Friday, April 29, 2005

Ο ερχομός της Μεγάλης Παρασκευής και... η αυγή της ανθρωπότητας.

Χθες βράδυ δεν είχα ύπνο. Δεν έκλεινε το μάτι ούτε δια ροπάλου. Μεταμεσονύκτιο θρίλερ. Ήταν ένα κάποιο tension που αγριεύει διαρκώς γιατί δεν υποφέρω το Πάσχα με τίποτα;

Προφανέστατα, έπρεπε να αντιδράσω με... κτηνωδία! Πήρα ένα κουβά παγωτό, το τσάκισα στο σιρόπι κι έριξα και κάτι ανέμελες φράουλες από πάνω. Ξάπλωσα αναπαυτικά και με σώας τας φρένας έβαλα στο DVD το... «White Chicks», το οποίο απέφευγα να δω από καιρό με την υποψία πως επρόκειτο για κάτι χειρότερο από «ένοχη απόλαυση».

Ακόμη διχάζομαι. Τέτοιου τύπου ταινίες μπορούν ή να σε κάνουν να σαλέψεις κανονικά ή να χεστείς από τα γέλια. Επειδή εγώ είμαι δυσκοίλιος, νομίζω πως προσέγγισα καλύτερα το πρώτο δείγμα κοινού, αλλά κακό μεγάλο δε μου συνέβη διότι από το πολύ το trash κάποτε χτυπάς μια ανοσία (βλέπε Οβελίξ, κατσαρόλα, μαγικό φίλτρο και τα λοιπά) και καθαρίζεις μιά για πάντα.

Πάντως, αν θέλετε να καταστρέψετε κάποιον (τουλάχιστον διανοητικώς) υπάρχει τρόπος. Πάρτε - αυστηρά με αυτή τη σειρά - το εξής «μουσικό» τρίπτυχο:

α) «Glitter» (2001). Όπως κάθε καλή τραγουδίστρια που σέβεται την καριέρα της, η Mariah Carey αποφάσισε κάποια στιγμή να γίνει και σταρ του σινεμά, κρατώντας τον πρώτο ρόλο σε αισθηματικοδραματικομουσικό φιλμ που θα της επέτρεπε να επιδείξει όλα της τα ταλέντα. Δυστυχώς, δεν συμπεριέλαβε και τα οπίσθιά της, με αποτέλεσμα η ταινία να σκάσει ως βόμβα στο αμερικανικό box-office. Εκτός από οδυνηρή εμπειρία, το «Glitter» έχει τη μαγική δύναμη να προσφέρει... κέφι και χαρά με μερικές σεκάνς ανθολογίας και μια τελευταία «πράξη» (κατά την κινηματογραφική ορολογία) κλαυσίγελο, όπου η κατατρεγμένη αοιδός βρίσκει επιτέλους τη χαμένη μανούλα της. Το να βλέπεις τη Mariah να εξέρχεται από limo και να τρέχει... βήμα βήμα με ψηλοτάκουνο και τουαλέτα σε επαρχιακό αγρόκτημα είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους ήρθαμε σε τούτο τον κόσμο!

β) «Swept Away» (2002). Ούτε ο ίδιος ο Σατανάς δε μπορεί να φανταστεί πως προέκυψε αυτό το απεχθές remake της «Κυρίας και του Ναύτη»! Πως επέτυχε ο Guy Ritchie να κάνει κάτι τόσο... κακό; Παραδόξως, δε φταίει τόσο η Madonna, που τα καταφέρνει άψογα στο ρόλο μιας υστερικής και κακομαθημένης μεγαλοαστής την οποία θέλεις... ν’ αρπάξεις από το μαλλί και να της τα ξεριζώσεις μέχρι που να μη μείνει σκαλπ στην κεφαλή της! Όχι, η γυναίκα μια χαρά το «εκτέλεσε». Αλλού κρύβεται η ουσία της φρίκης. Αν είστε τόσο δυνατοί και μπορέσετε να την εντοπίσετε μετά από τα 89 λεπτά που διαρκεί το φιλμ, πείτε μας κι εμάς, διότι... σερί δεν άντεξα να το φτάσω μέχρι τέλους!

γ) «Gigli» (2003). Η περιέργεια γύρω από τις παρενέργειες της λοβοτομής σας ιντριγκάρει διαολεμένα; Μη τη σκέφτεστε για χειρουργείο. Νοικιάστε τούτο το πόνημα του «ιερού» πρώην ζεύγους των Jennifer Lopez και Ben Affleck. Οι διάλογοι καταρρίπτουν τη λογική από κάθε άποψη. Ο άνθρωπος που έκανε το casting και αυτοί που επέλεξαν ως καταλληλότερη για το ρόλο μιας λεσβίας gangster τη JLo θα έπρεπε να εκτελεστούν ή, ακόμη καλύτερα, να βασανιστούν μέχρι θανάτου! Και η κλασική σεκάνς του «Gobble, gobble» αρκεί για να σας πείσει ότι οι ετεροφυλοφιλικές σχέσεις και η διαιώνιση του είδους είναι το καταστροφικότερο πράγμα που επινόησε ο άνθρωπος. 121 λεπτά τελικής εξόντωσης!

