Sunday, May 29, 2005

Music for a better living #14

Ας λυθεί κι αυτή η απορία.

Όχι, δεν είναι ερώτηση...

DJ Shadow - What Does Your Soul Look Like, Pt. 3

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Crash test με χαρτοσακούλα.

Φορέθηκε χθες το βράδυ στην Κοραή, υπό τα έκπληκτα βλέμματα θαμώνων του Starbucks που φωτογράφιζαν νεαρή γυναίκα με χαρτοσακούλα στο κεφάλι, παραπλεύρως αγοριού αγνώστων λοιπών στοιχείων, το οποίο γυρνούσε τον πεζόδρομο κραδαίνοντας χαρτονάκι - έκκληση εις αναζήτηση κάποιου τουρίστα με επίσης ασαφή λοιπά στοιχεία.

Τουλάχιστον ένα ημίωρο νωρίτερα, οι dystropoppygus, nick the creek και vague tourist έπιναν καφέ απορημένοι για το τι τους περιμένει, στη γνωστή στοά της Κοραή. Από μια άλλη οπτική γωνία αυτό μεταφράζεται κάλλιστα και ως «στα μουλωχτά»... Για παν ενδεχόμενο, ο τουρίστας είχε εύκαιρο και το plan b (όπισθεν μετά στρίβειν προς Φωλιά του Βιβλίου και φυγή από την έξοδο της Πανεπιστημίου) αλλά δεν το μαρτύρησε ποτέ. Κανόνες επιβίωσης είναι αυτοί.

Γύρω στις οκτώ το βράδυ εντοπίστηκε η πρώτη μεγάλη φουρνιά «υπόπτων», με κάμποσα κορίτσια των οποίων ο τουρίστας ποτέ δεν θα ήθελε να μάθει και να θυμάται την πραγματική τους ηλικία, μετά της περίφημης γυναίκας με τη χαρτοσακούλα. Ακολούθησαν μεμονωμένες εμφανίσεις μελών και άδοξες «ανακρίσεις» περαστικών που περίμεναν έξω από τη στάση του Μετρό το ραντεβού τους και ουχί κάτι παλαβούς bloggers. Φήμες λένε ότι ο αριθμός συμμετοχής πλησίασε τα δεκαπέντε άτομα (ο γράφων ανέκαθεν είχε προβλήματα με την όραση και τις απλές μαθηματικές πράξεις). Μέχρι να παρθεί κάποια απόφαση και να μεταφερθούν όλοι μαζί προς κοντινό καφέ/μπαρ, ο τουρίστας συνάντησε έναν διανομέα κινηματογραφικών ταινιών, μια συμμαθήτρια που είχε να δει από τότε που πήγαιναν μαζί σχολείο, αλλά όχι και την τύχη του.

Crash test #1: το καφέ/μπαρ

Υπάρχουν άνθρωποι που πίνουν καφέδες και παγωμένο τσάι μετά τις εννέα το βράδυ (οποία ηθική κατάπτωση - της νεολαίας ειδικότερα).

Νηστικό George is… not your man.

Μερικοί bloggers (ή οι μαμάδες τους) ξέρουν να ξεματιάζουν.

Η πλειοψηφία των bloggers έχει στην κατοχή της ψηφιακή φωτογραφική μηχανή.

Υπάρχουν γυναίκες που αποφεύγουν το φακό σαν το Διάβολο. Οι μπότες τους, πάλι, όχι.

Εάν αυτός είναι ο resident DJ, κάθε Σάββατο βράδυ πρέπει να πηγαίνετε στο ΠΟΛΙΣ.

