Monday, January 31, 2005

"Μήπως έχετε New Order;"

ταξιτζής: Τι είναι αυτό που φοράς; Πατσουλί;
vague tourist: Όχι. DKNY MEN.
ταξιτζής: Δεν το έχω αυτό. (παύση δευτερολέπτων) Έχω αρκετές κολόνιες... Έχω μια Adidas, μια STR8, μια... (είπε άλλες τέσσερις, δε θέλω να θυμάμαι)
vague tourist: Ωραία.
ταξιτζής: Αλλά τις έχω εκεί και κάθονται. Δε φοράω ποτέ...

Είμαι ευγνώμων που δεν του θύμισα κάποιον που βγαίνει στην τηλεόραση.

Η χθεσινοβραδινή συνεστίασις ετελέσθη με σχετικήν επιτυχίαν. Και πάλι, να χαιρόμαστε τους εορτάζοντες. Περιέργως, δεν χύθηκε αίμα και δεν ακούστηκαν «κακιούλες». Το αλκοόλ έρευσε, οι Πακιστανοί «λουλουδάδες» έκαναν Πάσχα, χάρηκε και το fan club του Bruce Springsteen που άκουσε δύο τραγουδάκια του καλλιτέχνη και χοροπήδησε εκστατικά. Ήταν τέτοιο το σύστριγκλο που θα μπορούσες να βάλεις στην πλάτη έργο - έκθεμα και να την «κάνεις»! Όχι ότι το ετόλμησε κανείς. (Αυτό με το πιρούνι καρφωμένο στο πρόσωπο παιδικής φιγούρας θα ήταν θεσπέσιο για την κουζίνα...)

Θα σας δω το βράδυ. Όποιος δεν παρουσιαστεί, ας πεθάνει.

Κι ας σταματήσει και η κωλοβροχή! Μου φέρνει αγγελοπουλική διάθεση...

Υ.Γ. Μην ξεχάσω να καταγγείλω DJ μικροσκοπικού bar των Εξαρχείων, ο οποίος «τα παίρνει» χοντρά από χολιγουντιανά στούντιο! Αίσχος. Και ντροπή.

Sunday, January 30, 2005

Sunny road (που λέει και το τραγούδι)

Πρέπει να βρίσκομαι σε χαζοχαρούμενη διάθεση για να ακούω Petula Clark κυριακάτικα! Είναι που προσπαθώ να βγάλω άκρη με το τι θα παίξω αύριο το βράδυ. Επίσης, αρχίζω να καταλαβαίνω τη σημασία των mp3’s και των «γραμμένων» compilations, διότι κουβαλώντας ολόκληρα albums για ένα τραγούδι μετατρέπεσαι αυτομάτως σε... Μεταφοραί - Εκδρομαί ο Μήτσος. Όχι ότι θ’ αλλάξω ποτέ, αλλά λέμε...

Μετά από τις ιδιαίτερα θετικές αντιδράσεις αναγνωστών και φίλων σχετικά με τις μικρές, φανταστικές ιστορίες που διαβάζετε εδώ, βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω πως έχουν ολοκληρωθεί άλλες δύο και πως υπάρχει πρόθεση έκδοσης. Πιθανότατα να δημοσιευθούν «κάπου» εβδομαδιαίως, αν και το concept είναι ολίγον τολμηρό και ενίοτε μακάβριο... I’ll keep you posted. Επίσης, να διευκρινίσω πως τα πρόσωπα είναι φανταστικά, γι’ αυτό σταματήστε όλοι να ψάχνετε τις «κρυφές» αναφορές (ο Σ. με έκανε και γέλασα, αν και υπήρχε ένα point που στήριζε την υποψία του).

