Friday, April 29, 2005

Ο ερχομός της Μεγάλης Παρασκευής και... η αυγή της ανθρωπότητας.

Χθες βράδυ δεν είχα ύπνο. Δεν έκλεινε το μάτι ούτε δια ροπάλου. Μεταμεσονύκτιο θρίλερ. Ήταν ένα κάποιο tension που αγριεύει διαρκώς γιατί δεν υποφέρω το Πάσχα με τίποτα;

Προφανέστατα, έπρεπε να αντιδράσω με... κτηνωδία! Πήρα ένα κουβά παγωτό, το τσάκισα στο σιρόπι κι έριξα και κάτι ανέμελες φράουλες από πάνω. Ξάπλωσα αναπαυτικά και με σώας τας φρένας έβαλα στο DVD το... «White Chicks», το οποίο απέφευγα να δω από καιρό με την υποψία πως επρόκειτο για κάτι χειρότερο από «ένοχη απόλαυση».

Ακόμη διχάζομαι. Τέτοιου τύπου ταινίες μπορούν ή να σε κάνουν να σαλέψεις κανονικά ή να χεστείς από τα γέλια. Επειδή εγώ είμαι δυσκοίλιος, νομίζω πως προσέγγισα καλύτερα το πρώτο δείγμα κοινού, αλλά κακό μεγάλο δε μου συνέβη διότι από το πολύ το trash κάποτε χτυπάς μια ανοσία (βλέπε Οβελίξ, κατσαρόλα, μαγικό φίλτρο και τα λοιπά) και καθαρίζεις μιά για πάντα.

Πάντως, αν θέλετε να καταστρέψετε κάποιον (τουλάχιστον διανοητικώς) υπάρχει τρόπος. Πάρτε - αυστηρά με αυτή τη σειρά - το εξής «μουσικό» τρίπτυχο:

α) «Glitter» (2001). Όπως κάθε καλή τραγουδίστρια που σέβεται την καριέρα της, η Mariah Carey αποφάσισε κάποια στιγμή να γίνει και σταρ του σινεμά, κρατώντας τον πρώτο ρόλο σε αισθηματικοδραματικομουσικό φιλμ που θα της επέτρεπε να επιδείξει όλα της τα ταλέντα. Δυστυχώς, δεν συμπεριέλαβε και τα οπίσθιά της, με αποτέλεσμα η ταινία να σκάσει ως βόμβα στο αμερικανικό box-office. Εκτός από οδυνηρή εμπειρία, το «Glitter» έχει τη μαγική δύναμη να προσφέρει... κέφι και χαρά με μερικές σεκάνς ανθολογίας και μια τελευταία «πράξη» (κατά την κινηματογραφική ορολογία) κλαυσίγελο, όπου η κατατρεγμένη αοιδός βρίσκει επιτέλους τη χαμένη μανούλα της. Το να βλέπεις τη Mariah να εξέρχεται από limo και να τρέχει... βήμα βήμα με ψηλοτάκουνο και τουαλέτα σε επαρχιακό αγρόκτημα είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους ήρθαμε σε τούτο τον κόσμο!

β) «Swept Away» (2002). Ούτε ο ίδιος ο Σατανάς δε μπορεί να φανταστεί πως προέκυψε αυτό το απεχθές remake της «Κυρίας και του Ναύτη»! Πως επέτυχε ο Guy Ritchie να κάνει κάτι τόσο... κακό; Παραδόξως, δε φταίει τόσο η Madonna, που τα καταφέρνει άψογα στο ρόλο μιας υστερικής και κακομαθημένης μεγαλοαστής την οποία θέλεις... ν’ αρπάξεις από το μαλλί και να της τα ξεριζώσεις μέχρι που να μη μείνει σκαλπ στην κεφαλή της! Όχι, η γυναίκα μια χαρά το «εκτέλεσε». Αλλού κρύβεται η ουσία της φρίκης. Αν είστε τόσο δυνατοί και μπορέσετε να την εντοπίσετε μετά από τα 89 λεπτά που διαρκεί το φιλμ, πείτε μας κι εμάς, διότι... σερί δεν άντεξα να το φτάσω μέχρι τέλους!