Ο σημαδιακός αριθμός οκτώ οδήγησε τους αντίστοιχους bloggers σε μεταμοντέρνα «ταβέρνα» ελληνοπρεπούς fusion κουζίνας στα Εξάρχεια, με τον τουρίστα να κοιτάζει με άγριο βλέμμα το τραπέζι για οκτώ που δεν άδειαζε, εν μέσω αναμνήσεων του στιλ «ότι θυμόμαστε χαιρόμαστε», με highlight ιστορίες από τα ελληνικά στρατά και πόσο «κουλός» ήταν ο θάλαμός του στην Τρίπολη, αφού υπήρχαν τουλάχιστον δύο άτομα με αντίτυπο της «Ιστορίας της Τρέλας» του Φουκό εντός αυτού (ο γνωστός και διόλου ασαφής πλέον τύπος και ένας ψυχίατρος). Μεταξύ των - πληρώσαμε αλλά καθόμαστε και τα λέμε για καμιά ωρίτσα ακόμη - αγνώστων, στο επίμαχο τραπέζι, βρισκόταν και αυτός ο ίδιος ψυχίατρος, όχι όμως και η τύχη του τουρίστα.

Crash test #2: η «ταβέρνα»

Οι bloggers τρώνε περισσότερο παρά πίνουν.

Είναι πολύ δύσκολο να τραβήξεις μια κολακευτική φωτογραφία ενός κεφτέ από χορταρικά.

Μερικά κορίτσια είναι περισσότερο «έντεχνα» από κάποια άλλα.

Οι περισσότεροι bloggers δεν κοιτάζουν την ώρα (εκτός κι αν έχουν να πάνε κάπου μετά ή να ταξιδέψουν το επόμενο πρωί).

Μόλις πέντε (αποδεκατισμός που θα ζήλευε και μια Άγκαθα Κρίστι) κατέληξαν να τα πίνουν εις/ως τα ωραίας πρωίας σε «καμία σχέση με Εξάρχεια» γνωστό μπαρ της πλατείας, όπου ο τουρίστας συνάντησε μονάχα μια φίλη παρουσιάστρια τηλεοπτικής εκπομπής (ούτε καν τη μεγάλη του χαμένη αγάπη ή την τύχη του).

Crash test #3: το μπαρ

Στα Εξάρχεια σήμερα μπορείς ν’ ακούσεις το «Touch Me» της Σαμάνθα Φοξ χωρίς να πέσουν μολότοφ και να έρθουν και τα ΜΑΤ.

Η τηλεπαρουσιάστρια που δεν θυμόταν τον τίτλο μυστηριώδους σουηδικής ταινίας πέτυχε στο ίδιο μπαρ τη φίλη με την οποία είχε δει εκείνη τη μυστηριώδη σουηδική ταινία. Κανείς δεν έμαθε ποια ήταν η τύχη αυτής της ταινίας...

Ο τουρίστας χάρηκε. Και δε νοιάστηκε να δει την ώρα όταν έφτασε σπίτι. Μονάχα ζήλεψε... τη χαρτοσακούλα! Και κοιμήθηκε ξημερώματα ακούγοντας τη βροχή.

Wednesday, May 25, 2005

Διαπίστωση.

Θεέ μου, το Blogger είναι γεμάτο ΚΝίτες!

Music for a better living #13

Από το soundtrack του «Code 46». Ξεχάστε την ταινία. Αναζητήστε το score, με την υπογραφή των Free Association [David Holmes & Steve Hilton].

Free Association - Shanghai

Far gone and out. Καληνύχτα.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Κάτι νύχτες που τα σκέφτεσαι...

«Έμπλεξα» με το blogging στις αρχές του 2004. Ξεκίνημα σαν περιστασιακός αναγνώστης φίλων από το εξωτερικό. Ύστερα έγινα ένας αρχάριος συντάκτης επιπόλαιων posts και εξιδανικευμένων συναισθημάτων. Ενίοτε εθιζόμουν, άλλοτε προτιμούσα το ρόλο του αναγνώστη, κάποια στιγμή απογοητεύτηκα. Ανθρώπινο δικαίωμα.

