Wednesday, May 25, 2005

Κάτι νύχτες που τα σκέφτεσαι...

«Έμπλεξα» με το blogging στις αρχές του 2004. Ξεκίνημα σαν περιστασιακός αναγνώστης φίλων από το εξωτερικό. Ύστερα έγινα ένας αρχάριος συντάκτης επιπόλαιων posts και εξιδανικευμένων συναισθημάτων. Ενίοτε εθιζόμουν, άλλοτε προτιμούσα το ρόλο του αναγνώστη, κάποια στιγμή απογοητεύτηκα. Ανθρώπινο δικαίωμα.

Πριν από μερικούς μήνες ανακάλυψα τις σελίδες κάποιων φίλων ή γνωστών και είπα να τους πικάρω ως ανώνυμος «τουρίστας». Αυτή η ασάφεια γύρω από την ταυτότητά μου τους γοήτευε και μέσα από τα γραπτά μου ένοιωσαν πως βρήκαν μια νέα «αδελφή ψυχή» - ίσως. Κάποιον που μπορεί και να τους μοιάζει, με ενδιαφέροντα κοινά και τη φιλοδοξία να γνωριστούν κάποια στιγμή. Μπορεί και να λέω σαχλαμάρες, αλλά στην αρχή υπήρξε ένα σχετικά διακαές ενδιαφέρον. Όταν έληξε το «μυστήριο», επέστρεψαν στην πραγματικότητά τους. Και κάποιοι παραξενεύτηκαν, δηλώνοντας έκπληκτοι μ’ αυτά που διάβαζαν τόσο καιρό. Δεν ταίριαζαν σε μένα, μου είπαν. Δεν ταίριαζαν με την πραγματικότητα που είχαν πλάσει στο μυαλό τους για μένα. Και η ζωή μας συνεχίστηκε...

Τελικά, κατέληξα να εθίζομαι και πάλι. Οποία ειρωνεία. Οι περισσότεροι από αυτούς που με «ανάγκασαν» να στήσω αυτό το blog έχουν πλέον μια σελίδα φάντασμα στο Διαδίκτυο ή post-άρουν αραιά και που. Ίσως να βαρέθηκαν, μαθημένοι σε τεχνολογικά gadgets με ημερομηνία λήξης. Πάνε γι’ άλλα...

Παραδοξότητας συνέχεια. Το να αντιμετωπίζεις το blogging ως μόδα, σημείο των καιρών που δεν φτουράει γιατί σε αποσπά από την κοινωνικότητα της πραγματικότητάς σου.

Βασική λεπτομέρεια: δε μιλάμε για ένα τυχαίο gadget ή κάποια ηλεκτρονική υπηρεσία που σκαρφίστηκε ο υπολογιστής, αλλά για κανονικούς ανθρώπους που ούτως ή άλλως, κυρίως λόγω επαγγέλματος, κοντεύουν να γίνουν μεταλλαγμένοι ήρωες ταινίας του Κρόνενμπεργκ μαζί με το pc τους.

Μερικές φορές συνειδητοποιώ πως το blogging έχει ψυχή. Και μπαίνω σε σκέψεις. Τρομάζω. Εντυπωσιάζομαι. Παραδίνομαι. Διστάζω. Δειλιάζω. Εκτίθεμαι. Σιωπώ.

Είμαι όλα αυτά που διαβάζετε και τίποτα μαζί. Είμαι ένα λογοτεχνικό αριστούργημα που αυτολογοκρίνεται κατά βούληση και μια μεγάλη σκηνοθετημένη απάτη μαζί. Είμαι ο άνθρωπος πίσω από ένα blog. Και δεν ξέρω ποιος κρύβει ποιον. Ή ποιος λέει τις περισσότερες αλήθειες.

Υ.Γ. Αφιερωμένο σ’ εκείνους που με κατηγόρησαν πως «από τον άμβωνα του blog, είναι πιο κουλ να γράφεις μελαγχολικά και βαθυστόχαστα»...

3 Comments:

Blogger newManifesto said...

γιατί να αυτολογοκρίνεσαι; let it all out ...

2:06 PM  
Blogger archive said...

Ελα ντε..

9:23 PM  
Blogger discolata said...

είσαι ο γλυκός μου vague, με όλες τις ιδιοτροπίες και τα κουσουράκια σου....
μ'αρέσει πολύ το γράψιμό σου, ο τρόπος σου, η σκέψη σου.

και μπορεί το δικό μου γούστο να μην έχει καμία αντικειμενική σημασία....έχει όμως για μένα.

κι εγώ για πλάκα ξεκίνησα, εγώ που όλα αυτά τα κορόιδευα με πάθος πάντα....και κοίτα με τώρα....

βγάζω το άχτι μου και την ψυχή μου μέσα.
και διαπιστώνω οτι μου κάνει καλό.
πολύ καλό.

10:50 AM  

Post a Comment

<< Home