γ) «Gigli» (2003). Η περιέργεια γύρω από τις παρενέργειες της λοβοτομής σας ιντριγκάρει διαολεμένα; Μη τη σκέφτεστε για χειρουργείο. Νοικιάστε τούτο το πόνημα του «ιερού» πρώην ζεύγους των Jennifer Lopez και Ben Affleck. Οι διάλογοι καταρρίπτουν τη λογική από κάθε άποψη. Ο άνθρωπος που έκανε το casting και αυτοί που επέλεξαν ως καταλληλότερη για το ρόλο μιας λεσβίας gangster τη JLo θα έπρεπε να εκτελεστούν ή, ακόμη καλύτερα, να βασανιστούν μέχρι θανάτου! Και η κλασική σεκάνς του «Gobble, gobble» αρκεί για να σας πείσει ότι οι ετεροφυλοφιλικές σχέσεις και η διαιώνιση του είδους είναι το καταστροφικότερο πράγμα που επινόησε ο άνθρωπος. 121 λεπτά τελικής εξόντωσης!

Τι βιολογικός πόλεμος και αηδίες; Καθίστε τους κάτω αλά «Κουρδιστό Πορτοκάλι» και πατήστε το play τρεις φορές. Θα τα ξεράσουν όλα, από άκρως τρελά κι απόρρητα μέχρι τι ήταν στην προηγούμενη ζωή τους.

6 Comments:

Blogger ttallou said...

Να προσθέσω;
"Grinch", για να μην πω και "Τιτανικός".
Άντε, καλή δύναμη για το θέαμα του οβελία.

11:24 PM  
Blogger rebecca said...

Έκανα το λάθος να ακούσω και να δω και τα 3 αριστουργήματα...Μετά, εντελώς ξαφνικά, τρελάθηκα...!ΣΥΜΦΩΝΩ ΑΠΟΛΥΤΑ ΜΑΖΙ ΣΟΥ!!!!!

3:03 PM  
Blogger vague tourist said...

Δεν τη βάλαμε τη λίστα για αυτόχειρες, εντάξει;

6:22 PM  
Blogger discolata said...

Νομίζω οτι στη λίστα ανήκει και εκείνο που η J.Lo κάνει την καμαριέρα σε ακριβό ξενοδοχείο και σταχτοπουτοφέρνει τσεκώνοντας ρουχαλάκια σινιέ απο ανυποψίαστη ένοικο σουίτας προεδρικής για να την πέσει τελικά σε πολιτικό.
Δεν θυμάμαι τίτλο.
Αλλά φρίκη μεγάλη.....

Ακόμα ανατριχιάζω στη σκέψη.

10:44 AM  
Blogger Beta Blank said...

Maid in Manhattan ο τίτλος που ψάχνεις discolata... Κι ενώ νόμιζα ότι μόνο εγώ παρακολουθώ τις αισ8ηματικές κομεντί του Χόλυγουντ παρατηρώ ότι υπάρχει κοινό... Έχω σίγουρα περάσει στο μετα-χύτρα στάδιο, η ανοσία μου όμως δε με κάνει να σταματάω να θέλω κι άλλο :) Οι ταινίες συνοδεύονται καλύτερα με ένα μπουκάλι κρασί, το οποίο πίνεις μονοκοπανιά και μετά όλα μπορούν να φανούν αστεία, ευχάριστα ή και εφικτά (αν θες κι εσύ Πρίγκιπα σε ασπρο άλογο ή Χιονάτη αντίστοιχα)...

11:27 AM  
Blogger tweedledeetweedledum said...

This blog is awesome! If you get a chance you may want to visit this download site, it's pretty awesome too!

10:26 AM  

Post a Comment

<< Home