Πριν από μερικούς μήνες ανακάλυψα τις σελίδες κάποιων φίλων ή γνωστών και είπα να τους πικάρω ως ανώνυμος «τουρίστας». Αυτή η ασάφεια γύρω από την ταυτότητά μου τους γοήτευε και μέσα από τα γραπτά μου ένοιωσαν πως βρήκαν μια νέα «αδελφή ψυχή» - ίσως. Κάποιον που μπορεί και να τους μοιάζει, με ενδιαφέροντα κοινά και τη φιλοδοξία να γνωριστούν κάποια στιγμή. Μπορεί και να λέω σαχλαμάρες, αλλά στην αρχή υπήρξε ένα σχετικά διακαές ενδιαφέρον. Όταν έληξε το «μυστήριο», επέστρεψαν στην πραγματικότητά τους. Και κάποιοι παραξενεύτηκαν, δηλώνοντας έκπληκτοι μ’ αυτά που διάβαζαν τόσο καιρό. Δεν ταίριαζαν σε μένα, μου είπαν. Δεν ταίριαζαν με την πραγματικότητα που είχαν πλάσει στο μυαλό τους για μένα. Και η ζωή μας συνεχίστηκε...

Τελικά, κατέληξα να εθίζομαι και πάλι. Οποία ειρωνεία. Οι περισσότεροι από αυτούς που με «ανάγκασαν» να στήσω αυτό το blog έχουν πλέον μια σελίδα φάντασμα στο Διαδίκτυο ή post-άρουν αραιά και που. Ίσως να βαρέθηκαν, μαθημένοι σε τεχνολογικά gadgets με ημερομηνία λήξης. Πάνε γι’ άλλα...

Παραδοξότητας συνέχεια. Το να αντιμετωπίζεις το blogging ως μόδα, σημείο των καιρών που δεν φτουράει γιατί σε αποσπά από την κοινωνικότητα της πραγματικότητάς σου.

Βασική λεπτομέρεια: δε μιλάμε για ένα τυχαίο gadget ή κάποια ηλεκτρονική υπηρεσία που σκαρφίστηκε ο υπολογιστής, αλλά για κανονικούς ανθρώπους που ούτως ή άλλως, κυρίως λόγω επαγγέλματος, κοντεύουν να γίνουν μεταλλαγμένοι ήρωες ταινίας του Κρόνενμπεργκ μαζί με το pc τους.

Μερικές φορές συνειδητοποιώ πως το blogging έχει ψυχή. Και μπαίνω σε σκέψεις. Τρομάζω. Εντυπωσιάζομαι. Παραδίνομαι. Διστάζω. Δειλιάζω. Εκτίθεμαι. Σιωπώ.

Είμαι όλα αυτά που διαβάζετε και τίποτα μαζί. Είμαι ένα λογοτεχνικό αριστούργημα που αυτολογοκρίνεται κατά βούληση και μια μεγάλη σκηνοθετημένη απάτη μαζί. Είμαι ο άνθρωπος πίσω από ένα blog. Και δεν ξέρω ποιος κρύβει ποιον. Ή ποιος λέει τις περισσότερες αλήθειες.

Υ.Γ. Αφιερωμένο σ’ εκείνους που με κατηγόρησαν πως «από τον άμβωνα του blog, είναι πιο κουλ να γράφεις μελαγχολικά και βαθυστόχαστα»...

Tuesday, May 24, 2005

Star Wars εναντίον Παπαρίζου!

Οι εισπράξεις του «Episode III» για το τριήμερο (πρεμιέρα κιόλας) που μας πέρασε στην Αθήνα:

11.791 εισιτήρια την Παρασκευή
5.449 εισιτήρια το Σάββατο
10.839 εισιτήρια την Κυριακή

Που να φανταστεί τέτοια πανωλεθρία ο Τζορτζ Λούκας;

Κι αυτό το τσόκαρο η Πάντμε, χάθηκε να τα πει Κωνσταντίνο και Ελένη; Άκου Λουκ και Λέια... (Ειδικά αυτό το τελευταίο γεννά παρεξηγήσεις τόσο εύκολα. Πριν από χρόνια, όταν βγήκαν σε επανέκδοση τα τρία πρώτα φιλμ, γεμάτη καμάρι συμπαρουσιάστρια κινηματογραφικής εκπομπής από τη Μακεδονία αποκαλούσε την πριγκίπισσα... Λεϊλά. Αλλά, όσο κι αν έψαξαν στα αρχεία τους, σεκάνς με τσιφτετέλι δεν βρήκαν.)

Monday, May 23, 2005

Meet the bloggers.

