Sunday, February 27, 2005

And the winner is... χέστηκε η φοράδα.

Είναι αυτή καταραμένη μέρα του χρόνου όπου η κακιά η ώρα που μας έκανε να γεννηθούμε στας Ευρώπας μας τιμωρεί με ολονυκτία για να δούμε ζωντανά την απονομή των Όσκαρ. Και φέτος... καλύτερα να ξερνάς παρά να ξενυχτάς! Δηλαδή, είχα εγώ κόψιμο για το αν θα τα πάρει η πληκτική μετριότητα του Σκορσέζε ή η παλιομελούρα του Ίστγουντ. Τύφλα να’ χουν τα ανθυγιεινά επαγγέλματα!

Ετοιμάζομαι να πάρω το «κουτί» και βουρ προς οικία φιλική δια το καλλιτεχνικό γεγονός.

Δεν έχω άλλα νέα. Ακόμη με το fun της Τετάρτης ζω στο μυαλό. Μια φορά το μήνα να γίνονταν τέτοια parties, τι να τους κάνεις τους γιατρούς, τα ψυχοφάρμακα και τα πορτοκάλια μαζί!

Υ.Γ. Αυτό το τελευταίο ήταν ολίγον σουρεάλ. Αλλά και τόσο κοντά στην πραγματικότητα.

Υ.Γ. - The sequel: Οποία σύμπτωσις. Μόλις είχα τηλέφωνο από τη συμπρωτεύουσα, όπου μου τραγουδούσαν Τουρνά από το ακουστικό. Πολλοί μαζί! Κι έχουν περάσει και μέρες. Δεν πάμε καλά... :-)

Thursday, February 24, 2005

The best party in town.

Κάτι τέτοιες βραδιές αισθάνομαι ωραία με την πόλη όπου ζω. Και με τους ανθρώπους της. Το να χαζεύεις ένα τόσο οικείο πλήθος, να βλέπεις να φεύγει από πάνω τους το δήθεν και ξαφνικά ένας «ιερός» χώρος πολιτισμού να μεταμορφώνεται σε αμφιθέατρο σχολείου για το party αποφοίτησης...

Τι να πω; Σε λιγότερες από πέντε ώρες οι περισσότεροι από τους «καλεσμένους» στα εγκαίνια της έκθεσης με τα εξώφυλλα της ATHENS VOICE έζησαν μερικές από τις ωραιότερες στιγμές της φετινής χρονιάς. Με ένα αποθεωτικό κέφι που δεν το συναντάς κάθε μέρα, ρε γαμώτο. Γιατί να μην ήταν έτσι πιο συχνά; (Και είναι φοβερό, γιατί προχθές ήμουν σε ένα άλλο party τόσο νεκρό και ψυχρό που δε μπόρεσα να σταθώ ούτε για μια ώρα. Τώρα που το σκέφτομαι, πρέπει να πετάξουμε μπουρλότο σε οτιδήποτε γκρίζο και μεμψίμοιρο.)

Τουλάχιστον, τα vibes υπάρχουν. Και χθες στο Μουσείο Μπενάκη του έδωσαν και κατάλαβε! Μπράβο σε όλους μας. Που καταφέραμε να συναντηθούμε. Ανώνυμοι, επώνυμοι, φίλοι, άγνωστοι. Αγαπιόμαστε και δεν το ξέρουμε. Κι αυτή η «εφημεριδούλα» μας κάνει να το αισθανόμαστε...

Wednesday, February 23, 2005

Σήμερον.

59 artists for ATHENS VOICE.
Μουσείο Μπενάκη.
Πειραιώς 138.
Εγκαίνια + party.
Guest DJs: Μηλάτος, Νένες, Τσιτσόπουλος, Φραγκούλης.
Από τις 19:00 ως αργά.
Μπουκάρετε ελευθέρως.

Sunday, February 20, 2005

Σε βλέπω...

