Wednesday, March 30, 2005

Crosseyed and painless.

Χθες το βράδυ άνοιξα για λίγο την τηλεόραση. Αργά, μετά τη μια. Ανατρίχιασα. Ακόμη και ο Χαλιαβδέλλας δεν «έπαιζε» με εξωγήινες δυνάμεις και μυστήρια! Τα μισά κανάλια έδειχναν ράσα και μιλούσαν για κάποιο Βαβύλη. Δεν έβγαζα λέξη. Στον ΑΝΤ1 είχε «American Ninja». Έμεινα σ’ αυτό. Για σιγουριά. Άσε που κάτι μπορεί και να μαθαίνεις περί αυτοάμυνας...

Διαβάζω τα νέα για την υπόθεση της Terri Schiavo (ποτέ από την τηλεόραση, μόνο μέσω διαδικτύου). Απορώ για την αξιοπρέπεια σ’ αυτό τον κόσμο. Και το δικαίωμα στο θάνατο. Αντί να μιλάμε για τέτοια ζητήματα, για την ευθανασία ή και για την αποτέφρωση (άλλη πίκρα εδώ), για το πόσο η «μετά θάνατον ζωή» σου μπορεί να σταλεί στο πυρ το εξώτερο από τον όποιο ρασοφόρο, καθόμαστε και ασχολούμαστε με τα σκατά του κάθε τελευταίου. Ικανοποιούμε τη λαγνεία μας γύρω από το μεγάλο «όνειρο». Αυτό που σου παρέχει χρήμα κι εξουσία. Χαζολογάμε με ιδανικούς ήρωες στους οποίους θα θέλαμε κατά βάθος να μοιάσουμε (γιατί τ’ άρπαξαν ως έξυπνοι) και στο τέλος απολαμβάνουμε την πτώση τους (γιατί εμείς ποτέ δε μπορέσαμε). Κι όλα αυτά, πρωτοφανώς, υπό τη σκιά μιας φυτοζωούσας Εκκλησίας. Κάποιος να της βγάλει το σωληνάκι. Της πίστης. Της «ενημέρωσης». Του τρόμου.

Ευθανασία στον κλήρο ΤΩΡΑ! Διαφορετικά, ας τον πολεμήσουμε... με νίντζα.

3 Comments:

Blogger As Sugar Dissolves It Spreads Happiness said...

Το μόνο που μένει είναι να μετονομαστεί η πλατεία Μαβίλλη (και οχι Μαβίλλης) σε πλατεία Βαβύλη (και οχι Βαβύλης).

P.S. και ρίξτε επιτέλους αυτή την προτομή. τι σκατά; ξεμείνατε από σιδερώστρες; κοίταξε κανείς στο alex pak στην Αθήνας (μερικές φορές το έχει και σαν ένθετο στην εφημερίδα μαζί με τις ψηφιακές κορνίζες)

8:27 PM  
Blogger vague tourist said...

Κι εγώ ψηφίζω στο να μετονομαστεί ο Λώρας σε... Χριστόδουλας.

3:36 PM  
Blogger areti said...

...ενταξει με τους βαβίλιδες και τους παπάδες, to overdose είναικαταλυτικό. Ας ασχοληθούμε με τους πνευματικούς ανθρώπους της χώρας... Προχθές βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη ο Γ. Κουνέλλης, μίλησε σε φοιτητές κι όχι μόνο για την τέχνη, τη ζωή και την πολιτική και ο κόσμος δεν σταματούσε να τον χειροκροτεί. Μερικοί καθηγητές του ΑΠΘ (της Αρχιτεκτονικής και τη ΑΣΚΤ όλοι) σχολίαζαν τα λεγόμενα και τις απόψεις ενός καλλιτέχνη -που δεν μπορούν να τον φτάσουν σε τίποτα εδώ που τα λέμε- σαν να μιλούσαν σε εκπομπή του Τριανταφυλλόπουλου, αποπροσανατόλιζαν τη συζήτηση σε επίπεδο χαμηλό και διόλου ευφυές (περί εθνικισμού και εθνικού χαρακτήρα στην τέχνη κι άλλα περίεργα). Και είναι κι αυτοί εκπρόσωποι του "πνεύματος" και δάσκαλοι σε ανώτατα ιδρύματα.
Που όμως ζουν για τους εαυτούς τους και τίποτα άλλο πια και κρύβουν τις προθέσεις τους πίσω από τίτλους.
Οι παπάδες είναι το κερασάκι στην τούρτα, φανερώνουν την άνεση με την οποία μπορεί η ξεφτίλλα να καταπιεί τα πάντα.

4:39 PM  

Post a Comment

<< Home