Και μην ξεχνιόμαστε, υπάρχει και τούτη η υπόσχεση. Άλλες συμμετοχές; Έχει διαδοθεί αρκούντως και σε άλλες σελίδες; Ποια μέρα προτιμάτε; Παρασκευή, Σάββατο ή Κυριακή;

Προτείνω αρχική μάζωξη σε κεντρικό σημείο της Αθήνας (ευρύτερη περιοχή Συντάγματος) και ακολούθως «πορεία» προς μέρος της αρεσκείας μας, τηρουμένων των αναλογιών... αριθμητικά.

Με την ορθοστασία και τον αλκοολισμό τα πηγαίνετε καλά, ελπίζω...

Music for a better living #12

Τον λένε Whitey. He writes the songs, plays guitar, bass, keyboards, synths and drums, as well as programming all the machines, λέει. «Light at the End of the Tunnel Is a Train», το album του. Λέει. Και βαράει το άτιμο.

Whitey - A Walk in the Dark/Reprise

Μόνο πρόσεχε, σε βλέπει παντού...

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Η ανάσα σου μυρίζει θάνατο.

Μπορείς να γίνεις ο αγαπημένος μου ήρωας;

Sunday, May 22, 2005

Music for a better living #11

Παραζάλη. Διαφημίσεις από το γερμανικό MTV για ρέψιμο σε ringtone. Έλληνες κριτικοί που μοιράζουν Χρυσούς Φοίνικες κάθε μέρα - πρωί, μεσημέρι και βράδυ. Non stop τρέλα σε όλες τις γλώσσες. Η κατεστραμμένη φάτσα του Μίκι Ρούρκ μου προκαλεί οίκτο καθώς μου λέει με υπερβάλλοντα ζήλο πως όσοι έχουν πρόβλημα με το «God bless America» αξίζει να τους κόψουν τον κώλο. Πτήση από Μιλάνο, με κοστουμέ τύπους - καφενείο που αλλάζουν θέσεις μόνοι τους και το πλήρωμα νομίζει ότι έχουν κοπεί κατά λάθος διπλά εισιτήρια. Χάζεμα με τα «φωτάκια» που επιπλέουν στο Ιόνιο. Στο ταξί ο οδηγός με ρωτάει πως ήταν το Φεστιβάλ, δυναμώνοντας το ράδιο όποτε έπεφταν οι ψήφοι για την Έλενά «μας». Όλα ανακατεμένα στο κεφάλι μου. Περιέργως, το στομάχι καλά κρατεί (κατά δύο κιλά βαρύτερος, δε!)...

Φρένο.

Από τα ηχεία τα bpm’s είναι ταχύτερα και δηλώνουν πως το καλοκαίρι έφτασε. Περιμένοντας να κοπούν οι φλέβες με τους καινούριους Röyksopp, η Σουηδία αντεπιτίθεται με τους Plej. Scandinavian chic που χορεύεται και μια τρομπέτα που σε αποτελειώνει λίγο πριν πέσει η νύχτα. Από το album «Electronic Music from the Swedish Leftcoast», το οποίο αξίζει αναζήτησης. So cool.

Plej - You [Plej 12 inch mix]

Κι επειδή έπεσε στερητικό σύνδρομο (και η μαλαγανιά δίνει και παίρνει για να πέσουν περισσότερα mp3’s...), αρπάχτε κι ένα αβυσσαλέα μεταμεσονύκτιο deep house mix του «Five Fathoms», από μια συλλογή που θα λιώσει τους επόμενους μήνες, το «Adapt or Die: Ten Years of Remixes» των Everything But the Girl.

Everything But the Girl - Five Fathoms [Kevin Yost Everything and Groove Mix]

Did I grow up? Δεν έχω την απάντηση. Αλλά... I love this tune.

Καταναλώστε μουσική. Οι εικόνες μπορούν να περιμένουν.

(The links will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Tuesday, May 17, 2005

Αλλά την πλαζ δεν την είδα ποτέ...

Όσο πλησιάζει εκείνη η ώρα, το χαίρεσαι σα μικρό παιδί. Κι όταν είσαι εκεί, κοιτάς να φύγεις με το πρώτο αεροπλάνο... Είναι η γνωστή κρίση απελπισίας, είναι απλά ακόμη ένα Φεστιβάλ. Και πρέπει να επιζήσεις.

