Thursday, March 10, 2005

Όλο ερωτήσεις είσαι...

Ο φίλτατος κύριος Naftilos απαίτησε να post-άρω περισσότερα κείμενά μου κι εγώ είπα να αδράξω την ευκαιρία του... copy/paste με το εξής δημοσιευθέν τον περσινό Οκτώβρη. Το είχα διασκεδάσει αυτό το «παιχνίδι» με τις ερωτήσεις... Επειδή, λοιπόν, το «Πριν το Ηλιοβασίλεμα» κυκλοφόρησε πρόσφατα σε DVD, ίσως φανούν χρήσιμα και πάλι τα παρακάτω:

Αν κάποτε συναντούσατε ξαφνικά τον άνθρωπο που μοιάζει να είναι ο ιδανικός σύντροφος της ζωής σας, θα πιστεύατε ότι μπορείτε ν’ αλλάξετε τον κόσμο; Κι αν αυτές οι 14 ώρες «σχέσης» δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα παραλήρημα πάθους; Αν όλο αυτό το φλερτ δεν ήταν παρά ένα αστείο για να περάσει η ώρα περιμένοντας το τρένο, το πλοίο ή την όποια πτήση; Θα δίνατε ένα στοίχημα με τον εαυτό σας ή εκείνη/ον για μια μελλοντική συνάντηση ξανά; Θα δίνατε ελπίδες σε μια τέτοια υπόσχεση; Θα την τηρούσατε; Κι αν δεν εμφανιζόσασταν στο ραντεβού; Ή αν το «πρόσωπο» ήταν εκείνο που θα σας έστηνε; Τι θα σκεφτόσασταν μετά; Πως δεν υπάρχει αγάπη;

Κι αν μετά από μια δεκαετία σχεδόν οι δρόμοι σας συναντιόντουσαν ξανά, πως θα αντιμετωπίζατε το παρελθόν; Την αλήθεια; Ποιος θα τολμούσε να πει αν πήγε ή δεν πήγε; Ποιος θα τολμούσε να φανερώσει πως ήταν ο πιο ερωτευμένος από τους δύο; Πως θα περνούσε η ώρα μεταξύ σας; Πόσες κουβέντες μισές για τα χρόνια που πέρασαν χωριστά θα ανταλλάσσατε; Πόσες ευκαιρίες θα δίνατε σ’ αυτή τη... δεύτερη ευκαιρία;

Κι αν η μοίρα το έφερνε μέσα σε τόσα χρόνια να έχετε βρει το ταίρι σας; Ή να είχατε φτιάξει οικογένεια; Ή να ήσασταν ένα ράκος από τους απανωτούς χωρισμούς; Γιατί το μυαλό σας, η φαντασία και τα όνειρά σας ακόμη έχουν μονάχα ένα πρόσωπο φυλαγμένο γι’ αγαπημένο; Εκείνο που αφήσατε χρόνια πριν και τώρα αντικρίζετε ξανά για να λογαριάσετε τι χάθηκε από εκείνες τις ώρες; Άραγε, χάθηκε η σπίθα; Πως μπορείτε να εξερευνήσετε τα μυστικά της ψυχής της/του; Πόσα έχουν αλλάξει, διάβολε; Και γιατί ενώ στέκεστε πάλι ο ένας δίπλα στον άλλον, δε μπορείτε να ξεστομίσετε πως όλα ήταν μισά στη ζωή σας από εκείνη τη μέρα; Γιατί δεν αρπάζετε τη μοίρα από τα μαλλιά και γιατί δεν χάνεστε από το πρόσωπο αυτής της γης; Γιατί φοβάστε το ποιος θα πληγώσει περισσότερο τον άλλο; Γιατί ποτέ δεν τολμάτε να αφήσετε τον πόνο να πάει ακόμη πιο βαθιά για να τελειώσει; Γιατί δε νοιώθετε πως τις ίδιες πιθανότητες έχετε να βρείτε τη λύση, τη γιατρειά; Μιλάτε ώρες τώρα, αλλά νόημα βγάζετε;