Έχει δει κανείς την εκπομπή «Paparazzi» στο EXTRA; Πότε ξεκίνησε αυτό το πράγμα; Πόσο καιρό παίζει; Πως είναι δυνατόν; Πως κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι και δεν ξημεροβραδιάζονται στα δικαστήρια;

Το επιτελείο αποτελείται από τρία άτομα: έναν μάλλον κοντό, στιλ «ο άντρακλας» (στοιχηματίζω πως θα καπνίζει και πούρα δύο μέτρα, βλέπε γνωστή κατηγορία penis envy) με τρελή ροπή προς τα homophobic σχόλια, μια αδιάφορη ξανθιά που καθόταν μονίμως σε μια πολυθρόνα αλλάζοντας στάσεις και μια παλιά γνώριμη «ξανθιά» (αυτό το κορίτσι έχει δοκιμάσει τα πάντα σε χρωμοβαφή) που πρέπει να είναι η αγαπημένη μας Ανθή (από το cult παρελθόν του NEW Channel).

Φυσικά, μιλάμε για άλλη μια κουτσομπολίστικη εκπομπή. Με μια μικρή διαφορά. Τα θέματά τους οπτικοποιούνται ή στηρίζονται αποκλειστικά πάνω στο αλά paparazzi video υλικό των «ρεπορτάζ» τους! Κοινώς, πλάνα παρακολούθησης! Από το τι ακριβώς κάνει ο Τσαλίκης στο γυμναστήριο μέχρι σε ποιο σουβλατζίδικο πήγε ο Αρναούτογλου τη γκόμενά του (σε αυτό το τελευταίο, η κάμερα ακολούθησε το ζευγάρι οδικώς και μέχρι το σπίτι!!!)... Ο δε παρουσιαστής είπε πως έχουν στην κατοχή τους και υλικό περιπτύξεων άλλων ζευγαριών, το οποίο δεν τολμάνε να βγάλουν στον αέρα. Δεν ξέρω γιατί αλλά τον πίστεψα...

Όταν δεν υπήρχε υποστήριξη από οπτικό υλικό, η θεματολογία και η γλώσσα ξεπερνούσαν το απείρου κάλους: γιατί ο κώλος της Ματσούκα δε φέρνει νούμερα στον ALPHA ή τι talk show ετοιμάζει η Μουρατίδη.

Μήπως να φοράμε χαρτοσακούλα στο κεφάλι όταν βγαίνουμε έξω;

Saturday, February 19, 2005

Στη Ντόρα. Με αγάπη.

Το’ ξερε κανείς πως η Μπέσσυ είχε τραγουδήσει και στα ιαπωνικά; Έχω μείνει σύξυλος!

«Toshihiko». Δεύτερο βραβείο στο φεστιβάλ του Τόκιο (το 1981), όχι αστεία.

Σας τα λέω αυτά για να αποκτήσει κι ένα μορφωτικό χαρακτήρα η ιστοσελίς. Στραβάδια!

Αν είχε πάρει το πρώτο βραβείο μπορεί να την κρατούσαν εκεί; Γκαντεμιά...

Τώρα που ανοίγει το τριώδιο...

... βάστα πρόχειρη και μια σακούλα πλαστική!

http://www.tvrosie.me.uk/

Το σετάκι «νοικοκυρά που ασφυκτιά» θα τίναζε τα πρωινάδικα στον αέρα.

The dynamic duo!

Ο υπερήφανα μη αυτιστικός Σ. μου έστειλε συνταρακτικό μήνυμα εχθές το βράδυ:

«ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΑΝΔΑΛΙΣΤΕΙ ΤΟ ΜΠΕΝΑΚΕΙΟ ΜΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ ΚΑΦΑΣΗ, ΡΕΝΤΙΟ ΦΟΡ, ΓΑΒΑΛΑ, ΡΙΑ ΚΟΥΡΤΗ ΚΑΙ ΚΕΜΙΚΑΛΣ!»

Τι ντροπή!

Δεν είχα Καφάση. Ευτυχώς θα με καλύψει ο φίλτατος. Εγώ ήμουν ανέκαθεν pop. Θα φέρω Μπέθυ. Και Gang of Four!

Υ.Γ. Μη ρωτάτε γιατί ξύπνησα από τις εννέα, Σάββατο πρωί. Είναι τα αντιβιοτικά. Ευτυχώς που δε με βρήκε το ξημέρωμα στο ταβάνι.

Thursday, February 17, 2005

Στερητικό σύνδρομο, αν μη τι άλλο...

Εάν δεν το καταλάβατε, έπεσε η θερμοκρασία και μ’ έπιασε η κωλοπιλάλα.