Τι βιολογικός πόλεμος και αηδίες; Καθίστε τους κάτω αλά «Κουρδιστό Πορτοκάλι» και πατήστε το play τρεις φορές. Θα τα ξεράσουν όλα, από άκρως τρελά κι απόρρητα μέχρι τι ήταν στην προηγούμενη ζωή τους.

Music for a better living #5

The song remains the same. Ποδαρικό στα cover versions κάνει μια σύνθεση του John Martyn. Δύο απόψεις στο ίδιο τραγούδι.

Η πρώτη διασκευή του τραγουδιού έρχεται από το 1993 και το δυσεύρετο (κυκλοφόρησε μόνο στην Ιαπωνία) album της Beth Orton, «Superpinkymandy», σε παραγωγή William Orbit. Να ευχαριστούμε το Θεό που συμπεριλήφθηκε στα bonus tracks της διπλής συλλογής της, «Pass in Time».

Beth Orton - Don't Wanna Know 'bout Evil (κλικ εδώ, παρακαλώ)

Η δεύτερη ανήκει στους Muki (a.k.a. Luke Mullen και Jules Evans), οι οποίοι δεν έδωσαν ξανά σημεία ζωής ύστερα από δύο albums. To τελευταίο τους, «Quiet Riot» (2000), περιείχε αυτή την περισσότερο acoustic εκτέλεση, με την Sophie Barker στα φωνητικά. Στο remix βαράγανε νταούλια και βιολιά από την «καρέκλα»...

Muki - I Don't Want to Know (κλικ εδώ, παρακαλώ)

(The links will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Υ.Γ. Εάν δεν το έχετε καταλάβει ακόμη, κάτι παθαίνω με τα κομμάτια που έχουν γυναικεία φωνητικά. Συνήθως.

Wednesday, April 27, 2005

Music for a better living #4

Το είχα αναφέρει με την επιστροφή μου στα πάτρια εδάφη την περασμένη εβδομάδα. Κι αφού κάναμε την «κακή αρχή», έπεσε και το σχετικό request. Meaning... κάποιοι το λιμπίστηκαν.

Tord Gustavsen (piano)
Harald Johnsen (double-bass)
Jarle Vespestad (drums)

Tord Gustavsen Trio - Tears Transforming (κλικ εδώ, παρακαλώ)

Από το τελευταίο τους album, «The Ground». Αν βρεθεί ποτέ μπροστά σας και είναι του γούστου σας ένα τόσο μινιμαλιστικό jazzy άκουσμα, καταναλώστε. Αυτό ή και το προηγούμενό τους, το «Changing Places» (κυκλοφορίες της ECM και τα δύο). Αξίζουν.

Αρκετά για σήμερα, έτσι; Και καλό ταξίδι στα καλύτερα των bloggers παιδιά που φεύγουν από την - όποια - πόλη. Για τους υπόλοιπους... καλά τροχαία, θ’ ακούσουμε για σας στις ειδήσεις, μην ανησυχείτε!

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

How dare you?

On a lighter note, το καινούριο single των White Stripes δολοφονεί εκ προθέσεως το νευρικό μου σύστημα. «Blue Orchid»; Blue όρχεις, λέω εγώ...

Μήπως θέλω καφέ;

Music for a better living #3

27 Απριλίου. Από τα ηχεία ακουγόταν το «Here Together». Νόμιζες πως η χαλαρή του μελωδία ήταν ότι καλύτερο για το πρωινό ξύπνημα. Ειρωνεία. Γιατί ούτε το «εδώ» ούτε το «μαζί» είναι αληθινά. Και τώρα τα θυμάσαι. Και οι στίχοι ακούγονται αλλιώτικα...

Guitar - Here Together (κλικ εδώ, παρακαλώ)

Ποιος είπε πως το πρωί δε συμβαίνουν παράξενα πράγματα;

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Why am I writing all of this now?

“There is a sadness to you, or at least there was, that I could never touch.”

Ποιος είπε πως το πρωί δε συμβαίνουν παράξενα πράγματα; Αρχικά, αρνείσαι να μπεις στη λογική ότι πρέπει να σηκωθείς από το κρεβάτι. Αν τα καταφέρεις, έχεις μια ολόκληρη μέρα μπροστά σου. Μερικές φορές, ανησυχητικά κενή. Ανοίγεις τα μάτια δειλά μπροστά σε έναν υπολογιστή, βάζεις τα γυαλιά σου και βλέπεις πως έχεις mail. Μπορεί να είναι spam, μπορεί να είναι κάποιες μαλακίες δήθεν αστείες από φίλους που βαράνε μύγες από νωρίς σ’ ένα γραφείο, μπορεί να είναι η είδηση ότι στον υπόλοιπο πλανήτη έσκασαν μερικές ατομικές βόμβες κι αν ξύπνησες έγκαιρα μπορεί και να δεις κάτι λαμπερό να έρχεται προς το μέρος σου...