Μερικές στιγμές από μια εβδομάδα βίου... αβίωτου:

Κρούσμα σοκ στο ιταλικό «Quando sei nato non puoi piu nasconderti». Το soundtrack του φιλμ περιλαμβάνει μέχρι και Αντώνη Ρέμο! Εθνική ανάταση.

Στο «Where the truth lies» του Ατόμ Εγκογιάν ο Κόλιν Φερθ έρχεται απειλητικά πίσω από τον Κέβιν Μπέικον σε σεκάνς «τριολέ» που θα μείνει. Η υπόλοιπη ταινία, πάλι, όχι...

Η πιο επεισοδιακή δημοσιογραφική προβολή μέχρι σήμερα ήταν εκείνη του «A history of violence» του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, η οποία κόντεψε να τιναχτεί στον αέρα, με συνεχή γέλια και σχόλια σε υψηλούς τόνους. Αποκορύφωμα, το υβριστικό ξέσπασμα αγγλόφωνου κριτικού, ο οποίος αποκάλεσε το φιλμ «a piece of shit». Εγώ απλώς γιούχαρα.

Η αύρα του μύθου του Κερτ Κομπέιν προστάτευσε το «Last days» του Γκας Βαν Σαντ από το κράξιμο. Το «Elephant» μπροστά του είναι mainstream blockbuster…

Καλύτεροι τίτλοι σε ταινία: «Crossing the bridge» του Φατίχ Ακίν, ένα ντοκιμαντέρ για τη μουσική σκηνή της Ιστανμπούλ με οδηγό το μπασίστα των Einstürzende Neubauten. Οι συντελεστές εμφανίζονται μέσα από εξώφυλλα παλιών τουρκικών δίσκων, με υπόκρουση το «Music» της Madonna σε ντόπια cover version!

Ατάκα του Φεστιβάλ: «Το πάτωμα έχει γεμίσει τρύπες!», από το απόλυτο feel good «Voksne mennesker» του Ισλανδού Νταγκούρ Κάρι.

Η επόμενη ταινία του Τρίερ θα είναι Dogma και όχι το τελευταίο μέρος της γνωστής... θεατρικής τριλογίας. Αμήν.

Έκπληξη. Ο Θέρστον Μουρ είναι Θεός. Η Κιμ Γκόρντον έπινε πολύ αμίλητο νερό όταν ήταν μικρή...

Το άκουσμα της ανάσας του Νταρθ Βέιντερ από τα μεγάφωνα, καθώς τα πλήθη ούρλιαζαν μπροστά στον Τζορτζ Λούκας, μου έφερε ανατριχίλες.

Τώρα πάω να δω ένα αυστραλέζικο τρόμου που λένε πως γαμεί. Ελπίζω. Τόσες μέρες εδώ και καμία ταινία δεν έχει καταφέρει να μου το κάνει αυτό...

Tuesday, May 10, 2005

Music for a better living #10

Ένα μουσικό θέμα, λίγες ώρες πριν από την πτήση για το μέρος όπου το άκουσα για πρώτη φορά πέρσι. Από την καλύτερη ταινία της σεζόν που τελειώνει, το «Oldboy».

Yeong-wook Jo - Farewell My Lovely

Αυτό το blog θα μείνει χωρίς soundtrack για δύο εβδομάδες. Μέχρι τότε να περνάτε καλά - με ότι έχετε. Η ζωή είναι ωραία. Χωρίς αυτήν θα ήμασταν νεκροί (όπως έλεγαν και στο «Gummo»).

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Monday, May 09, 2005

Music for a better living #9

Μικρές νυχτερινές μουσικές. Στο τελευταίο κομμάτι της βραδιάς από το τόσο elegant album τους, «Finery» (2003), οι Coloma μας θυμίζουν κάτι παλιές καλές εποχές και τον ήχο του Terry Hall, των Scritti Politti ή και των πιο positively μελωδικών στιγμών των Blue Nile.

Coloma - Illegible Love

Όνειρα γλυκά.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

You are the party that makes me feel my age.

