Thursday, January 27, 2005

#4 The sky is broken.

Ο Η. κατέβηκε μόνος από τη θέση του συνοδηγού. Περπάτησε μέχρι την είσοδο του αεροδρομίου χωρίς να κοιτάξει πίσω. Όπως είχε ζητήσει να γίνει. Αλλά δεν κράτησε την υπόσχεση μέχρι τέλους. Καθώς η γιγάντια περιστρεφόμενη πόρτα γύριζε, μια δύναμη μεγαλύτερη από τη θέλησή του τον ανάγκασε να στρέψει το κεφάλι προς εκείνη την κατεύθυνση, αναζητώντας με αγωνία ένα μαύρο αμάξι που πιθανότατα δεν θα έβλεπε ποτέ ξανά. Η απόσταση ήταν μεγάλη, πια. Δεν υπήρχε περίπτωση να ανταλλάξουν ξανά ένα βλέμμα. Όλα είχαν τελειώσει λίγα δευτερόλεπτα πριν. Κανείς από τους δυό τους δεν εξουσίαζε το χρόνο...

Ανάμεσα σε ένα πλήθος από Ιάπωνες τουρίστες που βιντεοσκοπούσαν εκστατικά το παραμικρό, ραβίνους που προσεύχονταν με έναν τελετουργικό αλά S&M τρόπο και οικογένειες με μικρά παιδιά που έτρεχαν τσιρίζοντας και μακάρι να μην ήταν στην ίδια πτήση, ο Η. αισθάνθηκε μόνος. Ολότελα μόνος. Ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους ανθρώπους. Περιμένοντας να απογειωθεί, με προορισμό κάτι που δεν ήταν πια το υπέροχο, δικό του σπίτι. Η δουλειά που διάλεξε. Το αμάξι που με κόπους απέκτησε. Οι φίλοι που πίστεψε πως αγάπησε.

Περπατώντας από terminal σε terminal, σε αυτό το αχανές no man’s land, μπερδεμένος από δεκάδες διαλέκτους και σπασμένες προφορές, ο Η. έβαζε στο μυαλό του τις πιο ανόητες επιθυμίες, πράγματα που κανείς στον κόσμο δεν θα μπορούσε να ονειρευτεί ή να απαιτήσει. Ήξερε πως αν έβγαινε από την πόρτα αυτού του αεροδρομίου, το σφάλμα θα ήταν καταστροφικό. Κι αν γύριζε πίσω, στον κόσμο που ανήκε, θα έβρισκε μονάχα κάτι κατεστραμμένο. Μια ευχή του έμενε, πλέον. Ν’ ανοίξει η γη και να τον καταπιεί!

Ο Η. περίμενε στωικά την αναγγελία αναχώρησης, τσεκάροντας φυσιογνωμίες και μικρές λεπτομέρειες στη συμπεριφορά των άλλων επιβατών. Το gate γέμιζε αφόρητα. Έξω, ο καιρός άστατος. Σκοτεινιά. Τίποτα δεν διαπερνούσε αυτά τα σύννεφα. Λίγο αργότερα στάθηκε στην ουρά, προχώρησε προς τη θέση του, παρακολούθησε τις οδηγίες της αγέλαστης αεροσυνοδού και γράπωσε τα χερούλια του καθίσματος, καθώς αισθάνθηκε την τρομακτική ώθηση προς τα ουράνια. Μέσα στα σύννεφα οι αναταράξεις ήταν έντονες. Και με διάρκεια. Ακούστηκαν μερικές κραυγές, ο πιλότος ζήτησε να σφίξουν όλοι τις ζώνες τους, η κατάσταση χειροτέρευε διαρκώς. Κι ύστερα, ένας δυνατός κρότος που έφερε τη σιωπή.

Το αεροπλάνο δεν είχε περάσει καν τα σύνορα της πόλης. Είχε κοπεί στα δύο, ακριβώς στη σειρά που καθόταν ο Η. Κανένας επιζών. Πέρασαν μέρες εντατικών ερευνών, αναγνώρισης και καταγραφής πτωμάτων. Εκείνο του Η. δεν βρέθηκε ποτέ. Πουθενά. Θα έλεγε κανείς πως ο ουρανός είχε ανοίξει. Και τον κατάπιε...

2 Comments:

Blogger Dokman said...

Τρομερό!! Θα μπορούσε να είναι άνετα μια ιστορία του Stephen King

2:13 PM  
Blogger Sgoofy said...

ή σαν το πρώτο επεισόδιο του Lost...

2:22 PM  

Post a Comment

<< Home