Άλλου τύπου «βόμβες» εμφανίζονται σε μορφή προσώπων που μέχρι πρότινος αναζητούσε ο Ερυθρός Σταυρός. Εκεί, τρίβεις τα μάτια, γυρνάς την πλάτη και ψάχνεις να βρεις ποιος μπορεί να σε κοιτάζει από μακριά. Μερικές φορές η εικόνα είναι θολή και χρειάζεται φαντασία για να συμπληρώσεις τις μικρές λεπτομέρειες που σου πήρε καιρό να σβήσεις. Αν, πάλι, αντικρίσεις τον εαυτό σου να σε κοιτά στα μάτια, δεν είναι καλό. Γιατί σε αυτή την περίπτωση δεν ξέρεις τι να του πεις, πως να του απαντήσεις... Φοβάσαι. Κι αυτή η λύπη μέσα σου μπορεί να σε ρίξει άσχημα όταν τη βλέπεις στον ίδιο σου τον εαυτό.

Γι’ αυτό χρειαζόμαστε τα τραγούδια.

Tuesday, April 26, 2005

Music for a better living #2

Τις πταιει; Γιατί γαμήθηκε έτσι ο καιρός; Γιατί να μην ξέρω τι σκατά να φορέσω όποτε βγαίνω έξω; Γιατί να μην ακούω τα δελτία καιρού, τουλάχιστον; Πότε θα περάσει και τούτη η «παθιασμένη» εβδομάς;

Αν με ρωτήσετε τι γίνεται στην Ελλάδα σήμερα, δεν δύναμαι ούτε να απαντήσω ούτε καν να υποψιαστώ. Είναι όλα γκρι εκεί έξω, αλλά όχι στην απόχρωση που μου αρέσει.

Επειδή υπήρξε ανταπόκριση και πολύ μου άρεσε ο χαρακτηρισμός πως τούτο το blog (never thought that I’m blogging, actually, but… never mind) απέκτησε και soundtrack, ιδού ένα τραγούδι που μάλλον ταιριάζει στην ημέρα. Επιπλέον, έχει μια λανθάνουσα θρηνητική «θρησκευτικότητα» η φωνή της Mara Carlyle (συνεργασίες με Plaid και Matthew Herbert στο παρελθόν) και πάει γάντι με όλα. «I Blame You Not» και να ευχαριστείτε τον little shots of happiness που με έβγαλε από την... αχρηστία μου! Αφιερωμένο.

Mara Carlyle - I Blame You Not (κλικ εδώ, παρακαλώ)

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Monday, April 25, 2005

Music for a better living #1

Rachel Goswell - Coastline (Ulrich Schnauss Vocal Mix) (κλικ εδώ, παρακαλώ)

Είναι η Rachel Goswell και το φοβερό remix του Ulrich Schnauss για το «Coastline». Ακούγεται καλύτερα τη νύχτα. Κοντά σε θάλασσα...

(The link will expire in 7 days and will be available for a limited number of downloads.)

Sunday, April 24, 2005

Εσείς τα βάψατε ή ακόμα;

Είναι Κυριακή βράδυ. Είμαι και πάλι πίσω. Στο σπίτι. Safe from harm.

Με τρόμο αντιμετωπίζω την ιδέα της - Μεγάλης - εβδομάδας που έρχεται. Είναι σα να σταυρώνουν εμένα κάθε χρόνο. Το σιχαίνομαι το Πάσχα. Οι ατυχείς συγκυρίες και τα επαγγελματικά με αναγκάζουν να παραμείνω εντός Ελλάδος, τη στιγμή που θα έπρεπε να τρέχω ημίγυμνος σε καμιά Αλάσκα, ουρλιάζοντας «όχι άλλες ραδιοφωνικές διαφημίσεις για πασχαλιάτικη λαμπαδίτσα από παιδικά καταστήματα, αδέλφια, θα αυτοπυρποληθώ»!

Όταν ήμουν παιδί, οι πιο χριστιανικές σκέψεις που είχα σχετικά με το Πάσχα ήταν:
α) πως θα κάνω την ίδια την εκκλησία να μοιάζει με τεράστιο, λαμπερό βεγγαλικό (αλλέως και «μπουρλότο»)
β) πως θα πετύχαινα το σαμποτάζ κατά την περιφορά του Επιταφίου, έτσι ώστε να χαθεί η ισορροπία και όλο αυτό το νεκροφιλικό κατασκεύασμα να μετατραπεί σε μια απλή... ανθοκομική έκθεση

Κανείς δε με καταλάβαινε. Μέχρι την ευλογημένη μέρα που βγήκε η ταινία «Προφητεία»!