Καλά μας τα λέγανε οι Pulp, αν και δε νομίζω πως πρόκειται περί ηλικιακού. Κάτι άλλο is in the air και μας σιγοτρώει, μας αλλάζει, μας «χαλάει» και φεύγει από πάνω μας σαν μια αόρατη δύναμη που έκανε την καταστροφική δουλειά της κι ύστερα περνάει στον επόμενο.

Ήμουν σ’ ένα party το Σάββατο το βράδυ. Αλλά το μυαλό μου δεν ήταν εκεί. Εχθές το συνειδητοποίησα, όταν προσπαθούσα να καταλάβω τι έκανα ως το πρωί στη Μαβίλη. Και «έπεσα» λίγο. Όχι από κανένα hangover ή οποιουδήποτε άλλου είδους συνέπειες κραιπάλης, ούτε ακριβώς ψυχολογικά. Είναι κάτι παράξενο που δε μπορώ να ονομάσω. Και δε μπορώ να ρίξω την ευθύνη στα χρονάκια μου...

Σε ένα κατάμεστο σπίτι φιλάς μερικές εκατοντάδες μάγουλα, φευγαλέα περνάς από χείλια που μυρίζουν αλκοόλ και νικοτίνη, ούτε που νοιάζεσαι για τα σημάδια από κραγιόν κι από κάπου προσπαθείς να κρατηθείς για να μην πέσεις. Περιέργως, σχεδόν κανείς δε χορεύει. Η μουσική διαπερνούσε υποτονικά το χώρο, σαν μακρινή υπόκρουση, ανίκανη να καλύψει το βουητό των ανθρώπων. Όλοι στέκονταν σα να περίμεναν κάτι. Κι έπιναν. Περαστικά λικνίσματα μου θυμίζουν το που βρίσκομαι, κουβέντες μπαινοβγαίνουν στ’ αφτιά μου πιο γρήγορα κι από τις εικόνες ανθρώπων σε κίνηση. Ας πιούμε κι εμείς...

Μέσα σ’ αυτό το ανθρώπινο traffic τίποτα δε μπορούσε να με αγγίξει ή να με κρατήσει. Να μου θυμίσει κάτι δικό μου. Κι όμως, ήξερα σχεδόν τους πάντες. Ακόμη και πρόσωπα που μου σύστηναν για πρώτη φορά, άσχετα από το γεγονός ότι ήδη γνωριζόμασταν ή τύχαινε ακόμη και να δουλεύουμε υπό κοινή στέγη αυτή την περίοδο!

Άλλοι έκλαιγαν σε απόμερες γωνίες και μπαλκόνια, άλλοι ήθελαν να κλάψουν αλλά μπορούν και το κρύβουν τόσο καλά, άλλοι έψαχναν γκόμενο ή γκόμενα, άλλοι είχαν αποφασίσει να αναλύσουν τι φταίει στις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων, άλλος χάζευε τα έρημα ρετιρέ του κέντρου, άλλη μου έλεγε πως της έσωσα τη ζωή επειδή θα είμαι Κάννες το επόμενο weekend, άλλοι με τραβούσαν να χορέψω ή τρίβονταν επάνω μου, άλλοι κοιτούσαν το ποτήρι τους ν’ αδειάζει διαρκώς. Και το γέμιζαν ξανά. Η καλύτερη «παραγγελιά» της βραδιάς ήταν το «Last Christmas» των Wham, αλλά δεν έπαιξε. Μονάχα το τραγούδησαν κάτι κορίτσια, ανάμεσα στις διακοπές της μουσικής - για να πειστούν οι μπάτσοι πως κάνουμε ησυχία...

Ήθελα να περάσω καλά, αλλά έβλεπα πως αυτό συνέβαινε μόνο σ’ εκείνους που είχαν βγει «γκολ» από νωρίς. Κι επειδή δεν είμαι «φίλαθλος», έμεινα να χαζεύω χωρίς να τραγουδάω τα κάλαντα.

Είναι παράξενο να βλέπεις τους μισούς να θέλουν να γαμήσουν ή να γαμηθούν και τους άλλους μισούς να θέλουν να πλακωθούν στα drugs σ’ ένα party. Και στο τέλος, επειδή τίποτε από αυτά δε μπορούσε να πραγματοποιηθεί, να ζητάνε περισσότερο πάγο και tonic.