Τι κι αν ο χρόνος και πάλι δεν είναι αρκετός; Έχετε τη δύναμη να παλέψετε το υπόλοιπο που σας έμεινε με τόσα ερωτήματα; Κι αν αυτό το υπόλοιπο δεν είναι μονάχα τα 80 λεπτά μιας ταινίας αβάσταχτα ρομαντικής αλλά η ίδια σας η ζωή; Θα βρείτε το κουράγιο μετά την έμπνευση που σας δίνει το σινεμά; Θα προσπαθήσετε να κοπιάρετε τα υπέροχα τσιτάτα του Ρίτσαρντ Λίνκλεϊτερ που κάνουν τη λογοδιάρροια να μοιάζει με χείλη που πλησιάζουν να φιληθούν μα στέκονται απόμακρα, αφημένα σε τρεμάμενες λέξεις; Θα πείτε πως εκείνος ή εκείνη είναι πλάσματα ακόμη πιο όμορφα από τους ιδανικούς εραστές της Ζιλί Ντελπί και του Ίθαν Χοκ; Θα τολμήσετε να πείτε πως αυτό που ζήσατε εσείς ήταν ακόμη πιο όμορφο γιατί ήταν αληθινό; Θα σνομπάρετε αυτά που βλέπετε στο πανί σαν ανοησία ή θα τα κοντράρετε με θετική ενέργεια; Θα βγείτε από την αίθουσα γεμάτοι ερωτήματα για το πόσα πράγματα μπορεί να αφήσατε πίσω, κάνοντας άλλες επιλογές; Θα σας πάρει από κάτω ή σας κάνει να γυρίσετε τον κόσμο ανάποδα για να ξαναβρείτε εκείνη την αγάπη; Ή έστω την ελπίδα να αναζητήσετε κάτι που θα της μοιάσει; Μήπως, πάλι, θα διαλέξετε να παραμείνετε στις αναμνήσεις; Γιατί δε θα καταλάβετε ποτέ πως αυτές οι αναμνήσεις είναι πιο γλυκές όταν δε σε φέρνουν πρόσωπο με πρόσωπο με το παρελθόν;

Μήπως τόση ώρα εκτίθεμαι ως ρομαντική κι αγαπησιάρικη ψυχή; Και γιατί δεν το έχω φορτώσει στα «αστεράκια» το έργο; Γιατί έχω κι εγώ την ψευδαίσθηση ότι έχω βιώσει κάτι πιο δυνατό από αυτό που γέννησε η πένα του Λίνκλεϊτερ, παρέα με το ζευγάρι των πρωταγωνιστών του; Γιατί ο δυσκοίλιος «κριτικός» μέσα μου υπερίσχυσε του ανθρώπινα ευάλωτου; Θέλετε μια απάντηση;

Γιατί κι εγώ έχω δει τη Νίνα Σιμόν σε συναυλία αλλά δεν έκανα έτσι...

5 Comments:

Blogger Blogarismenh said...

Το σχόλιο μου είναι άσχετο με το θέμα σου αλλά δεν μπορούσα να μη σου γράψω. Είχα μπει και σε είχα διαβάσει πριν περίπου απο 1 μήνα κατά τύχη, διαβάζοντας απο εδώ και απο εκεί σε διάφορα μπλογκς ότι μου κέντριζε το ενδιαφέρον. Στο δικό σου κοντοστάθηκα. Κάτι έγινε όμως και έπρεπε να φύγω οπότε έκλεισα γρήγορα γρήγορα τον Η/Υ και ξέχασα να σε βάλω στα "αγαπημένα" για να ξανάερθω. Εδώ και 2 εβδομάδες σε έψαχνα, δεν θυμόμυν ουτέ πως λένε το μπλογκ ούτε εσένα. Μόλις σε εντόπισα!!
Απλά ήθελα να στο πω,
γεια χαρά

4:03 PM  
Blogger l'esprit de l'escalier said...

Γιατί, ω, γιατί, να μην υπερισχύσει ο δυσκοίλιος «κριτικός» μέσα σου του ανθρώπινα ευάλωτου και για το Εξ επαφής;

12:58 AM  
Blogger vague tourist said...

"οπότε έκλεισα γρήγορα γρήγορα τον Η/Υ και ξέχασα να σε βάλω στα "αγαπημένα"..."

Μου άρεσε αυτό. Όπως μ' αρέσει να δηλώνονται και οι "λαθραναγνώστες". Σου δίνουν την ευκαιρία να ρίξεις κι εσύ ένα βλέφαρο προς τη μεριά τους ύστερα...

Προς αγαπητή Ε.: Το βρήκα λιγότερο φλύαρο! Και ζήλεψα τη γραφή. Μπορεί να ήταν λιγότερο ρεαλιστική από τη γλώσσα των χαρακτήρων του Λίνκλεϊτερ, αλλά αν θέλω τέτοιο διάλογο βγαίνω κι έξω. Και υποκρίνομαι πως τον ακούω. :-Ρ

4:24 PM  
Blogger nikitas said...

ksekinisa na diabazo auta pou grafeis kapos xalara. alla meta eida pos kapoia den einai kai toso. grafeis eksipna, skeftesai eksipna, san kathe stigmi na bazeis to ksipnitiri na xtipisei ston epomeno tono ipenthimizontas pos eisai paron se oti ginetai giro sou. se bazo sta favs mou gia na se diabazo ta apogeumata

4:42 PM  
Blogger vague tourist said...

Δεν είχα φανταστεί πως είμαι απογευματινός τύπος...

Ευχαριστώ.

10:32 PM  

Post a Comment

<< Home