Θυμάστε πως τσίριζε ο μικρός Damien έξω από τις εκκλησίες; Φτυστό εγώ, το άτιμο! Έτσι σταμάτησαν οι γονείς μου να έχουν την απαίτηση να τους ακολουθώ για την Ανάσταση (ή όπως αλλιώς το λένε αυτό το πράμα όπου μαζεύονται όλα τα γκαβά, Σάββατο βράδυ, και ανάβουν κεράκια και λαμπαδίτσες Barbie).

Ύστερα, το μόνο μου βάσανο ήταν... η επόμενη μέρα. Δε λέω, το γύρισμα της σούβλας κάπως με διασκέδαζε. Αλλά η σκέψη μου πάντοτε βρισκόταν στο σούβλισμα ενός από αυτούς που θα καταβρόχθιζαν το πτωχό τετράποδο. Τι τα θες, όμως; Δε μπορούμε να τα έχουμε όλα σε τούτη τη ζωή. Και, ειδικά στην περίπτωσή μου, μια εβδομάς το χρόνο ποτέ δε μου «κάθεται» όπως τη θέλω (εκτός από εκείνη τη χρονιά που βρισκόμουν στις ΗΠΑ και κατά τη διάρκεια συναυλίας της Tori Amos σκεφτόμουν την ειρωνεία σε περίπτωση που θα τραγουδούσε το «Crucify», διότι ήταν Κυριακή του Πάσχα)...

Saturday, April 23, 2005

Τουρισμού μοιρολατρικά μη ενθύμια.

Λίγες μέρες μετά από την αναχώρησή μου, το τρίο του Tord Gustavsen θα έπαιζε ζωντανά στη Νέα Υόρκη! Εντάξει, δεν θα παραπονεθώ. Μια χαρά πέρασα. Αλλά, αν μου «καθόταν» κι αυτό... Για να μη μιλήσω για τα παραπάνω ταινιάκια που θα έβλεπα στο Tribeca Film Festival.

Τι τα θες; Σ’ αυτή την κωλοπόλη πάντοτε κάτι συμβαίνει. Ακόμη κι όταν εσύ βαριέσαι. Σαν άνθρωπος. Ποτέ ως τουρίστας...

Tord Gustavsen Trio. «Tears Transforming». Από το τελευταίο τους album, «The Ground» (κυκλοφορία της ECM, πάντοτε). Ποτέ ένα πιάνο δεν ξανακούστηκε τόσο θλιμμένα εύθραυστο. Κι ας έχει ήλιο έξω. Και στο Central Park, πιθανά.

Friday, April 22, 2005

Εικόνες από τη Νέα Υόρκη.

Όταν «καλοκαιριάζει», οι Νεοϋορκέζοι αντιδρούν σαν τους Λονδρέζους. Ξαπλάρουν όπου βρουν, κάνουν το lunch break τους στα πεζοδρόμια, ψάχνοντας τον ήλιο που κρύβουν οι ουρανοξύστες - γραφεία τους. Το traffic των πεζών είναι απίστευτο. Μια καλή ευκαιρία για «τουρισμό» ανάμεσα σε πρόσωπα, φιγούρες και ψυχές που μιλάνε αμέτρητες γλώσσες και καταλαβαίνουν τόσο λίγα από τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω τους...

Ανθισμένα δέντρα. Βόλτες σε όλο το Manhattan. Από το Central Park στην Times Square και κατηφοριές ως το Chelsea και το Village. Σκυλιά παντού. Τα pets είναι τα παιδιά της νέας χιλιετίας.

Λίγα μέτρα πριν από το ξενοδοχείο, στην Park Avenue, άνθρωποι σκύβουν διακριτικά για να χωθούν στα χαρτόκουτά τους. Εγώ φοράω το Prada μου. Είναι μια υπέροχη νύχτα. Ίσως καλύτερη από το ανέβασμα του «Don Giovanni» στη Metropolitan Opera. Κυρίες με τουαλέτες και γερασμένα lifting χαχανίζουν λες και βλέπουν επιθεωρησιακό μπουλούκι. Στο διάλειμμα για τσιγάρο χαζεύω τον ουρανό. Πεντακάθαρος. Είναι μια υπέροχη ζωή. Αν την πάρεις χαμπάρι. Και, φυσικά, δε μιλάω για τη δική μου. Δε μου το επιτρέπει ο κυνισμός μου.

Στο International Center of Photography έχουν αναδρομική έκθεση Λάρι Κλαρκ. Από τα πιτσιρίκια της Tulsa (1971) μέχρι τους σημερινούς skaters και τα απομεινάρια του «Kids», το θέαμα παραείναι μακάβριο. Κάτω από εικονίσματα του Ιησού, εφηβικές φάτσες και «χτυπήματα» ηρωίνης όπου υπάρχει φλέβα. Σε μερικές φωτογραφίες, η λέξη «dead» δηλώνει τι απέγιναν οι φωτογραφικοί ήρωες του Κλαρκ. Ανάμεσα στα αντίγραφα των συλλήψεών του, στις πιο προσωπικές πτυχές της ζωής του, εικόνες από οικογενειακούς τάφους και μερικές με τη μάνα του στο νεκροκρέβατο ενός επαρχιακού γηροκομείου, μια λίστα με ουσίες που έχει καταναλώσει μέχρι σήμερα. Βετεράνος χρήστης. Ο αληθινός survivor.

