Wednesday, March 23, 2005

Επι-τέλους.

Πως κλείνεις κάτι; Οτιδήποτε κι αν είναι αυτό... Γιατί όλα είναι κύκλος, με τέλος; Και γιατί αυτό το τέλος να μη σε γυρίζει πίσω, από εκεί που ξεκίνησαν όλα; Γιατί το τέλος πρέπει να είναι πάντα πικρό, χαμένο σε σκοτάδια που δε χωράνε επίλογους άλλους; Γιατί στην αληθινή ζωή δε μας δίνεται η ευκαιρία για ένα υστερόγραφο; Και, διάβολε, ποια είναι η καλύτερη τελευταία λέξη που πρέπει να πούμε πριν φύγουμε; Famous last words, κανείς;

Πολλές φορές σκέφτομαι πως αυτό που ζω δεν είναι κάτι συναρπαστικό. Έντονες στιγμές υπήρξαν, αλλά δεν είναι πια δικές μου. Η μνήμη μου θυμίζει κάτι που έχασα, όχι κάτι που είχα.

Όσοι με ξέρουν, έχουν καταλάβει το «κόλπο» μου. Η φυγή μέσα από δανεικές εικόνες είναι προφανής, ακίνδυνη κι εύκολη λύση μαζί. Αλλά δεν κρατάει πολύ. Κι εκεί πέφτει ένα τέλος... Που άλλοτε σου λέει πως «η ζωή είναι μια γιορτή» και σε καλεί να χορέψεις κρατώντας το διπλανό σου από το χέρι (κι όπου βγει), άλλοτε σου σκάβει το λάκκο για να σου πει πως πάνω στο μάρμαρο που θα σε σκεπάσει θα έπρεπε να είχαν χαράξει ένα «ούτε με σένα, ούτε χωρίς εσένα», άλλοτε πάλι σε αποστομώνει και σου λέει να την κάνεις με ελαφρά ή δύσκολα πηδηματάκια γιατί «εδώ είναι Τσάιναταουν».

Μπορεί και να φταίω. Όπως όλοι μας. Άλλα περιμέναμε, αλλιώς φάγαμε τα μούτρα μας, προς τι όλη αυτή φασαρία, τελικώς, αφού ξέρουμε από την αρχή το φινάλε... Και γυρνάει το μυαλό μου πάλι σε κάτι πρόσφατο, με την υπογραφή μιας παλιάς αγάπης. Στο τέλος του «Melinda & Melinda», ο Γούντι Άλεν αναζητά μια ετυμηγορία ανάμεσα σε δύο όψεις της ζωής, το δράμα ή την κωμωδία. Συμπέρασμα δε βγαίνει. Κι έρχεται η ώρα της πρόποσης.

«Let's drink to good times. Comic or tragic, the most important thing to do is enjoy life while you can. We only go round once, and when it's over, it's over.»

Κι ύστερα κάνει ένα γύρισμα μαγικό. Για λίγα δευτερόλεπτα. Χαμογελάς. Ανάβουν τα φώτα. Βγαίνεις έξω. Και πάλι ζηλεύεις. Το σινεμά. Γιατί έξω από αυτό δε βρίσκεις το θάρρος. Ή εκείνο το γαμημένο το happy end.

Το αποψινό τέλος του «έργου» το’ χω ξαναδεί, αμέτρητες φορές. Αλλά, πριν πέσω για ύπνο, θα ήθελα να βγάλω και πάλι από μέσα μου αυτή την απορία. Με τρώει χρόνια.

Όταν τελειώνει μια αγάπη, ποιος από τους δύο έχει πεθάνει;

Ποτέ δε βρήκα την απάντηση...

Καληνύχτα.

10 Comments:

Blogger crystalcarrington said...

This comment has been removed by a blog administrator.

10:30 AM  
Blogger crystalcarrington said...

This comment has been removed by a blog administrator.

10:35 AM  
Blogger vague tourist said...

Γέμισε «Δυναστεία» το διαδίκτυο, βλέπω...

Να σου πως κάτι; Εγώ ούτε θα σε σβήσω, ούτε πρόκειται να ασχοληθώ ξανά. Την αφήνω τη μαλακία σου να υπάρχει, να τη βλέπουνε κι άλλοι. Αρχίδια έχω, δε μου λείψανε. Και δε θα κάτσω να σκάσω όπως ο kingdancer.

