Wednesday, April 27, 2005

Why am I writing all of this now?

“There is a sadness to you, or at least there was, that I could never touch.”

Ποιος είπε πως το πρωί δε συμβαίνουν παράξενα πράγματα; Αρχικά, αρνείσαι να μπεις στη λογική ότι πρέπει να σηκωθείς από το κρεβάτι. Αν τα καταφέρεις, έχεις μια ολόκληρη μέρα μπροστά σου. Μερικές φορές, ανησυχητικά κενή. Ανοίγεις τα μάτια δειλά μπροστά σε έναν υπολογιστή, βάζεις τα γυαλιά σου και βλέπεις πως έχεις mail. Μπορεί να είναι spam, μπορεί να είναι κάποιες μαλακίες δήθεν αστείες από φίλους που βαράνε μύγες από νωρίς σ’ ένα γραφείο, μπορεί να είναι η είδηση ότι στον υπόλοιπο πλανήτη έσκασαν μερικές ατομικές βόμβες κι αν ξύπνησες έγκαιρα μπορεί και να δεις κάτι λαμπερό να έρχεται προς το μέρος σου...

Άλλου τύπου «βόμβες» εμφανίζονται σε μορφή προσώπων που μέχρι πρότινος αναζητούσε ο Ερυθρός Σταυρός. Εκεί, τρίβεις τα μάτια, γυρνάς την πλάτη και ψάχνεις να βρεις ποιος μπορεί να σε κοιτάζει από μακριά. Μερικές φορές η εικόνα είναι θολή και χρειάζεται φαντασία για να συμπληρώσεις τις μικρές λεπτομέρειες που σου πήρε καιρό να σβήσεις. Αν, πάλι, αντικρίσεις τον εαυτό σου να σε κοιτά στα μάτια, δεν είναι καλό. Γιατί σε αυτή την περίπτωση δεν ξέρεις τι να του πεις, πως να του απαντήσεις... Φοβάσαι. Κι αυτή η λύπη μέσα σου μπορεί να σε ρίξει άσχημα όταν τη βλέπεις στον ίδιο σου τον εαυτό.

Γι’ αυτό χρειαζόμαστε τα τραγούδια.

0 Comments:

Post a Comment

<< Home