Υ.Γ. Καημένη Λυδία, τι σου έμελλε να πάθεις για άλλη μια φορά...

Τι θα ντυθούμε εφέτος;

Έχω την καχύποπτο εντύπωση ότι πλησιάζουμε και την άλλη φρικαλεότητα της Απόκρεω και, επίσης, δεν έχω καμία όρεξη δια καρναβαλισμούς!

Φοβούμαι πως αν ντυθώ πουτάνα των media θα γίνω εύκολα αναγνωρίσιμος, ενώ η εναλλακτική και «μοδάτη» περίπτωση του ρασοφόρου έρχεται σε αντίθεση με τα αντιχριστιανικά μου πιστεύω.

Φωτιά στα ημερολόγια, ΤΩΡΑ!

Happy belated Valentines

Το μουνί της μάνας του cupid, Θεού του Έρωτος ή όπως σκατά το αποκαλούν αυτό το πράμα με τα βέλη. Διότι εμένα τη Δευτέρα μου κάρφωσε μια ίωση χάρμα! Λαμπιόνια έβλεπα να αναβοσβήνουν χαρμόσυνα από τον πυρετό. Με αντιβιοτικά για ελέφαντα και το θερμόμετρο δεν έπεφτε κάτω από 38!

Πάντως, εάν δεν ήταν το «δωράκι» που μου άξιζε για εκείνη τη μέρα, πιστεύω στις οργανικές αντιδράσεις προς τα πράγματα που σιχαινόμαστε περισσότερο. Γι’ αυτό κάθε Πάσχα επιδιώκω να είμαι εκτός Ελλάδος τα τελευταία χρόνια...

Υ.Γ. Όταν γίνω απολύτως καλά (να αποφευχθούν τα εύκολα ειρωνικά σχόλια, παρακαλώ), θα βγω να κάνω μια βόλτα παρέα με... τα αγαπημένα μου mp3’s τούτης της περιόδου. Η διασκευή των Kings of Convenience στο «Manhattan Skyline» διεκδικεί ένα μικρό ρεκόρ στο repeat.

Ποια θυσία;

Ας παραθέσουμε κάποιες λεπτομέρειες από την χαριτωμένη εορτή του κιτς, με το party που ακολούθησε των προβολών στο Cult Festival στο Gagarin το περασμένο Σάββατο.

Ο DJ ομολογεί πως κόντεψε να πεθάνει από το άγχος όταν, ξεκινώντας το «set», ανακάλυψε (μαζί με τους τεχνικούς) ότι ήχος δεν έβγαινε από πουθενά - εκτός των ακουστικών! Μέχρι να διορθωθεί το κακό, κρύος ιδρώτας έλουζε το μέτωπό του στην ιδέα ότι εκείνος θα πληρώσει τη νύφη μπροστά σε ένα full από κόσμο «μαγαζί». Τι πιο ατιμωτικό μπορούσαν να του ζητήσουν από το να τον βάλουν να τραγουδήσει αλά karaoke αυτά που θα έπαιζε;

Η έναρξη (μετά τη μία το πρωί) έγινε με το χαριτωμένο εμβατήριο του Θ.Β. και των πρακτόρων τη σχολή, ενώ το πανηγυρικό φινάλε (σχεδόν τέσσερις, πια) ήρθε με τον «Πιο καλό τραγουδιστή» και το «Αν μια μέρα σε χάσω», αποδεικνύοντας πόσο pop υπήρξαμε στα παιδικά μας χρόνια. Υπήρξαν και κάποιες μικρές διακοπές για προβολές trailers κλασικών επιτυχιών του ελληνικού κινηματογράφου όπως «Το παλαμάρι του βαρκάρη» και «Μανωλιός, ο μπήχτης», τα οποία εισέπρατταν θερμό χειροκρότημα από το κοινό.

Νομίζω ότι περάσαμε όμορφα.

Αλησμόνητη στιγμή που θα με συνοδεύει για χρόνια, τονώνοντας το ταπεινό μου εγώ: καμιά δεκαριά τρελοί (και πιθανότατα μεθυσμένοι) να χτυπιούνται εις τα συναυλιακά-διαχωριστικά κάγκελα, να προσκυνούν, να ανάβουν αναπτήρες και να ωρύονται με ατάκες του στιλ «Είσαι Θεός», «Σ’ αγαπάμε» και άλλα εκτροχιασμένα. Νομίζω πως είχαν χαρεί επειδή έβαλα Άντζελα. Θέλει ρώτημα; Μα, το «Ποια θυσία», φυσικά!