Χαζεύω με τις εικόνες του «Sin City», αλλά δεν είμαι σίγουρος αν τις προτιμώ από αυτό που ζω εκεί έξω. Δεν ξέρω αν προτιμώ αυτή την απουσία χρωμάτων. Έστω κι αν τις περισσότερες φορές τα βλέπω όλα γκρι. Ερωτεύομαι τη Miho, το κορίτσι που δεν κλείνει τα μάτια ούτε όταν το αίμα των θυμάτων της πέφτει επάνω τους.

Σ’ ένα καφέ στο Village παίζουν ολόκληρο CD της Αλεξίου. Στο dance chart σαρώνει η Βίσση. Δεν ξέρω που να κρυφτώ! Σ’ ένα μεξικάνικο εστιατόριο ακούω κάτι ξεχασμένα από τα 80’s. «Suddenly Last Summer». The Motels. Συγκίνηση.

Όσο συναρπαστικό κι αν ακούγεται, μερικές φορές όταν δεν κάνεις τίποτα βαριέσαι που ζεις.

Στην πτήση της επιστροφής, το μισό πλήρωμα μετατράπηκε ξαφνικά σε fan club! Πίσω στην Αθήνα, το ταξί που με πήγε σπίτι «έπαιζε» Μάκη Χριστοδουλόπουλο κι έναν άλλο τύπο που έλεγε συνέχεια «με καις, με καις»...

Υ.Γ. Δεν τράβηξα φωτογραφίες. Ο τίτλος είναι παραπλανητικός.

Friday, April 15, 2005

I'm flying.

Ευχαριστώ για τις ευχές και τα θετικά vibes.

Φροντίστε να μη βγάλετε τα μάτια σας στα posts μέχρι την Τετάρτη και δεν προλαβαίνω να διαβάζω. Άσε που έχουμε και party εκείνο το βράδυ... :-)

Υ.Γ. Ανόητη σκέψη για μελλοντικό σεναριάκι: ομάδα bloggers με χαιρετά σε ένα terminal αεροδρομίου κουνώντας τα laptops τους ανά χείρας.

Wednesday, April 13, 2005

Το κακό το timing.

Χθες το βράδυ έπινα «ποτάκια» στο Κολωνάκι κι έχασα την εκπομπή του Μουρατίδη. Τις προάλλες που ΔΕΝ έπινα καφέ στο Κολωνάκι, έχασα το ξύλο με τον Κούγια. Τι γκαντεμιά!

Την περασμένη εβδομάδα, πάντως, πέρασα από το «πάρτι» της ΔΑΠ στη Νομική. Απ’ έξω...

Υ.Γ. Την Παρασκευή που θα πετάω πάνω από τον Ατλαντικό εύχομαι να πάνε όλα καλά.

Μιλώντας περί αγάπης...

Εδώ και λίγες μέρες, όπου κι αν πάω, ακούω το «Talk About Love» του Χαριτοδιπλωμένου! Ναι, εκείνο από τα 80’s, με μια Marianna εις τα vocals, αν δεν απατώμαι. Ειλικρινά, είμαι σοκαρισμένος. Πως είναι δυνατόν; Υπάρχει κάποια λογική εξήγηση; Έκανε comeback κανείς από δαύτους; Ή μήπως πέθανε; Βγήκε καινούριο remix και το CD περιέχει και την all time classic version;

Η συμπτώσεις είναι σατανικότατες, πάντως.

Εις το όνομα της... ειρήνης!

Τις τελευταίες μέρες παρατηρώ κρούσματα βίας, εκρήξεις πάθους ή και, ακόμη χειρότερα, απάθεια! Κι όλα αυτά μονάχα στην ευγενή κοινότητα των bloggers (φαντάσου έξω τι γίνεται). Η λύση είναι μια:

http://www.masturbateforpeace.com/

Με το δεξί! Ή και με τα δύο χέρια. Whatever...

Απλά.

- Γιατί το κάνεις αυτό;
- Γιατί θέλω να ζήσω...

Tuesday, April 12, 2005

Εν τω μεταξύ, το νέο album των Tosca, “J.A.C.”…

[NC-17 version] … γαμεί και δέρνει!
[PG-13 version] … πονάει αλλά μ’ αρέσει!

Πράγματα που διαβάζεις και μαθαίνεις από τα blogs καθώς τρως πρωινό #1

Μερικοί άνθρωποι ξυπνάνε πολύ νωρίτερα από σένα.

Δεν πρέπει να γράφεις για τα προσωπικά σου σε ένα blog (λένε κάποιοι).

Η ανταλλαγή comments μεταξύ «κολλητών» μπορεί να καταντά πιο γλυκερά σιχαμερή κι από αυτά που έγραφαν οι μαθητριούλες στα εφηβικά λευκώματά τους.

