Tuesday, January 18, 2005

#2 Rank.

Η Χ. ήταν πρόσχαρος άνθρωπος. Ευγενική, κομψή, φιλόξενη και πάντοτε έτοιμη να προσφέρει κάτι σε όλους. Φίλους κι αγνώστους. Όλα αυτά την έκαναν δημοφιλή. Όπου κι αν βρίσκονταν, λοιπόν, έφτιαχνε πάντοτε τη δική της Αυλή. Μέχρι τη στιγμή που άρχισε να δείχνει πως μονάχα αυτή μπορεί να κινεί τα νήματα. Τότε η Αυλή αποκτούσε την απαραίτητη ιεραρχία. Και η σειρά άλλαζε διαρκώς, βδομάδα με βδομάδα. Ο βαθμός «επιμέλειάς» σου όριζε και την κατάταξη σου στη λίστα των εκλεκτών.

Φυσικά, δεν πέρασε καιρός πολύς. Η Αυλή άρχισε να αντιδρά. Μερικοί ήθελαν να λιποτακτήσουν. Κάποια στόματα άνοιξαν. Κι έκλειναν, ανάλογα με τον αριθμό κατάταξης της εβδομάδας. Όσο να’ ταν, έπρεπε να είσαι μέλος της Αυλής. Κι ας πλήρωνες το τίμημα. Κανείς δε μπορούσε να σε αποτρέψει από το όνειρο, πως κάποια εβδομάδα θα είσαι ο υπ’ αριθμόν ένα. Ή, ακόμη καλύτερα, πως εσύ θα ήσουν στη θέση της Χ. Ο αρχηγός. Ω, τι τιμή!

Χρόνια πέρασαν πολλά και η Χ. απολάμβανε την εύνοια όλων, γνωρίζοντας όμως πως τα λόγια τους πίσω της έσταζαν φαρμάκι. Γι’ αυτό και έπρεπε να πράξει δραστικά. Παραδειγματικά, επιτέλους. Και επέλεξε τον εξοστρακισμό. Μεγάλη ταραχή έφερε στην Αυλή αυτή η κίνηση. Όχι από αγάπη για το μέλος που χάθηκε. Αναπληρωτές υπήρχαν πάντοτε. Ήταν, όμως, η πρώτη αφορμή για να γεννηθεί ο φόβος. Η απειλή, που έλεγε πως η Αυλή μπορεί να σου κλείσει την πόρτα. Αλλά, τελικά, ποιος ήταν η Αυλή; Όλοι τους συσπειρωμένοι ή μονάχη της η Χ.;

Η απόφαση ήταν σκληρή. Η Χ. έπρεπε να φύγει. Για το καλό όλων. Για την ενότητα της Αυλής ως είχε. Έβαλαν, λοιπόν, μαζί ένα χεράκι όλοι τους και η Χ. έπεσε τόσο χαμηλά που έχασε και το δικαίωμα κατάταξης. Κάτω από το χώμα δεν είχε σημασία, πια...

The End?

4 Comments:

Blogger yk said...

Re: your post title

"...but please no more Morrissey" you once wrote...

2:00 PM  
Blogger vague tourist said...

Ουπς. Με τάπωσες!

4:05 PM  
Blogger yk said...

δε βαριέσαι, γι αυτά είναι η ζωή. για να κάνουμε "λάθη", ή πράγματα για τα οποία λίγο καιρό πριν λέγαμε "α, εγώ ποτέ" ή να αρνούμεθα τα πάντα τρεις φορές πριν το ξημέρωμα (όχι αυτό με τον Ιθαν Χοκ και την Ζιλί Ντελπί).
ευτυχώς μερικές φορές, υπάρχει κάποιος να μας κολλήσει το αυτί μας πίσω στη θέση του...
(ελπίζω να μην έγινα υπερβολικά βιβλικός...)

1:26 PM  
Blogger vague tourist said...

Διχάζομαι σχετικά με το ρόλο μου αυτή τη στιγμή. Είμαι εκείνος που θα σου το βγάλει το αυτί ή περιμένεις να σου το κολλήσω; Ή και τα δύο μαζί (με αυτή τη σειρά, παρακαλώ...);

10:16 AM  

Post a Comment

<< Home