Μήπως ανήκω σε μια γενιά που πίνει για να ξεχάσει... όλο και περισσότερα; Μήπως η πλειοψηφία αυτών των «party animals» έρχεται σχεδόν αποκλειστικά για τα τσάμπα ποτά; Μήπως έχω μόνο εγώ το πρόβλημα ή μήπως κανείς δε θέλει να παρατηρεί αυτή την απόγνωση που συγκατοικεί με την ανοχή και την αναισθησία μας; Μήπως διάλεξα πάλι το λάθος τραγούδι;

- Κύριε DJ, έχετε το «Death of a Party»;

Saturday, May 07, 2005

Music for a better living #8

Για τα βράδια που «την ακούτε» με αστέρια.

Trespassers William - Different Stars [Hope Sandoval, φάε τη σκόνη της]

Noir Desir - A Ton Etoile (Yan Tiersen Mix) [επαναπροσδιορίζοντας την έννοια του remix]

Stina Nordenstam - Little Star [αχ, αυτή η άτιμη «μικρή» Σουηδέζα]

Prefab Sprout - We Let the Stars Go [είναι ικανός να σου πουλήσει τον ουρανό με τ’ άστρα αυτός ο Paddy]

João Gilberto & Stan Getz - Corcovado (Quiet Nights of Quiet Stars) [επειδή, ως γνωστόν, μια bossa σώζει ζωές]

Η σειρά ακρόασης να τηρηθεί αυστηρά!

Υ.Γ. Θα λείψω τις επόμενες δύο εβδομάδες (το post-άρισμα θα γίνεται αραιά και που, όμως), γι’ αυτό και σας χτυπώ με overdose. Κι έχω και μια αγάπη προς το «θέμα ημέρας».

(The links will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Friday, May 06, 2005

Music for a better living #7

Το tempo ελαφρώς ανεβασμένο, η αίσθηση καθαρά νυχτερινή, το άκουσμα χαρακτηριστικό κατηγορίας «εδώ θα φανεί αν λιώνουν τα CD’s». Ένα από τα πιο αγαπημένα κομμάτια της περσινής χρονιάς έσκασε μόλις τώρα στο juke-box του υπολογιστή και, μοιραίως, κλείνει τη βραδιά...

The Egg - Wall (κλικ εδώ, παρακαλώ)

Με τα φώτα σβηστά.

Καληνύχτα.

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Is that a threat?

Ξεκίνησε ως η δεύτερη μάζωξη Θεσσαλονικέων bloggers (μας έπιασαν στον ύπνο), αλλά μάλλον κατεβαίνει προς τα μέρη μας! Προτεινόμενη ημερομηνία μεταξύ 27 - 29 Μαΐου, στο weekend. Ποιοι ενδιαφέρονται; Θέλετε να μάθετε πόσο νούμερα είναι πραγματικά όλοι αυτοί τους οποίους διαβάζετε καθημερινά, δήθεν ανωνύμως; Ιδέες για μέρα και τόπο συγκέντρωσης; Θα κατηφορίσουν κι άλλοι πέραν του CrazyMonkey προς Αθήνα; Τρένα, αεροπλάνα, πούλμαν;

Ακούμε...

Thursday, May 05, 2005

Και ο τουρίστας είπε... «είναι ώρα;».

Κάθε μέρα δώστε στον εαυτό σας τη χαρά να κάνει ότι μαλακία γουστάρει ή του κατεβαίνει για ένα λεπτό και σαράντα έξι δευτερόλεπτα. Την ίδια χρονική στιγμή, στην ίδια δεδομένη ώρα, κάθε μέρα.

Wednesday, May 04, 2005

Κόφι μπρέικ;

Γιέστερντεϊ αϊ νότιζντ δις ριντίκιουλους αντ εντ αϊ γκοτ φιούριουσλι ανόιντ. Αρ γουι ΔΑΤ στιούπιντ ορ γουότ; Χου δε χελ θοτ οβ δατ εντ ντισάιντεντ δατ ιτ γουόζ ε γκρέιτ αϊντία σόου του πλέις ιτ ιν έβρι φάκιν κόρνερ οβ δε σίτι; Μπρινγκ μι χις χεντ νάου! Εντ φακ γκρικ κόφι! Αϊ ντοντ ίβεν ντρινκ κόφι!

