Friday, January 21, 2005

Περπατώ εις τη νύχτα, όταν το whiskey δεν είναι εδώ.

Ενθυμούμενος την τελευταία φορά (μήπως η λέξη «κρούσμα» θα ήταν καταλληλότερη;) που κατανάλωσα αυτή την αηδία αλκοόλ κατασκευάσματος, συνέγραψα τα κάτωθι εις την σελίδαν του αγαπητού hardcorearena, ο οποίος τη βρίσκει με μυστηριώδη μείγματα τελευταίως (εύχομαι να μην διαταράξουν περισσότερο την κατάστασή του). Φαντάζομαι πως εκτός από φλύαρη διάθεση έχω το δικαίωμα να copy-αρω και εις το ταπεινό μου blog αυτά τα αποφθέγματα σοφίας, απευθύνοντας και μια φιλική έκκληση προς τους αναγνώστες:

Μακριά από το αλκοόλ, παιδιά μου. Ντοντ ντρινκ εντ ντράιβ, αϊ μπεγκ γιου. Εκτός κι αν πίνετε για να ξεχάσετε. Να έχουμε κι ένα ιερό μετά ολίγων οσίων σε τούτη τη ζωή!

The actual copy/paste part of the story:

Μια φορά με είχαν παρασύρει σε νυχτερινό πρόγραμμα (δεν το έχω ξανακάνει) με κάποιους κυρίους Ρέμο και Ρουβά. Έπινα whiskey (γκριμάτσες αηδίας) ως το ξημέρωμα, ευελπιστώντας να με προλάβει το λυτρωτικό αυτογκόλ προτού τελειώσει η φρίκη επί σκηνής. Το πρωί κάποιοι φίλοι δήλωσαν καχυποψία ως προς την sober ή μη κατάστασή μου. Τους άρχισα μια σημειολογική ανάλυση για το τι είδαν τα μάτια μου (φαντάσου να ζεις το «Apocalypse Now!» στη Συγγρού μέσα σε μια νύχτα...), με έμφαση στο τραπέζι επίδοξης debutante που είχε τα γενέθλιά της και η απάντηση ήταν: «Εντάξει, δεν είσαι μεθυσμένος. Σκάσε. Θα σε πάμε σπίτι σου.»

Υ.Γ. Έκτοτε, ουδείς ανέφερε ξανά το όνομά μου για να συμπληρώσει την πρόταση: «Μα, πάμε βρε ____, θα δεις, έχει χαβαλέ, θα γελάσουμε». Διότι μια φορά το έκανα το λάθος και μου κόπηκε το γέλιο... Από την άλλη, κανείς δεν αντιπρότεινε κάτι πιο σοβαρό και ουσιώδες: να πάμε Φλωρινιώτη!

3 Comments:

Blogger boyracer said...

florinioti?
any time...

12:20 PM  
Blogger katerina said...

Παίζει ωστόσο και Καφάσης στην αθηναϊκή νύχτα εν έτει 2005. Ασε που το αξέχαστο «Πίνω, πίνω» ταιριάζει και με το post (ταιριάζει... con troppo).

5:19 PM  
Blogger vague tourist said...

Φλωρινιώτη θα πάρω. Είναι και όλο το family μέσα. Να κανονίσουμε; Να έχουμε και "μπράβους", όμως, διότι αν αρχίσω να γελάω, ή θα φάμε ξύλο ή θα το ξενυχτήσουμε στο κρατητήριο. Πιθανότερα και τα δύο μαζί...

Καφάση δε θέλω. Too dramatic. Το λαϊκό στρώμα με στεναχωρεί. Του λείπει αυτό το glossy στοιχείο. Είπαμε να βγούμε να το κάψουμε. Μη μας κάτσει και ο ξηρός καρπός.

6:41 PM  

Post a Comment

<< Home