Monday, April 11, 2005

Ας συνεχίσουμε το χορό...

Παρκάραμε ένα στενό πιο μακριά, νομίζω. Δεν το ξέραμε καλά το μέρος. Κάπως ερημικά ήταν όλα, αλλά έφταιγε κι η ώρα. Ρωτούσες από το κινητό ξανά, γιατί δε μπορούσαμε να βγάλουμε άκρη. Εγώ χάζευα γύρω, τραβώντας φωτογραφίες την «πόλη φάντασμα». Σταματήσαμε έξω από την ακριβή διεύθυνση. Θεοσκότεινα όλα. Μας είχαν πει να σπρώξουμε την πόρτα της εισόδου. Ήταν όντως ανοιχτή. Ακόμη περισσότερο σκοτάδι μέσα. Κι ησυχία. Ένας τύπος ξεπετάχτηκε από το πουθενά. Δεν έδειχνε εχθρικός ή επικίνδυνος. Μας ρώτησε κάτι, σα να έπρεπε να γνωρίζουμε κάποιο συνθηματικό. Ικανοποιήθηκε από την απάντηση, άναψε ένα φακό και μας έδειξε το δρόμο. Σταμάτησε μπροστά σε μια σκάλα, μας έδωσε το φακό και μας είπε να ακολουθήσουμε τα βέλη που φωσφόριζαν. Με προσοχή, γιατί η σκάλα έδειχνε ετοιμόρροπη. Καθώς προχωρούσαμε, σε ρώτησα αν έπρεπε να το κάνουμε αυτό. Μου είπες πως πρέπει να αφήνομαι, το έβλεπες σαν μια μικρή περιπέτεια, είχες την περιέργεια να δεις που θα καταλήξουμε. Εγώ, από την άλλη, γιατί δεν το έβλεπα;

Φτάσαμε στο όροφο που μας είχαν πει να σταματήσουμε. Πλέον άκουγες φωνές, μουσική, και το φως ερχόταν δειλά από το βάθος του διαδρόμου. Στο τέρμα του, μια τεράστια αίθουσα, χώρος πολυκαταστήματος, ίσως από τη δεκαετία του ’40 παρατημένος. Βρωμιά, σκόνη, το πέρασμα του χρόνου αποτυπωμένο παντού. Έπιπλα vintage, καθιστικά, πεταμένα άναρχα σε διάφορα σημεία, με τραπεζάκια κι ένα μικρό φωτιστικό στο καθένα, για όσους ήθελαν να βρεθούν κάπως πιο απομονωμένα. Κοντά στην είσοδο ένα μικρό, αυτοσχέδιο bar, εκεί που παλιά θα έπρεπε να ήταν το ταμείο, προφανώς. Τεράστιοι πολυέλαιοι φώτιζαν αμυδρά τα πάντα, κάνοντας ευδιάκριτο το πλήθος από κουτιά με είδη προς πώληση. Νομίζω πως τα περισσότερα περιείχαν παπούτσια και τσάντες, μαζί με ελάχιστα γυναικεία αξεσουάρ. Καθίσαμε για λίγο μόνοι, αφού χαιρετήσαμε φάτσες γνωστές και φίλους. Και κάποια στιγμή, ξαφνικά, το παλιό juke-box άρχισε να παίζει το τραγούδι μου! Σα στοιχειωμένο. Ανατρίχιασα. Δε μπορούσε να συμβαίνει αυτό. Γύρισες κι εσύ αμέσως προς το μέρος μου, με την έκπληξη ολοφάνερη στο πρόσωπό σου... Δεν το είχες κάνει εσύ, είπα μέσα μου με βεβαιότητα.

Ήταν τόσο ανόητο από μέρους μου εκείνη τη στιγμή. Το βρήκα ρομαντικό. Και πίστευα πως ήταν ένας οιωνός. Ένα σημάδι καλό, μαγικό...

Το βράδυ κάναμε έρωτα. Δε θυμάμαι πόσες φορές. Ούτε καν θυμάμαι πόσο μεγάλη ήταν αυτή η ευτυχία, τώρα πια.

Από όλα τα τραγούδια που μας «ανήκαν», δεν κράτησα κανένα.

Ήταν Απρίλιος.

11 Comments:

Blogger Chili said...

Kαι ποιο τραγούδι ήταν αυτό, btw;

2:07 PM  
Blogger vague tourist said...

Mα... εάν είχα σκοπό δεν θα ήταν ήδη εκεί;

Κάνετε «τουρισμό», αγαπητή. Δεν τον αποσαφηνίζετε κιόλας.

