Wednesday, March 09, 2005

#5 Ιός

Ο Σ. συνήθιζε να γυρίζει σπίτι ξημερώματα. Γαμιόταν όλη νύχτα στα dark rooms των gay bars, στα πάρκα, στις τουαλέτες, σε δωμάτια ξενοδοχείων. Όπου υπήρχε ευκαιριακό σεξ. Δεν έλεγε όχι σε κανέναν. Ούτε και στις πιο kinky παρτούζες που μπορούσε να διανοηθεί άντρας με τις πιο παράξενες ορέξεις. Ο Σ. ήταν HIV+. Και στ’ αρχίδια του όλοι. «Με ή χωρίς προφυλακτικό;», τον ρωτούσαν. Εκείνος άνοιγε τα πόδια, έσκυβε ή γέμιζε το στόμα του με την καύλα του καθενός. Έτσι την είχε αρπάξει, άλλωστε. Έτσι είχε αποφασίσει να φύγει κι από τούτη τη ζωή. Σαν εκτελεστής. Όχι τιμωρός. Δεν τα είχε με κανέναν. Απλά, σκότωνε με το ίδιο νόμισμα...

Από αγάπη; «Βάλε μια σονάτα του Σοπέν και κάτσε να κλάψουμε μαζί», ήταν η αγαπημένη του ατάκα. Δε ζητάνε τέτοια πράγματα από παιδιά σα τον Σ. Πανέμορφος και με κορμί καλογυμνασμένο και απίστευτα ποθητό, είχε όποιον ήθελε στα πόδια του. Για την ακρίβεια, αυτή ήταν μια από τις αγαπημένες του στάσεις... Που να βρεις αγάπη έτσι; Κάθε μέρα με άλλον;

Αν και ήθελε να πεθάνει, κάποια στιγμή κατάλαβε πως αυτό που έκανε ήταν σκέτη τρέλα. Όχι πως άλλαξε συμπεριφορά ύστερα. Κάτι φάρμακα άρχισε να παίρνει και επισκεπτόταν μια κλινική πιο τακτικά. Εκεί γνώρισε την Τ. Νοσοκόμα το επάγγελμα. Ψυχοπονιάρα, αλλά με την καλή έννοια. Τόσο που άρχισε να τη θαυμάζει ο Σ. Και της ζήτησε να βγουν έξω μια φορά. Είχε ανάγκη από παρέα και την «έριξε» εύκολα με το δράμα του. Πρόβλημα μαζί του δεν είχε κι εκείνη. Ούτε σιχαινόταν ή φοβόταν μη και κολλήσει τίποτα. Στο τέλος, το καθιέρωσαν. Έβγαιναν πιο συστηματικά, βόλτες, σινεμά, φαγητό, για ποτό αργότερα. Κι όταν την άφηνε, ο Σ. έτρεχε στα δικά του τα μέρη.

Κάποτε τη ρώτησε γιατί ήτανε μόνη. «Παιδιά δεν κάνω, βρε αγόρι μου. Ποιος να με πάρει εμένα;», του είπε και προσπάθησε να χαμογελάσει για να μη βάλει τα κλάματα... «Έχεις εμένα», της είπε ο Σ. και τη φίλησε στο μάγουλο. Και της έφυγαν τα δάκρυα, δε μπορούσε.

Η κατάστασή του χειροτέρευε και η Τ. τον έβλεπε να φεύγει αργά απ' τη ζωή. Μια νύχτα την πέρασε ολόκληρη δίπλα του, μιλώντας. Εκείνος δεν έπιανε πολλά, θα έφταιγαν τα φάρμακα. Τον ρώτησε αν είχε πάει ποτέ με γυναίκα. Ο Σ. έβαλε τα γέλια. Λίγο αργότερα, έσπρωχνε το πέος του μέσα της. Σε στύση. Και χωρίς καμιά προφύλαξη. Με τα δάχτυλά της μέσα στο στόμα του. «Σ’ αγαπάω», του είπε και τέλειωσαν μαζί.

Πέρασαν μήνες. Η Τ. δε μπόρεσε να πάει στην κηδεία του. Η σύμπτωση ήταν ανεξήγητη. Τη μέρα που πέθαινε ο Σ., εκείνη γεννούσε πρόωρα. Ένα αγοράκι υγιέστατο. Το δικό του παιδί.

5 Comments:

Blogger ANemos said...

Να περιμένουμε να το δούμε και σε καμιά οθόνη;
Να τρελαθούμε;
Να το διαβάσουμε όλο σε συνέχειες; Σε τεύχη; Σε κάτι;
Πας καλα;

12:45 AM  
Blogger Φωνή απ'τα ξάρτια said...

Αγαπητέ Naftile, δε λεω, σας διαβάζω κι εσάς, αλλά τον κύριο εδώ τον λαμβάνω πλέον σε προοδευτικά αυξανόμενες δόσεις. (Λέγεται και μιθριδατισμός. Δεν είναι θανατηφόρος ...απλά σε αρρωσταίνει κάπως.)
Γι' αυτό αφήστε τον να συνεχίσει να μοιράζεται απλά τις ιστορίες και μη με αναγκάζετε κι εμένα -τη λαθραναγνώστρια- να δηλώνομαι.

2:16 PM  
Blogger vague tourist said...

Επειδή χτύπησα «φλέβα» αυτές τις μέρες και γράφω με κέφι, παρασύρθηκα κι έχωσα άλλη μια εδώ μέσα. Τι να σας κάνω;

Στην πραγματικότητα έχουν ολοκληρωθεί πολλαπλάσιες του αριθμού που αναγράφεται.

Θα ήθελα να μου το μεταφράζατε λίγο αυτό το «πας καλά;».

Υ.Γ. Καλοδεχούμενοι οι λαθραναγνώστες, ανοιχτά είμαστε, μπείτε. Παρά το γεγονός ότι δεν κάνω καταμέτρηση επισκεπτών, αποκτά μια «ρομαντική» σχέση με όλους εσάς, τους αγνώστους, η τυπική υπογραφή που δηλώνει πως ήσασταν κι εσείς εδώ...

3:23 PM  
Blogger discolata said...

Υπέροχο στόρι.
Απλά υπέροχο.

Θα τολμήσω λοιπόν κι εγώ ως λαθραναγνώστρια να πω οτι προφανώς όταν έχετε κέφια και παρασύρεστε, γράφετε εκπληκτικά πραγματάκια.

σμουτς

12:48 AM  
Blogger vague tourist said...

Σκλαβώνει η καλοσύνη μερικών ανθρώπων! :-)

Δηλαδή, τώρα έχουμε και επιτυχίες στο Μέχικο;

1:07 AM  

Post a Comment

<< Home