Friday, April 22, 2005

Εικόνες από τη Νέα Υόρκη.

Όταν «καλοκαιριάζει», οι Νεοϋορκέζοι αντιδρούν σαν τους Λονδρέζους. Ξαπλάρουν όπου βρουν, κάνουν το lunch break τους στα πεζοδρόμια, ψάχνοντας τον ήλιο που κρύβουν οι ουρανοξύστες - γραφεία τους. Το traffic των πεζών είναι απίστευτο. Μια καλή ευκαιρία για «τουρισμό» ανάμεσα σε πρόσωπα, φιγούρες και ψυχές που μιλάνε αμέτρητες γλώσσες και καταλαβαίνουν τόσο λίγα από τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω τους...

Ανθισμένα δέντρα. Βόλτες σε όλο το Manhattan. Από το Central Park στην Times Square και κατηφοριές ως το Chelsea και το Village. Σκυλιά παντού. Τα pets είναι τα παιδιά της νέας χιλιετίας.

Λίγα μέτρα πριν από το ξενοδοχείο, στην Park Avenue, άνθρωποι σκύβουν διακριτικά για να χωθούν στα χαρτόκουτά τους. Εγώ φοράω το Prada μου. Είναι μια υπέροχη νύχτα. Ίσως καλύτερη από το ανέβασμα του «Don Giovanni» στη Metropolitan Opera. Κυρίες με τουαλέτες και γερασμένα lifting χαχανίζουν λες και βλέπουν επιθεωρησιακό μπουλούκι. Στο διάλειμμα για τσιγάρο χαζεύω τον ουρανό. Πεντακάθαρος. Είναι μια υπέροχη ζωή. Αν την πάρεις χαμπάρι. Και, φυσικά, δε μιλάω για τη δική μου. Δε μου το επιτρέπει ο κυνισμός μου.

Στο International Center of Photography έχουν αναδρομική έκθεση Λάρι Κλαρκ. Από τα πιτσιρίκια της Tulsa (1971) μέχρι τους σημερινούς skaters και τα απομεινάρια του «Kids», το θέαμα παραείναι μακάβριο. Κάτω από εικονίσματα του Ιησού, εφηβικές φάτσες και «χτυπήματα» ηρωίνης όπου υπάρχει φλέβα. Σε μερικές φωτογραφίες, η λέξη «dead» δηλώνει τι απέγιναν οι φωτογραφικοί ήρωες του Κλαρκ. Ανάμεσα στα αντίγραφα των συλλήψεών του, στις πιο προσωπικές πτυχές της ζωής του, εικόνες από οικογενειακούς τάφους και μερικές με τη μάνα του στο νεκροκρέβατο ενός επαρχιακού γηροκομείου, μια λίστα με ουσίες που έχει καταναλώσει μέχρι σήμερα. Βετεράνος χρήστης. Ο αληθινός survivor.

Χαζεύω με τις εικόνες του «Sin City», αλλά δεν είμαι σίγουρος αν τις προτιμώ από αυτό που ζω εκεί έξω. Δεν ξέρω αν προτιμώ αυτή την απουσία χρωμάτων. Έστω κι αν τις περισσότερες φορές τα βλέπω όλα γκρι. Ερωτεύομαι τη Miho, το κορίτσι που δεν κλείνει τα μάτια ούτε όταν το αίμα των θυμάτων της πέφτει επάνω τους.

Σ’ ένα καφέ στο Village παίζουν ολόκληρο CD της Αλεξίου. Στο dance chart σαρώνει η Βίσση. Δεν ξέρω που να κρυφτώ! Σ’ ένα μεξικάνικο εστιατόριο ακούω κάτι ξεχασμένα από τα 80’s. «Suddenly Last Summer». The Motels. Συγκίνηση.

Όσο συναρπαστικό κι αν ακούγεται, μερικές φορές όταν δεν κάνεις τίποτα βαριέσαι που ζεις.

Στην πτήση της επιστροφής, το μισό πλήρωμα μετατράπηκε ξαφνικά σε fan club! Πίσω στην Αθήνα, το ταξί που με πήγε σπίτι «έπαιζε» Μάκη Χριστοδουλόπουλο κι έναν άλλο τύπο που έλεγε συνέχεια «με καις, με καις»...

Υ.Γ. Δεν τράβηξα φωτογραφίες. Ο τίτλος είναι παραπλανητικός.

6 Comments:

Blogger dystropoppygus said...

Διάλειμμα για τσιγάρο;

Πάλι μας έστειλες... Γουέλκαμ μπακ.

6:14 PM  
Blogger discolata said...

Καλώς ήρθες νεαρέ.
Κι ας ζήλεψα θανάσιμα το ταξίδι σου, ψυλλιάζομαι οτι δεν σε γκαντέμιασα τελικά, ευτυχώς.

Όσο για σένα δύστροπε, προς στιγμήν πέρασα το ρολόι σου για Panerai και κόντεψα να λιποθυμήσω, λιγώθηκα.

Όποιος μου χαρίσει Panerai, με κάνει επί τόπου αιώνια σκλάβα του. Αυτό είναι το πετ της νέας χιλιετίας και δεν κάνει καν γαβ.

ματς μουτς

7:44 PM  
Blogger CrazyMonkey said...

Δεν έχει φωτό; Και με τι θα κεράσεις όλους εμάς που ήρθαμε για το "Welcome back";
Discolata πότε θα πάμε κι εμείς NY;

8:26 PM  
Blogger discolata said...

Σύντομα Τρελοπίθηκε.
Θα πρέπει όμως να μας δώσει την άδεια και την ευλογία του και ο Κάπτεν Ίγκλο.

Οτι αφορά τις φωτό, καλύτερα χωρίς.
Βάζει ο καθένας τις δικές του και κολλάνε γάντι.Μούρλια.

8:31 PM  
Blogger vague tourist said...

Μάλιστα, κύριος. Για τσιγάρο! Εκτός του κτιρίου, φυσικά. Επειδή το συγκεκριμένο έργο δεν βλέπεται σερί (τον ατελείωτο αυτός ο Mozart...), άσε που μπορεί κι εκείνοι οι ταλαίπωροι καλλιτέχναι να ήθελαν να χαλαρώσουν από τις τσιρίδες ή να πάνε προς νερού τους.

12:42 PM  
Blogger Estarian said...

Αφού δεν σε συνέλαβαν με το τσιγάρο στην Ν.Υ τυχερός εστάθης.. :) Θέλω και εγώ Νέα Υόρκηηηηηηηηηηηηη...

12:43 PM  

Post a Comment

<< Home