Friday, February 11, 2005

Σας καλεί ο Στράτος Διονυσίου.

Χθες βράδυ. Το κινητό του «ταρίφα» χτυπά. Ringtone «βρέχει φωτιά στη στράτα μου»!

Γιατί μου έκανε εντύπωση; Ίσως γιατί είχα ξεχάσει την περίπτωση με τον τυπάκο στην καφετέρια που δε σήκωνε το γαμοτηλέφωνο κι άκουσα τόσες φορές τον Εθνικό Ύμνο που κόντεψα να βγω στον πεζόδρομο, σε αναζήτηση σημαίας για την παρέλαση...

Από περιέργεια, ποιο ήταν το ringtone που ακούσατε από άλλη συσκευή και σας έκανε να γελάσετε ή σας σόκαρε ελαφρώς;

Dear diary...

Κάνοντας ένα κάποιο browsing σε blogs της ελληνικής γλώσσης, ανακαλύπτω ότι καλύτερα θα ήτο να τραβώ τους όρχεις μου (ή ότι άλλο εις την γύρω περιοχήν) από το να διαβάζω σελίδες με περισσότερη ειδησεογραφία κι από εκείνη των ειδικευμένων στην ενημέρωση ιστοσελίδων.

Δε φαίνεται αστείο; Κάτι το οποίο εξ ορισμού σχετίζεται με συμπεριφορά και εξομολογητικότητα ημερολογίου, στα πλειοψηφούντα πληκτρολόγια των ντοπιοbloggers μετατρέπεται σε βήμα του λαού.

Μόλις θυμήθηκα την περίφημη ατάκα «κατούρα και λίγο»... Την αφιερώνω.

Wednesday, February 09, 2005

The "s" word.

Μόλις σήμερα συνειδητοποίησα πως όλοι γύρω μου κάνουν σεξ (not love). Και ουχί διότι χανόμαστε.

Αν και το συμπέρασμα είναι δελεαστικό, η εικόνα που αφήνει σαν τελική εντύπωση είναι άσχημη. Φυσικά, ο παράγων «σεξουαλικός πόθος» προκαλεί συναισθήματα φθόνου. Αλλά η ποιότητα του σεξ για το οποίο μιλάμε δεν είναι καθόλου αξιοζήλευτη.

Η ετυμηγορία με βρίσκει στην ισοφάριση. Ο τέλειος διχασμός απόψεων.

Εν τω μεταξύ, όλη η Ελλάδα ασχολείται με τους παπάδες. Εκεί, πάλι, δεν άκουσα να γαμιέται κανείς. Αντίφαση.

Tuesday, February 08, 2005

Warning.

This blog has been rated R for some strong language.

Η αραχνίτσα είναι... για τον πούτσο;*

Χθες το βράδυ πήγα σε ένα sex shop. Για δουλειά, not for pleasure. Ο κύριος που είχε το κατάστημα λύσσαξε να μου βάλει μια vodka με πορτοκαλάδα! Για να «σπάσει τον πάγο» θα μου έβαζε και βίντεο με το Φώτη και τη Μαρία, που επίσης είχαν περάσει κάποτε από το κατάστημα για να ψωνίσουν... ρεπορτάζ. Δεν πήρα.

Ανάμεσα σε πολλά «χαριτωμένα», σάστισα ελαφρώς με τα κλειτοριδικά αξεσουάρ σε σχήματα πεταλούδας, πιγκουΐνου ή κατσαριδούλας και έφυγα απορημένος σχετικά με τη χρηστικότητα της αράχνης cock ring.

Θεέ μου, πόσο αθώος είμαι!

* Με το παρντόν αλλά δε μπορούσα να το αποφύγω το γαλλικό. :-)

Sunday, February 06, 2005

Ανέφικτες κλήσεις παντού.