2:45 PM  
Blogger Blogarismenh said...

Δεν ξέρω ποιο ήταν το τραγούδι, αλλά διαβάζοντας αυτό που έγραψες εμένα μου ήρθε ένα άλλο τραγούδι που ταιριάζει στο ποστ σου και πάει κάπως έτσι"οι αναμνήσειςςςςςςςς ξανάαααααα γυρίζουνεεεεε και μου θυμίζουνεεεεε τα περασμέναααααα"

:-)

4:38 PM  
Blogger vague tourist said...

Blogarismenh, αυτό μου κάνει κάτι σε... ελληνικό και λαϊκό!

Θα σε καταστρέψω!!!

5:28 PM  
Blogger De(e)lumina said...

Μήπως προτιμάτε το 'Και κάνω έρωτα μαζί σου με τη-λε-πά-θει-α' ή το 'Θα κάνουμε έναν έρωτα όλο τρέλλα, σαν να'ναι η τελευταία μας φορά' ή ... :-)

(To βλέπω vague, σ'έφτιαξα τρελλά πάλι!)

6:58 PM  
Blogger Blogarismenh said...

Χεχεχε οκ οκ!! Λοιπόν..επειδή θέλω να επανορθώσω θα αφιερώσω ένα τραγούδι στην κοπέλα που αναφέρεις στο ποστ σου, βέβαια για να ταιριάζει θα το αλλάξω λιγουλάκι... έτοιμος; Ακου: "άπονηηηηηη του πηρες την καρδούλα τουυυυυυυ, την έκανεςςςςς κομμάααααατιααααα"!!!
:-D

7:00 PM  
Blogger De(e)lumina said...

... Σοβαρά τώρα, η μουσική είναι απίστευτος συνοδός στιγμών.
Για μια συγκεκριμένη (πρώην) σχέση μου νιώθω οτι έζησα ολόκληρο soundtrack, με την ταινία μαζί. Ειλικρινά, υπάρχουν τραγούδια που ακόμα και τώρα, πολύ - μα πάρα πολύ καιρό μετά - δεν τολμάω να τ'ακούσω.
Κι όταν καμιά φορά παίζουν στο ραδιόφωνο, σε στιγμές που με βρίσκουν απροετοίμαστη, σε φάσεις που έχω πειστεί πως το όλο θέμα έχει πλέον ξεπεραστεί, μου κόβονται τα γόνατα...

7:03 PM  
Blogger discolata said...

Στην αρχή του κειμένου σου νόμιζα οτι θα ζούσα τη συγγραφική εκδοχή μιας μεταμοντέρνας "Λάμψης" (και φυσικά αναφέρομαι στον Κιούμπρικ)και μου ψιλοκόπηκε το ήπαρ.

Όταν τέλειωσε και η τελευταία λέξη με βρήκες με κομμένα γόνατα.

Όντως, υπάρχουν ακόμα τραγούδια που λέω πως τολμάω τώρα πια να ακούσω, κι όταν το κάνω τελικά με κόβουν κομματάκια ξανά. Λίγα ίσως, αλλά υπάρχουν.

Να ξερες τι μου θύμησες τώρα....

1:53 AM  
Blogger noheathen said...

εγώ πάλι στην αρχή του ποστ σου, φαντάστηκα ότι θα περιγράψεις καμιά φάση με όργια σε βίλλες αλα eyes wide shut. ευτυχώς που με διέψευσες, δηλαδή.

4:03 AM  
Blogger dystropoppygus said...

Καλά να παίρνει ληγμένα ο συγγραφέας. Αλλά και όλοι οι αναγνώστες του μαζί; Τι στο καλό, που τα μοιράζουνε όλα αυτά και δεν έχω πάρει πρέφα;

(Κουβέντα δε λες για την ταμπακιέρα, την πούλησες αλλού την κασέτα και θα σε λυώσω, με μουσική υπόκρουση Πέγκυ Ζήνα: "Ματώνω", για να ολοκληρωθεί το μαρτύριο. Ζγκρουντ.)

8:35 AM  
Blogger vague tourist said...

Εγώ το "είδα" κάπου μεταξύ Φίγκις και Λιντς, το αναγνωστικό κοινό, όμως, ψηφίζει Κιούμπρικ...

Στο φινάλε, όλοι σας τα είπατε, ξεσκάσατε, τραγουδήσατε και τα λαϊκά σας άσματα, ας συνεχίσουμε τον ημερήσιο βίο μας τώρα...

12:46 PM  

Post a Comment

<< Home