Thursday, January 13, 2005

#1 Νερό.

Ο Π. δεν πήγαινε ποτέ σε κινηματογράφους. Στη δουλειά, οι συνάδελφοί του μιλούσαν συνέχεια για ταινίες και τον έκαναν να αισθάνεται ξένος. Κρυφάκουγε, λοιπόν, τα λόγια τους κι έπειτα έψαχνε να βρει τρόπους για να δει όσο περισσότερες από τις αγαπημένες ταινίες των άλλων μπορούσε, μήπως και καταλάβει κάτι γι’ αυτούς. Μήπως έτσι κατάφερνε να γίνει ένας από αυτούς.

Μια μέρα βρήκε μια ιταλική ταινία που ο τίτλος της κάτι του θύμισε. Έμοιαζε να έχει ιστορίες ξεχωριστές, δίχως πλοκή συγκεκριμένη ή κάποια σύνδεση. Οι άνθρωποι που ήξεραν από σινεμά, αυτές τις ταινίες τις αποκαλούσαν σπονδυλωτές. Στο τελευταίο μέρος, ο ήρωας γυρνούσε από γιατρό σε γιατρό. Και κανείς δε μπορούσε να τον κάνει καλά. Το τέλος ήταν χαρούμενο. Ο ήρωας έζησε. Και κάθε πρωί, αντί για φάρμακα και θεραπείες παράξενες, έπινε ένα ποτήρι νερό. Ο Π. παραξενεύτηκε. Ίσως από διαίσθηση ή κάτι άλλο, πέρα από το νου, του μπήκαν ιδέες. Και πήγε να κάνει μερικές εξετάσεις. Ποτέ κανείς δεν ξέρει, είπε...

Λίγες μέρες αργότερα, ο Π. έμαθε πως έχει καρκίνο. Οι γιατροί ήταν απαισιόδοξοι. Πήγε σε πολλούς. Κανείς δεν του έδινε ελπίδες. Δεν ήξερε τι να κάνει. Παρά να συνεχίσει να ζει. Και να πίνει νερό. Όπως σ’ εκείνη την ταινία. Αποφάσισε πως κανείς δεν έπρεπε να ξέρει. Και δε μίλησε ποτέ γι’ αυτό. Δεν είχε ανάγκη από οίκτο. Μονάχα από... νερό.

Ο Π. Έκοψε το κάπνισμα. Δεν έβρισκες πια τασάκι πάνω στο γραφείο του. Μονάχα ποτήρια. Με νερό. Κι όταν έβγαινε έξω, αγόραζε πάντοτε εκείνα τα μικρά μπουκαλάκια. Στα εστιατόρια έπαιρνε μόνο εμφιαλωμένο, όχι πια κρασί και αλκοόλ. Και στα μπαρ είχε πρόβλημα. Τον κοιτούσαν παράξενα. Συνήθως έπρεπε να παραγγείλει κάτι. Εκείνος απαντούσε με ευγένεια πως θα πλήρωνε σα να έπινε το πιο ακριβό ποτό στο μαγαζί. Κι όταν γύριζε σπίτι το βράδυ, πριν πέσει για ύπνο, είχε πάντα δίπλα του ένα μπουκάλι με νερό. Ύστερα, έσβηνε το φως. Και σκεφτόταν το αύριο, αν θα ζήσει άλλο ένα 24ωρο. Γεμάτο.

Σήμερα έμαθα πως ο Π. πνίγηκε. Δε ρώτησα πως ή πότε. Όποια απάντηση κι αν μου έδιναν, εγώ θα έλεγα πως ήταν γραφτό...

4 Comments:

Blogger boyracer said...

ωραίο...is this a true story? i suppose it doesn't matter...καλά είσαι? το πρωι ακουστηκες κάπως...

1:48 PM  
Blogger vague tourist said...

It doesn't matter. Indeed.

Μπα. Είμαι ασταθώς καλά. Καμία ανησυχία. Ευχαριστώ. Πολύ.

1:31 AM  
Blogger dystropoppygus said...

Υπάρχει κι ένα ανέκδοτο μ΄ένα ποτήρι νερό, αλλά μάλλον βλακεία είπα. Παλιά ήμουν σκύλος.

Big in Japan και Αμπάντο=σαραντάρης τουρίστας.

Εγώ *χάρηκα* πάντως.

8:32 PM  
Blogger vague tourist said...

Eυχαριστώ, άγνωστε αναγνώστη.

Υ.Γ. It was "Forever Young", actually... Αφήνω το ηλικιακό guess ασχολίαστο.

4:01 PM  

Post a Comment

<< Home