Αγαπητό ζεύγος από τη συμπρωτεύουσα κατέβηκε από τα μέρη μας δια να προσφέρει κέφι και χαρά σε λιγοστούς φίλους κι αρρωστημένους ανθρώπους των media τούτο το weekend. Όπως μου μετέφεραν, το ίδιο έπραξαν και δια το φιλοθεάμον κοινό της πόλεως εχθές το βράδυ, σε ζωντανή μουσική σκηνή πλησίον νταμαρίων. Βρεθήκαμε σήμερα το μεσημέρι σε κεντρικόν εστιατόριον/lounge bar/σερβίρουμε και καφέ για κάτι χαζές που πάνε στην τουαλέτα να κοιταχτούν εις τους καθρέπτας και να ανακράξουν «είμεθα κουκλάρες». Σκοπός, το χλαπάκιασμα. Ήταν πολύ αργά όταν ο Σ. παρατήρησε (ως πιο στυγνός celebrity spotter, προφανώς) πως πίσω μας, σε κάποιο βάθος, βρίσκονταν οι κύριοι Τριανταφυλλόπουλος και Αναστασιάδης. Το ότι θα συνέτρωγα με τέτοιες προσωπικότητες ούτε να το φανταστώ.

Το φαγητό ήταν έκτακτο, η panacotta καρύδας μετά του φρουτώδους sorbet μου φέρνει ακόμη και τώρα γλυκές ανατριχίλες...

Επίσης, σήμερα είδα να χιονίζει έξω από το σπίτι μου. Γιατί σας το αναφέρω; Διότι αυτός ο γαμημένος καιρός έχει πάρει τις τηλεφωνικές μας συνδέσεις και τους έχει αλλάξει τα... καλώδια σε κάθε πιθανή στάση σεξ, που να σας κάνω εικονική αναπαράσταση του κάμα σούτρα ολόκληρου στη γλώσσα των κωφών μέσα σε ένα λεπτό. Τουτέστιν, στέλνεις γραπτό μήνυμα σήμερα, το λαμβάνει ο άλλος αύριο! Για σήμα που επιτρέπει τις κλήσεις, τι να σας πω; Πέρασα το τριήμερο κρατώντας τη συσκευή του κινητού μου στον αέρα, λες και έκανα τάμα στη Μεγαλόχαρη. Αλλά που να δω «γραμμούλες»; Γίνονται θαύματα τη σήμερον ημέρα;

Έτσι είχε προκληθεί την Τετάρτη το βράδυ και η μεγάλη παρεξήγηση με τα τσιγάρα της Μ. Στέλνει η κοπέλα το μήνυμα με την παραγγελία, φτάνω εγώ στο σπίτι της, βγάζω αξεσουάρ, στρογγυλοκάθομαι, πλακώνομαι στις μπύρες και λίγο αργότερα λαμβάνω το... «πάρε μου ένα πακέτο καθώς θα έρχεσαι».

Επίσης, δεν υποκρίνομαι στον οργασμό.

Υ.Γ. Εάν σκοπεύετε να αυτοκτονήσετε, αλλά περισσότερο το κάνετε για να πικάρετε κάποιον και να στείλετε απεγνωσμένα γραπτά μηνύματα που θα κάνουν τους φίλους σας να τρέξουν για να σας σώσουν, μη σας πάρει από κάτω που καθυστερούν και το επιχειρήσετε στ’ αλήθεια - αφού κανείς δεν σας αγαπά. Περιμένετε μέχρι αύριο. Κι ύστερα αφιερωθείτε στην OD σας…

Friday, February 04, 2005

Που κόβουν την πίτα;

Επειδή έτερος blog-άς γκρίνιαξε που δεν ανανέωσα τη σελίδα με πιθανά έκτροπα από την τελευταία μου «περιπέτεια» εις τις κονσόλες, ιδού ολίγες ταπεινές πληροφορίες:

Για έναν περίεργο λόγο, το χθεσινοβραδινό crowd αποτελούνταν πλειοψηφικά από εργαζόμενους σε... κινηματογραφικά γραφεία διανομής! Τέτοια προσέλευση δεν την περίμενα, ειλικρινά. Νομίζω πως ήρθαν για να μη θυμώσω - και τους κοστίσει με διάφορους τρόπους. Εάν δήλωναν το παρόν (όπως τη Δευτέρα) η dancing queen και η πριγκίπισσα της νύχτας, θα μπορούσαμε να κάνουμε και πάνελ με θέμα «Η πειρατεία ξεκινά μέσα από τη διανομή». :-Ρ