Θέματα γύρω από τις... φυσικές μας ανάγκες είναι δημοφιλέστατα!

Το πένθος δεν ταιριάζει μονάχα στους celebrities.

Υπάρχουν κι άλλοι τρελοί που ονειρεύονται ένα ταξίδι στο Reykjavik.

Δε μπορούμε να ξεφύγουμε εύκολα από τα τραγούδια.

Οι γνώσεις μερικών bloggers γύρω από το ελληνικό λαϊκό τραγούδι είναι ανησυχητικά πλούσιες.

Μερικοί συνάνθρωποί μας γνώριζαν την έκφραση «sounds Greek to me» από... κούνιας.

Επί της Πανεπιστημίου, στο ύψος του Τιτάνια, κάποια Εβίτα πέρασε απέναντι και χάθηκε.

Όταν δεν υπάρχουν θέματα επικαιρότητας, πλανάται μια επικίνδυνη ηρεμία και διακατέχεσαι από την υποψία πως δεν είσαι ζωντανός - πολίτης.

Το Πάσχα πρέπει να διαβάζουμε βιβλία, αλλιώς... κατάρα στα χολιγουντιανά βιβλικά έπη!

Όλοι οι άλλοι νομίζουν πως είναι πιο έξυπνοι από σένα.

Αλλά, όπως μας τραγουδούν και οι Duran Duran, κανείς μας δεν ξέρει τι πρόκειται να συμβεί αύριο...

Υ.Γ. Συνηθίζω να κρατώ την ειρωνεία για το τέλος.

Monday, April 11, 2005

Ας συνεχίσουμε το χορό...

Παρκάραμε ένα στενό πιο μακριά, νομίζω. Δεν το ξέραμε καλά το μέρος. Κάπως ερημικά ήταν όλα, αλλά έφταιγε κι η ώρα. Ρωτούσες από το κινητό ξανά, γιατί δε μπορούσαμε να βγάλουμε άκρη. Εγώ χάζευα γύρω, τραβώντας φωτογραφίες την «πόλη φάντασμα». Σταματήσαμε έξω από την ακριβή διεύθυνση. Θεοσκότεινα όλα. Μας είχαν πει να σπρώξουμε την πόρτα της εισόδου. Ήταν όντως ανοιχτή. Ακόμη περισσότερο σκοτάδι μέσα. Κι ησυχία. Ένας τύπος ξεπετάχτηκε από το πουθενά. Δεν έδειχνε εχθρικός ή επικίνδυνος. Μας ρώτησε κάτι, σα να έπρεπε να γνωρίζουμε κάποιο συνθηματικό. Ικανοποιήθηκε από την απάντηση, άναψε ένα φακό και μας έδειξε το δρόμο. Σταμάτησε μπροστά σε μια σκάλα, μας έδωσε το φακό και μας είπε να ακολουθήσουμε τα βέλη που φωσφόριζαν. Με προσοχή, γιατί η σκάλα έδειχνε ετοιμόρροπη. Καθώς προχωρούσαμε, σε ρώτησα αν έπρεπε να το κάνουμε αυτό. Μου είπες πως πρέπει να αφήνομαι, το έβλεπες σαν μια μικρή περιπέτεια, είχες την περιέργεια να δεις που θα καταλήξουμε. Εγώ, από την άλλη, γιατί δεν το έβλεπα;

Φτάσαμε στο όροφο που μας είχαν πει να σταματήσουμε. Πλέον άκουγες φωνές, μουσική, και το φως ερχόταν δειλά από το βάθος του διαδρόμου. Στο τέρμα του, μια τεράστια αίθουσα, χώρος πολυκαταστήματος, ίσως από τη δεκαετία του ’40 παρατημένος. Βρωμιά, σκόνη, το πέρασμα του χρόνου αποτυπωμένο παντού. Έπιπλα vintage, καθιστικά, πεταμένα άναρχα σε διάφορα σημεία, με τραπεζάκια κι ένα μικρό φωτιστικό στο καθένα, για όσους ήθελαν να βρεθούν κάπως πιο απομονωμένα. Κοντά στην είσοδο ένα μικρό, αυτοσχέδιο bar, εκεί που παλιά θα έπρεπε να ήταν το ταμείο, προφανώς. Τεράστιοι πολυέλαιοι φώτιζαν αμυδρά τα πάντα, κάνοντας ευδιάκριτο το πλήθος από κουτιά με είδη προς πώληση. Νομίζω πως τα περισσότερα περιείχαν παπούτσια και τσάντες, μαζί με ελάχιστα γυναικεία αξεσουάρ. Καθίσαμε για λίγο μόνοι, αφού χαιρετήσαμε φάτσες γνωστές και φίλους. Και κάποια στιγμή, ξαφνικά, το παλιό juke-box άρχισε να παίζει το τραγούδι μου! Σα στοιχειωμένο. Ανατρίχιασα. Δε μπορούσε να συμβαίνει αυτό. Γύρισες κι εσύ αμέσως προς το μέρος μου, με την έκπληξη ολοφάνερη στο πρόσωπό σου... Δεν το είχες κάνει εσύ, είπα μέσα μου με βεβαιότητα.