Tuesday, May 03, 2005

Music for a better living #6

Αν είχα ένα παιδί, θα έκανα τα ίδια λάθη που έκαναν οι γονείς μου; Θα το έκανα χειρότερο από μένα ή όμοιο σε ενοχλητικό βαθμό;

Ποιο από τα δύο θα ήταν η μεγαλύτερη τιμωρία γι’ αυτό το παιδί;

Το τραγούδι της ημέρας ταιριάζει παράδοξα με το μεταπασχαλινό κλίμα. Αφορμή το κλείσιμο στους στίχους, προφανέστατα. Είναι οι Dusted και το «If I Had a Child», από το σχετικά παραγνωρισμένο (εξαιτίας της στάμπας του «dance act») concept album τους, «When We Were Young» (2001).

Υ.Γ. Ανδρικά φωνητικά αυτή τη φορά. Υπάρχει λόγος... θεϊκός.

Bonus track: ένα μικρό, μικρό διαμαντάκι, δείγμα από ένα αρκούντως ιδιόρρυθμο album που έξω κάνει αίσθηση ακόμη. Antony and the Johnsons και το «What Can I Do», με την υποστήριξη του Rufus Wainwright στα φωνητικά. Αυτοί εδώ θέλουν τη μαμά τους...

(The links will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Τέρμα η Ανάσταση.

Λυπάμαι που σας το χαλάω. Αλλά όλοι θα πεθάνουμε.

Καλημέρα.

Monday, May 02, 2005

You know Maroulis?

Φίλος εξ Αμερικής με ενημέρωσε για το δολοφονικό «ταλέντο» παίκτη ελληνικής καταγωγής που πήρε πόδι από το «American Idol» πρόσφατα (με διαβατήριο ένα άθλιο κομμάτι των Nickleback). Γιατί χάνουμε τέτοια κελεπούρια; Μήπως γίνεται να ειδοποιηθεί κανένας ΑΝΤ1, να το φέρουν το παιδί στην Ελλάδα, να βρει τις ρίζες του και να χαρούμε κι εμείς... άφθονο γέλιο;

Ιδού μερικά links για να πάρετε μια ιδέα του πόσο καλά περνούν στην Αμερική με τον Constantine Maroulis:

http://idolforums.com/index.php?s=3a67ffff7dad391c7a456d12ece5cfc9&showtopic=291578

http://forums.televisionwithoutpity.com/index.php?showtopic=3123264&st=30

Sunday, May 01, 2005

Τι εκόμισα από το φετινό Πάσχα.

Η Στέλλα Μπεζαντάκου πρέπει να ψέλνει καλύτερα από τον Χριστόδουλο.

Ο αλκοολισμός είναι το καλύτερο γιατρικό για τη νύχτα της Ανάστασης.

Αν η ανάσταση συνέβη στ’ αλήθεια, εγώ είμαι το τελευταίο μεγάλο pop icon της Ελλάδας.

Όταν στέλνεις μηνύματα με - γεια σου - ευχές μαθαίνεις πως κάποιοι αλήτες φίλοι σου την έκαναν για εξωτερικό χωρίς να σου το πουν ή ότι κάποιοι άλλοι δεν πρέπει να είναι φίλοι σου.

Η πείνα που ζω την Κυριακή του Πάσχα είναι αδυσώπητη.

Οι βασικές αρχές μου παραμένουν αναλλοίωτες...

Η σύσταση του Easter Pizza Club είναι γεγονός! Όσοι πιστοί προσέλθετε και δηλώστε συμμετοχή για του χρόνου.

Το πνεύμα της εργατικής πρωτομαγιάς βάφτηκε με αίμα... αρνιού.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι θα επιστρέψουν στα blog τους την Τρίτη το πρωί.

Υ.Γ. Έξω οι βλάχοι από την Αθήνα!