Σε γενικές γραμμές, τα πάντα κύλησαν εύκολα και ευχάριστα, δύο κοριτσάκια χοροπηδούσαν ασταμάτητα για δύο ώρες και κάτι (δηλαδή και προτού γίνουν ντίρλα, το οποίο επισημαίνω υπαινικτικά ως κομπλιμέντο...), τα παιδιά στο bar με αγάπησαν τόσο που με πλάκωσαν στα σφηνάκια και οι «παραγγελιές» που είχα ήταν απολύτως νορμάλ. Στο κάτω έπαιζε μια γκόμενα, ακούγονταν φωνές όταν εμείς κλείσαμε, από μουσική δεν έπιασα πολλά, όταν κατέβηκα έπαιζε Limp Bizkit! Έφυγα τρέχοντας.

Τελευταίος ενεφανίσθη φίλος comics-άς και μαζί αναρωτηθήκαμε γιατί ο κόσμος δείχνει να κρυώνει τόσο τούτη την περίοδο, αμφότεροι με μαύρα t-shirts.

Το πρωί ξεράθηκα στον ύπνο. Ήταν εξοντωτικό μετά από όλη τη δουλειά της ημέρας.

Σήμερα θα μείνω μέσα. Που να χτυπηθεί κόσμος κάτω, ανάποδα και σε άλλες εναλλακτικές στάσεις ακόμη.

Tuesday, February 01, 2005

Κλεμμένο.

I was in a card store.
They had cards that said “Get well soon”.
Fuck that.
Get well NOW.

It didn't matter.

Σχολιάζοντας τον καιρό χθες (όχι το αγαπημένο μου θέμα, καθώς έχω μια κάποια ανοσία...), ο οδηγός του ταξί θέλησε να μου περιγράψει πρόσφατη εμπειρία «κούρσας» στην επαρχία, όπου, φυσικά, βίωσε στιγμές απίστευτου κινδύνου εν μέσω καταρρακτωδών βροχοπτώσεων και κατολισθήσεων. Το χαλάζι που έριχνε είχε μέγεθος καρυδιού το οποίο θρυμμάτιζε παρμπρίζ και σε μια φάση χρειάστηκε να διασχίσει (με το αμάξι) και ποτάμι! Έξι μέτρα έφτανε το νερό, σημειωτέον. Ξέχασε να μου αποκαλύψει πως ο αγαπημένος του ήρωας είναι ο Ιντιάνα Τζόουνς. Υποθέτω.

Και ήταν ένα απλό ταξί, όχι το Stingray.

Η καλύτερη «παραγγελιά» χθες το βράδυ: «Βάλε κάτι pop και ωραίο!» (αυτή η Ν. δε θα μεγαλώσει ποτέ)

Dancing queen της βραδιάς: τον τίτλο κατέχει ισοβίως ο Γ.

Survivor: στον Μ. που δεν παρέλειψε να μου δώσει να καταλάβω ότι διαβάζει τούτο το blog.

Το πεπρωμένον φυγήν αδύνατον: Ένας τύπος που φορούσε φούτερ με το έτος γέννησής μου κάθισε ακριβώς μπροστά μου!

Που να πάθεις πνευμονία: στον Η. που μου κλάφτηκε για τη θερμοκρασία έξω (μέσω μηνύματος) και δεν εμφανίστηκε.

Actual dialogue:
- Για πεθαμένους παίζω απόψε.
- Όχι, ρε! Δεν έχει πεθάνει ο Eno.
- Εννοώ το ακροατήριο.

Κάτι μου είπε η Μ. όταν έβαλα το «UFO» αλλά δεν άκουσα καλά (να πάρω από εκείνα τα ακουστικά με τις μπαταρίες;). Μάλλον της άρεσε.

Κακά νέα: θα παίξω και την Πέμπτη! Επάνω. Διότι το «πρόγραμμα» εθεωρήθη χορευτικό. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, το ποσοστό της dance ήταν μηδαμινό. Μπλιμπλίκι και κιθάρες έπεφταν...

Προβλέπεται μεγάλη «κόντρα» ανάμεσα στις περιοχές των Εξαρχείων και του Ψυρρή την Πέμπτη, δηλαδή. :-Ρ