Sunday, January 30, 2005

Sunny road (που λέει και το τραγούδι)

Πρέπει να βρίσκομαι σε χαζοχαρούμενη διάθεση για να ακούω Petula Clark κυριακάτικα! Είναι που προσπαθώ να βγάλω άκρη με το τι θα παίξω αύριο το βράδυ. Επίσης, αρχίζω να καταλαβαίνω τη σημασία των mp3’s και των «γραμμένων» compilations, διότι κουβαλώντας ολόκληρα albums για ένα τραγούδι μετατρέπεσαι αυτομάτως σε... Μεταφοραί - Εκδρομαί ο Μήτσος. Όχι ότι θ’ αλλάξω ποτέ, αλλά λέμε...

Μετά από τις ιδιαίτερα θετικές αντιδράσεις αναγνωστών και φίλων σχετικά με τις μικρές, φανταστικές ιστορίες που διαβάζετε εδώ, βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω πως έχουν ολοκληρωθεί άλλες δύο και πως υπάρχει πρόθεση έκδοσης. Πιθανότατα να δημοσιευθούν «κάπου» εβδομαδιαίως, αν και το concept είναι ολίγον τολμηρό και ενίοτε μακάβριο... I’ll keep you posted. Επίσης, να διευκρινίσω πως τα πρόσωπα είναι φανταστικά, γι’ αυτό σταματήστε όλοι να ψάχνετε τις «κρυφές» αναφορές (ο Σ. με έκανε και γέλασα, αν και υπήρχε ένα point που στήριζε την υποψία του).

Δεν αγαπάτε τους οδηγούς ταξί; Μπήκα σε μια Mercedes χθες βράδυ και ο τύπος ήταν τόσο απόλαυση που δεν έλεγα να κατεβώ! Μου έδωσε τασάκι, γελούσε σχεδόν όπως κι εγώ (τρομακτικό!), μου είπε τις πιο εξωφρενικές ιστορίες για το κάπνισμα και τους πελάτες, με αποκορύφωμα φάτσα Ντίλιγκερ που είχε πάρει από το αεροδρόμιο, ο οποίος έβγαλε στριφτό στούκας στο αμάξι, το άναψε και έκανε και παραγγελιά για Βίσση μέχρι να φτάσουν Hilton! Ο οδηγός του απάντησε «Κάτσε, θα σε φτιάξω» και του έβαλε Doors! Με ρώτησε τι μουσική ακούω. Για την επόμενη φορά. Ακόμα γελάω.

Αυτά.

Υ.Γ. Η ανάγκη να νιώθουμε ότι μας αγαπάνε είναι υπερτιμημένη. Θα προτιμούσα να μην υπάρχει ψέμα γύρω μου.

0 Comments:

Post a Comment

<< Home