Τουλάχιστον αυτή τη φορά το λεξιλόγιο κρατήθηκε σε ένα ανώτερο επίπεδο κι αυτό το εκτιμώ, αν και δεν καταλαβαίνω τη διάκριση... Από συντακτικό μια χαρά (σου ξέφυγε ένα ν στο ενίοτε και θα σου κόψω το άριστα για την ορθογραφία), πρόσεξε γιατί μπορεί να «καρφωθείς» έτσι. Κι από χολή σκίζεις. Δεν είναι αυτό που λέμε penis envy, προφανώς, αλλά τα απωθημένα σου τα έχεις. Κι επειδή δε μπορεί να είσαι τόσο «άγνωστος», να σου πω ότι τον έχω χορτάσει το φθόνο από τους «φίλους», δε θα πάρω άλλο, ευχαριστώ.

Υ.Γ. Με ποια σαπουνόπερα θα «χτυπήσετε» προσεχώς;

11:47 AM  
Blogger crystalcarrington said...

This comment has been removed by a blog administrator.

1:25 PM  
Blogger ANemos said...

Troll Alert
The only way to deal with trolls is to limit your reaction to reminding others not to respond to trolls.

6:37 PM  
Blogger andrea zax said...

Θα ασχοληθώ με το ωραιότατο post σου: Πεθαίνουν και οι δύο. Αυτός που αγάπησε πολύ γιατί έχασε την ευκαιρία να ευτηχήσει, και αυτός που αγάπησε λιγότερο γιατί έχασε την ευκαιρία να νιώσει πράγματα. Μόνο που ο δεύτερος δεν το καταλαβαίνει αμέσως...
Υ.Γ. Τί έγινε ρε παιδιά, ο Περίανδρος το έσκασε απο την Καλαμάτα και μετανάστευσε στη Δυναστεία; Τί ρατσιστική, κακεντρεχής επίθεση είναι αυτή; Πρώτα στον Kingdancer, τώρα εδώ...Vague Tourist, μη μασάς!

6:52 PM  
Blogger vague tourist said...

andrea zax, με συμβουλεύετε να αλλάξω τον τίτλο σε... "Του θανατά". Κοινώς.

9:00 PM  
Blogger nikitas said...

Γιατί στην αληθινή ζωή δε μας δίνεται η ευκαιρία για ένα υστερόγραφο;

ela nte

kleise ta matia kai oneirepsou ena koxili sti kauti paralia
tha thimitheis ti einai eutuxia
ola t alla asta sto simpan

12:28 PM  
Blogger De(e)lumina said...

Πού πάει ο έρωτας όταν πεθαίνει, σε ποιο αστέρι, σε ποιόν ουρανό; - που λέει και το τραγούδι…
Αχ, δε μας τα είπες αυτά στο live να περνούσαμε σε δεύτερο στάδιο ανάλυσης… Που λες, κι εγώ συχνά το σκέφτομαι αυτό το ίδιο ερώτημα, όπως και το πού – ΠΟΥ, με την φυσική έννοια – πάει η αγάπη όταν τελειώνει, η ενέργεια αυτή που κάποτε πλημμύριζε και τριγύριζε και έκανε δυο ανθρώπους να μην είναι κύκλοι μόνοι τους αλλά εφαπτόμενοι.
Τώρα τελευταία, βέβαια, η αλήθεια είναι πως προσπαθώ να το κόψω.
Και το να ρωτάω και το να το σκέφτομαι.
Απάντηση, φυσικά, δεν έχω, όμως κάτι μου λέει ότι τελικά μάλλον και οι δυο κερδίζουν, όσο περίεργο κι αν φαίνεται, όσο επίπονο κι αν είναι: το να έχεις αγαπήσει και να έχεις αγαπηθεί είναι μάλλον δώρο από μόνο του, και έτσι πρέπει να το βλέπει ίσως κανείς, άσχετα με το τέλος. Και οι δυο κερδίζουμε και κανείς δεν πεθαίνει – μόνο η αγάπη και οι στιγμές που δε γυρίζουν. Το ταξίδι όμως δε διαγράφεται, κι ας κολλάμε σχεδόν πάντα στην άσχημη κατάληξη.
Σκέψου ότι έζησες, ζήσατε, και αυτό είναι η ομορφιά
(και η τελειότητα του κύκλου, επίσης, που κλείνει μεν αλλά δε χάνεται.)

3:09 PM  
Blogger ANemos said...

Οταν θα έχεις βρει την απάντηση, να ξέρεις, θα είσαι εσύ που θα έχεις πεθάνει!

3:32 PM  

Post a Comment

<< Home