεν για συγχώρεση αλλά κατά βάθος προσμένουν να γίνουν κάποτε αυτοί αρχηγοί. Της πούτσας εννοείται, αφού μέχρι εκεί μπορεί να φτάσει το χέρι τους. Όμως ο Γκουσγκούνης είναι εδώ. Ο Γκουσγκούνης βλέπει, συστήνει γερό ΄κράτημα γιατί θα σπρώξει. Το υπερκαβλί μου ήδη σας γαμά το μυαλό και τις μπλογκοφωλιές σας χύνοντάς τες σε σημείο που να γίνουν άσπρες από το σπέρμα. Το σκατομένο κωλοτρυπίδι μου έχει την ίδια αξία με τις παπαρολογίες σας. Τα υπερτροφικά παπάρια μου ρουφιούνται το ίδιο αδυσώπητα όπως οι μεταξύ σας δήθεν επικοινωνίες. Μπλόγκερς γαμιόλια είμαι εδώ και πάλι για να σας ξεφτυλίσω. Το χύσι μου θα το βαφτίσετε troll. Το σπέρμα μου δε θα θελήσετε να το καταπιείτε. Όμως με το ζόρι θα σας πασαλείψω. Κλαμπανάρχιδα! Ο πόλεμος ξαναρχίζει. Θα σας σκίσω.

3:52 PM  
Blogger vague tourist said...

Α, ναι! Ήρθε και ο «Υπουργός». Έπεσαν τα τρελά λεφτά. Γιγαντοαφίσες, γνωρίστε το μύθο της Ελλάδας, έγινε κι ένα τραπέζι στο Carlton όπου πλάκωσαν κατά πλειοψηφία οι πεινασμένοι Ελληνάρες (εγώ σνομπάριζα ως τουρίστας – παρατηρητής «πίνοντας» τσιγάρο αγγλικό και sparkling Badoit). Χλιδές!

Ο Τρίερ το’ χει χάσει εδώ και μερικά χρόνια. Ανεπιστρεπτί. Φοβούμαι. Το «Wolf Creek», πάλι, δε με φόβισε καθόλου. Πτωχός συγγενής εκείνου του τύπου με το αλυσοπρίονο από το Τέξας είναι, δίχως πρωτοτυπία και κλίμα. Φεύγουν κάτι δάχτυλα σε μια σεκάνς και το σοκ σταματά εκεί περίπου... Για το βίντεο συμπαθητικό είναι.

Υ.Γ. Εγώ όταν πήγαινα σχολείο, ως μικρό παιδάκι, «κλαμπαρχίδης» την ήξερα την έκφραση. Τι τους μαθαίνουν σήμερα, διάβολε...

8:35 PM  
Blogger Estarian said...

ναι μου το πε και μενα ενας φιλος οτι ηταν απάτη το Wοlf Creek..
Ρε συ vague εσύ που τα ξέρεις τα μέρη απο κει, δεν μου προτείνεις κανά ξενοδοχείο? Πάω 16-20 Ιουνίου. Έχω βρεί πράμα μπολικο στο νετ, αλλά άλλο είναι να σου πει κάποιος που έχει μείνει κιόλας..

11:10 AM  
Blogger vague tourist said...

Θεέ μου! Γιατί να θέλει να πάει κανείς στις Κάννες εκτός της περιόδου του Φεστιβάλ; Είναι φρίκη! Ένα τουριστικό χωριουδάκι με ωραία "βιτρίνα" και τίποτε παραπάνω...

Εγώ μένω σε τύπο διαμερίσματος με κουζίνα και τα λοιπά απαραίτητα (δύο εβδομάδες σχεδόν, βλέπεις), το οποίο για σένα είναι μάλλον άσχετο. Υπάρχουν πολλά σε παράλληλους της Κρουαζέτ, κατά βάση μικρά ξενοδοχεία χωρίς τρελά κομφόρ. Για πες μερικά να δω αν μου θυμίζουν κάτι. Κι ύστερα σου απαντώ.

1:12 PM  
Blogger Estarian said...

Μετά απο μια σύντομη αλλά περιεκτικη κουβέντα αποφασίσαμε να μείνουμε Νίκαια τελικά οπότε αλλάζουν τα πλάνα. Ευχαριστώ για τη διάθεση βοηθείας πάντως :)

2:58 PM  
Blogger vague tourist said...

Τότε... ημερήσια εκδρομή! Για να σου φύγει η περιέργεια. Το ταξί από Νίκαια θα σου κοστίσει 50 με 60 ευρώ (το πήγαινε), αλλά μπορείς να πάρεις και τρένο, η απόσταση είναι αστεία.

4:20 PM  
Blogger Junky Nurse said...

Tha mou pei kaneis gia tin tainia tou Jarmusch?
giati eiste oloi toso fidoloi?

10:33 PM  
Blogger vague tourist said...

Καλή μου Β. μη σκίζεις τα ρούχα σου από τώρα! Το «Broken Flowers» είναι απλά καλό. Για ταινία του Τζάρμους, μην πάει το μυαλό σας σε άλλες συγκρίσεις και ανατριχιάσουμε όλοι μαζί...

Ο Μάρεϊ είναι και πάλι Θεός και χωρίς αυτόν φοβάμαι πως η ταινία θα ήταν μια μετριότητα. Ενώ το story και το όλο concept στέκουν και ακούγονται χαριτωμένα, μελαγχολικά και άλλα στενάχωρα, ο Τζάρμους καταφέρνει (με την κακή έννοια) να δώσει και πάλι έναν ελαφρώς «σπονδυλωτό» χαρακτήρα στο φιλμ, καθώς ο ήρωάς του συναντά μια μια τις παλιές του ερωμένες μπας και καταλάβει ποια είναι η μάνα του παιδιού του, του οποίου την ύπαρξη αγνοούσε μέχρι την εμφάνιση ροζ γράμματος δίχως αποστολέα. Επίσης, το soundtrack γαμεί.

Η καρδιά μου θα βρίσκεται πάντοτε αφοσιωμένη στο «Stranger Than Paradise». :-)

12:09 AM  
Blogger Junky Nurse said...

min mou to xalas tora. to perimeno pos kai pos gia na mou ftiaksei ligo to kefi. paei gia nyxtes premieras na kleiso aeroporiko?
b.t.w. erxomai gia ennio morricone kai white stripes. see you soon my love at toy. sta patomata.
xx

8:53 PM  

Post a Comment

<< Home