Ήταν τόσο ανόητο από μέρους μου εκείνη τη στιγμή. Το βρήκα ρομαντικό. Και πίστευα πως ήταν ένας οιωνός. Ένα σημάδι καλό, μαγικό...

Το βράδυ κάναμε έρωτα. Δε θυμάμαι πόσες φορές. Ούτε καν θυμάμαι πόσο μεγάλη ήταν αυτή η ευτυχία, τώρα πια.

Από όλα τα τραγούδια που μας «ανήκαν», δεν κράτησα κανένα.

Ήταν Απρίλιος.

Sunday, April 10, 2005

Tune in.

Trembling Blue Stars στα ηχεία. «What Can I Say to Change Your Heart». Κάτι δεν πάει καλά με τις αναμνήσεις μου. Και δε θέλω να πλησιάσω ημερολόγια. Ημερομηνίες. Χρονολογίες. Ούτε καν το ματς!

Μερικά πράγματα είναι αυτονόητα...

Saturday, April 09, 2005

Σε βλέπω.

Περπατούσα προς τη δουλειά χθες το μεσημέρι και κάπου στην Κοραή με προσέγγισε θηλυκή παρουσία η οποία με χαιρέτησε στον ενικό, χρησιμοποιώντας μάλιστα και το όνομά μου. Τόσο μεγάλη οικειότητα... Είναι μια από εκείνες τις στιγμές που αισθάνεσαι λίγο μαλάκας και παρατηρώντας το πρόσωπο κάνεις ένα εξωφρενικά βιαστικό τσεκάρισμα των προσωπικών σου data, πριν γίνεις ρεζίλι επειδή δεν ανταποκρίθηκες με τον ίδιο τρόπο. Είχα την υποψία, όμως, και τη ρώτησα αν γνωριζόμασταν από παλιά. Φυσικά, όχι. Η απάντηση ήταν προφανής: «... αλλά σε βλέπω.»

Λίγο αργότερα, καθώς περπατούσα μέχρι το Κολωνάκι, θυμήθηκα το αγαπημένο «χόμπι» του yk, να ακούει άθελά του τις συζητήσεις των ανθρώπων που περπατάνε ή στέκονται δίπλα του και με αυτή τη σκέψη τέντωσα τ’ αφτιά μου. Αλλά το μόνο που συγκράτησα ήταν τα συνήθη «αυτός δεν είναι ο τύπος... μπλα μπλα μπλα;». Αποκαρδιωτικό, από μια άποψη. Μαζί με όλα τα σχετικά σκουντήματα και τις ερευνητικές ματιές προς τη μεριά μου για να σιγουρευτούν.

Γιατί η όποια δημόσια έκθεση ενός προσώπου του δίνει αυτομάτως αλλόκοτες διαστάσεις, λες και πρόκειται για τον... άνθρωπο που έπεσε στη Γη; Μήπως μερικές φορές αυτά τα εξονυχιστικά παρατηρητικά βλέμματα επάνω σου αγγίζουν τα όρια του stalking; Που σταματά το κολακευτικό της υπόθεσης και πότε πρέπει να τρομάζεις; Γιατί οτιδήποτε media-κό μεταφράζεται και σε ηδονοβλεπτικό, τουλάχιστον στην Ελλάδα;

Είχατε ποτέ τη «χαρά» να εμφανιστείτε - ακόμη και κατά λάθος - σε δημοσιευμένη φωτογραφία ή σε τηλεοπτικό ρεπορτάζ, ώστε να ανακαλύψετε πόσοι σας ξετρύπωσαν για να σας πουν με περίσσια ικανοποίηση ότι... σας είδαν;

Που είναι η σακούλα;

Thursday, April 07, 2005

Waltz Darling.

Η διάθεση είναι... ασαφώς απορημένη και το άκουσμα «βαλσίζει»! Από το μικρό βαλς του Μάνου Χατζιδάκι για το «Ταξίδι του Μέλιτος» στο βαλς της Λορέτα από τον Gabriel Yared και το «Φεγγάρι στον Υπόνομο», με επίλογο το βαλς του Grand Central από τον George Fenton και το «Βασιλιά της Μοναξιάς», που το βρίσκω κάπως πιο επίκαιρο αφού την άλλη εβδομάδα εκεί θα βολτάρω...

Μάλλον αυτό ήταν. Συνειρμός.

Κατά τα άλλα, τίποτε συναρπαστικό που να αξίζει αναφοράς. Μη μένετε άλλο εδώ. Μη σας έρθει και κανένας στρόβιλος από την παρτιτούρα.

Το επόμενο blog που θα επισκεφθείτε είθε να είναι λιγότερο βαρετό...

Wednesday, April 06, 2005

Who’s gonna ride your… blog-less page?

Life is a ride. A wild one, indeed. So, shut the fuck up. Sit down. Hold on tight. And, please, fasten your seatbelt. Looks like we're gonna ride until we puke.