Δεν αγαπάτε τους οδηγούς ταξί; Μπήκα σε μια Mercedes χθες βράδυ και ο τύπος ήταν τόσο απόλαυση που δεν έλεγα να κατεβώ! Μου έδωσε τασάκι, γελούσε σχεδόν όπως κι εγώ (τρομακτικό!), μου είπε τις πιο εξωφρενικές ιστορίες για το κάπνισμα και τους πελάτες, με αποκορύφωμα φάτσα Ντίλιγκερ που είχε πάρει από το αεροδρόμιο, ο οποίος έβγαλε στριφτό στούκας στο αμάξι, το άναψε και έκανε και παραγγελιά για Βίσση μέχρι να φτάσουν Hilton! Ο οδηγός του απάντησε «Κάτσε, θα σε φτιάξω» και του έβαλε Doors! Με ρώτησε τι μουσική ακούω. Για την επόμενη φορά. Ακόμα γελάω.

Αυτά.

Υ.Γ. Η ανάγκη να νιώθουμε ότι μας αγαπάνε είναι υπερτιμημένη. Θα προτιμούσα να μην υπάρχει ψέμα γύρω μου.

Thursday, January 27, 2005

#4 The sky is broken.

Ο Η. κατέβηκε μόνος από τη θέση του συνοδηγού. Περπάτησε μέχρι την είσοδο του αεροδρομίου χωρίς να κοιτάξει πίσω. Όπως είχε ζητήσει να γίνει. Αλλά δεν κράτησε την υπόσχεση μέχρι τέλους. Καθώς η γιγάντια περιστρεφόμενη πόρτα γύριζε, μια δύναμη μεγαλύτερη από τη θέλησή του τον ανάγκασε να στρέψει το κεφάλι προς εκείνη την κατεύθυνση, αναζητώντας με αγωνία ένα μαύρο αμάξι που πιθανότατα δεν θα έβλεπε ποτέ ξανά. Η απόσταση ήταν μεγάλη, πια. Δεν υπήρχε περίπτωση να ανταλλάξουν ξανά ένα βλέμμα. Όλα είχαν τελειώσει λίγα δευτερόλεπτα πριν. Κανείς από τους δυό τους δεν εξουσίαζε το χρόνο...

Ανάμεσα σε ένα πλήθος από Ιάπωνες τουρίστες που βιντεοσκοπούσαν εκστατικά το παραμικρό, ραβίνους που προσεύχονταν με έναν τελετουργικό αλά S&M τρόπο και οικογένειες με μικρά παιδιά που έτρεχαν τσιρίζοντας και μακάρι να μην ήταν στην ίδια πτήση, ο Η. αισθάνθηκε μόνος. Ολότελα μόνος. Ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους ανθρώπους. Περιμένοντας να απογειωθεί, με προορισμό κάτι που δεν ήταν πια το υπέροχο, δικό του σπίτι. Η δουλειά που διάλεξε. Το αμάξι που με κόπους απέκτησε. Οι φίλοι που πίστεψε πως αγάπησε.

Περπατώντας από terminal σε terminal, σε αυτό το αχανές no man’s land, μπερδεμένος από δεκάδες διαλέκτους και σπασμένες προφορές, ο Η. έβαζε στο μυαλό του τις πιο ανόητες επιθυμίες, πράγματα που κανείς στον κόσμο δεν θα μπορούσε να ονειρευτεί ή να απαιτήσει. Ήξερε πως αν έβγαινε από την πόρτα αυτού του αεροδρομίου, το σφάλμα θα ήταν καταστροφικό. Κι αν γύριζε πίσω, στον κόσμο που ανήκε, θα έβρισκε μονάχα κάτι κατεστραμμένο. Μια ευχή του έμενε, πλέον. Ν’ ανοίξει η γη και να τον καταπιεί!