P.S. A sign of desperation. I’m on the verge of watching “White Chicks” on DVD!

Tuesday, April 05, 2005

Draw a line.

Η πρόταση της ημέρας ακούει στο όνομα Rachel Goswell. Ακούτε το remix του «Coastline» δια χειρός του λατρεμένου Ulrich Schnauss με κλειστά τα μάτια. Και πάτε μακριά...

Η ερώτηση της ημέρας: μένεις στην ακτή ή περνάς απέναντι; Κολυμπάς ή πνίγεσαι; Πόσες ερωτήσεις σου μένουν μετά από την κάθε σου επιλογή;

Monday, April 04, 2005

Πενθώ. Κι ας άργησα...

Εκεί που το έχουν το «λείψανο», θα έβαζα παντού ηχεία και θα έπαιζα το «La Passerella d' Addio» του Nino Rota. Γιατί μάλλον 8 ½ τις είχε τις ζωές ο Ιωάννης Παύλος... Και θα έστηνα και μια φιέστα φελινική τριγύρω, με φώτα και κάμερες παντού. Και χορηγούς, με την Benetton να σκίζει τα ιμάτιά της από ηδονή καταναλωτική μετά post μηνύματος μοντέρνου. Και μια Madonna σε memorabilia styling Pierre et Gilles να ίπταται ως pop Παναγί-icon.

Αλλά στοιχηματίζω πως δεν θα έπιανε μεγάλη τηλεθέαση. Θέλει άλλη χάρη ο νεκρός για να πουλήσει. Θέλει τραγωδία και πόνο ανθρώπινο. Κι αυτό το media-κό «εικόνισμα» δεν τα κατάφερε τόσο καλά στα τελευταία του.

Τι άλλο μας μένει πια σε τούτο τον κόσμο; Ο Michael Jackson, υποψιάζομαι...

Sunday, April 03, 2005

The day after... is tomorrow.

Σε ποιο σημείο αυτής της χώρας να κρυφτώ; Μόλις με πληροφόρησαν πως απόψε είναι ο τελικός!

Που έχει σπηλιές εδώ κοντά;

Αν δω posts για το «Fame Story» αύριο, η ντροπή όλη δική σας!

UPDATE Υ. Γ. Είχα ανοίξει το μπαλκόνι και χάζευα. Η δική μου τηλεόραση κλειστή. Μέσα έπαιζαν random mp3’s από soundtracks. Έξω ακουγόταν το ίδιο βουητό, από παντού. Μια κοινή ηχώ, τρομακτική. Από εκατοντάδες τηλεοράσεις. Μέχρι εκεί που έπιανε τ’ αφτί μου, ακριβώς ο ίδιος ήχος...

Μου θύμισε στιγμές εκλογικής λαγνείας ή εθνικής ανάτασης (σε σχήμα μπάλας, πάντοτε). Χωρίς κόρνες και βεγγαλικά ή σημαίες, όμως. Ούτε πετούσαν πιάτα οι απέναντι για να το γιορτάσουν. Ήρεμα ήταν τα πνεύματα. Αλλά το βουητό με έκανε να θέλω να κρυφτώ. Ειλικρινά.

Secondary Inspection Theme

Αυτή την περίοδο περνάω μια περίεργη κρίση, μέχρι και ψυχοσωματικού χαρακτήρος θα τολμούσα να πω. Είναι η περίφημη ασθένεια του «θέλω να γίνει...» και μάλλον τη φέρω βαρέως διότι από τα πολλά τα «θέλω» έχει χτυπήσει multitasking η περίπτωσή μου.

Ξέρετε. Πως είναι εκείνες οι στιγμές που λέμε «θα ήθελα να συμβεί το τάδε»; Κι έχεις όλα τα vibes θετικά, με το μέρος σου; Και γίνεται αυτό το διαπλανητικό, συμπαντικό, whatever «κλικ» και όλα λειτουργούν (για την διανοητική σου ισορροπία περισσότερο, μην αυταπατόμαστε!) στην εντέλεια;

Τώρα, αν ζητάς πολλά ταυτοχρόνως, είναι βλακεία, πολυτέλεια, θράσος ή κίνηση εκ του ασφαλούς (αφού, του κερατά, κάτι από όλα αυτά θα σου «κάτσει»...); Προσωρινά, κλίνω προς το θράσος, αλλά δε σκοπεύω να το πω σε κανέναν ακόμη.

Πάντως, η χρονιά κυλά θαυμάσια μέχρι τώρα. Διόλου φάσκελο, όπως φοβόμουν αρχικώς...

Friday, April 01, 2005

No.

Πίκρα! Οι καινούριοι New Order είναι τόσο μέτριοι όσο το πρώτο single από το «Waiting for the Sirens’ Call». Λείπει η electro τρέλα, τα tracks που κολλάνε στο repeat, η δική τους ταυτότητα, ρε γαμώτο!

Guilt is a useless emotion, λέει. Θα θέλατε...