Ο Η. περίμενε στωικά την αναγγελία αναχώρησης, τσεκάροντας φυσιογνωμίες και μικρές λεπτομέρειες στη συμπεριφορά των άλλων επιβατών. Το gate γέμιζε αφόρητα. Έξω, ο καιρός άστατος. Σκοτεινιά. Τίποτα δεν διαπερνούσε αυτά τα σύννεφα. Λίγο αργότερα στάθηκε στην ουρά, προχώρησε προς τη θέση του, παρακολούθησε τις οδηγίες της αγέλαστης αεροσυνοδού και γράπωσε τα χερούλια του καθίσματος, καθώς αισθάνθηκε την τρομακτική ώθηση προς τα ουράνια. Μέσα στα σύννεφα οι αναταράξεις ήταν έντονες. Και με διάρκεια. Ακούστηκαν μερικές κραυγές, ο πιλότος ζήτησε να σφίξουν όλοι τις ζώνες τους, η κατάσταση χειροτέρευε διαρκώς. Κι ύστερα, ένας δυνατός κρότος που έφερε τη σιωπή.

Το αεροπλάνο δεν είχε περάσει καν τα σύνορα της πόλης. Είχε κοπεί στα δύο, ακριβώς στη σειρά που καθόταν ο Η. Κανένας επιζών. Πέρασαν μέρες εντατικών ερευνών, αναγνώρισης και καταγραφής πτωμάτων. Εκείνο του Η. δεν βρέθηκε ποτέ. Πουθενά. Θα έλεγε κανείς πως ο ουρανός είχε ανοίξει. Και τον κατάπιε...

Tuesday, January 25, 2005

LOVE - HATE

LOVE
Just Let Go [Thin White Duke Remix] - Fischerspooner

HATE
Krafty - New Order

Υ.Γ. Δεν είμαι κακό παιδί. Απλά, με "σχεδίασαν" έτσι. Indeed.

Friday, January 21, 2005

na na, na-na-na-na-na

Αν δε βγω απόψε, θα το ρίξω στον Seijun Suzuki. Βαριέμαι. Αν δεν το καταλάβατε.

Κάτι μαλακισμένα μου θύμισαν αυτά τα παιδικά, μακάβρια ανεκδοτάκια που λέγαμε αιώνες πριν...
- Τι ξεμυάλισε την Αννούλα;
- Η καραμπίνα του πατέρα της.

Όλο στο recycle δε γυρνάμε; Πανάθεμά τους και σκατά τους, κανονικά.

Τραγούδι «παιδική χαρά» της ημέρας. «E-pro». Καινούριος Beck. Καλά na na, na-na-na-na-na περνάτε.

Περπατώ εις τη νύχτα, όταν το whiskey δεν είναι εδώ.

Ενθυμούμενος την τελευταία φορά (μήπως η λέξη «κρούσμα» θα ήταν καταλληλότερη;) που κατανάλωσα αυτή την αηδία αλκοόλ κατασκευάσματος, συνέγραψα τα κάτωθι εις την σελίδαν του αγαπητού hardcorearena, ο οποίος τη βρίσκει με μυστηριώδη μείγματα τελευταίως (εύχομαι να μην διαταράξουν περισσότερο την κατάστασή του). Φαντάζομαι πως εκτός από φλύαρη διάθεση έχω το δικαίωμα να copy-αρω και εις το ταπεινό μου blog αυτά τα αποφθέγματα σοφίας, απευθύνοντας και μια φιλική έκκληση προς τους αναγνώστες:

Μακριά από το αλκοόλ, παιδιά μου. Ντοντ ντρινκ εντ ντράιβ, αϊ μπεγκ γιου. Εκτός κι αν πίνετε για να ξεχάσετε. Να έχουμε κι ένα ιερό μετά ολίγων οσίων σε τούτη τη ζωή!

The actual copy/paste part of the story:

Μια φορά με είχαν παρασύρει σε νυχτερινό πρόγραμμα (δεν το έχω ξανακάνει) με κάποιους κυρίους Ρέμο και Ρουβά. Έπινα whiskey (γκριμάτσες αηδίας) ως το ξημέρωμα, ευελπιστώντας να με προλάβει το λυτρωτικό αυτογκόλ προτού τελειώσει η φρίκη επί σκηνής. Το πρωί κάποιοι φίλοι δήλωσαν καχυποψία ως προς την sober ή μη κατάστασή μου. Τους άρχισα μια σημειολογική ανάλυση για το τι είδαν τα μάτια μου (φαντάσου να ζεις το «Apocalypse Now!» στη Συγγρού μέσα σε μια νύχτα...), με έμφαση στο τραπέζι επίδοξης debutante που είχε τα γενέθλιά της και η απάντηση ήταν: «Εντάξει, δεν είσαι μεθυσμένος. Σκάσε. Θα σε πάμε σπίτι σου.»

Υ.Γ. Έκτοτε, ουδείς ανέφερε ξανά το όνομά μου για να συμπληρώσει την πρόταση: «Μα, πάμε βρε ____, θα δεις, έχει χαβαλέ, θα γελάσουμε». Διότι μια φορά το έκανα το λάθος και μου κόπηκε το γέλιο... Από την άλλη, κανείς δεν αντιπρότεινε κάτι πιο σοβαρό και ουσιώδες: να πάμε Φλωρινιώτη!

Thursday, January 20, 2005

Scherzo.

Symphony No.2 in C minor. "Resurrection". Gustav Mahler. Όσο σκατόκαιρο και να' χει έξω, η δική μου μέρα είναι όμορφη. Δηλαδή, έτσι ξεκίνησε...

Χθες το βράδυ στο ταξί άκουσα τόση ιταλική disco από τα 80's που πίστεψα πως κάπου στα μισά της διαδρομής ο οδηγός θα μου βγάλει και mirror ball για να κάνουμε κέφι.

Απλά πράγματα για τη ζωή και τον έρωτα, όπως μας τα διδάσκει η καινούρια ταινία του Jean-Pierre Jeunet:
α) κλανιά σκύλου, χαρά παιδιού
β) όταν κλαις, λες πράγματα που πριν σκεφτόσουν πως θα ήταν καλύτερα να μην πεις, γιατί θα σ' έπιαναν... τα κλάματα
γ) τα πνευστά εκφράζουν καλύτερα τον ήχο της θλίψης

#3 Colder.

Αν και ήταν φίλος μου, ο Γ. δεν αποκάλυπτε ποτέ τίποτα γύρω από την προσωπική του ζωή. Κανείς δεν ήξερε που έμενε, κανείς δε μπορούσε να μιλήσει για την καταγωγή του, ουδέποτε είχαμε κάποια πληροφορία γύρω από την οικογενειακή του κατάσταση. Γι’ αυτά αναρωτιόμασταν μονάχα όταν ο Γ. δεν ήταν μαζί μας, στην παρέα. Τον υπόλοιπο χρόνο, κανείς δεν τολμούσε να κάνει τέτοια κουβέντα...

Ένα βράδυ περπατούσα με τον Γ. Δεν ήταν επειδή διαφωνούσαμε σε κάτι ή είχαμε τσακωθεί, αλλά πάνω σε μια στιγμή μάλλον παθιασμένη, γύρισε απότομα προς μια βιτρίνα στα δεξιά του, έσφιξε τη γροθιά και χτύπησε με δύναμη το τζάμι. Δε θυμάμαι να έχω ξαναδεί τόσο πολύ αίμα στη ζωή μου. Έδειχνε, όμως, να τα πηγαίνει μια χαρά. Ούτε καν διαμαρτυρήθηκε για τον πόνο. Αρνήθηκε να πάμε σε ένα νοσοκομείο. Και μου ζήτησε να τον συνοδεύσω μέχρι το σπίτι του. Παραγνωρίζοντας το ρίσκο υγείας που μπορεί να έπαιρνε με αυτή του την απόφαση, δέχτηκα. Ήταν αυτονόητο πως κανείς απ’ όσους γνώριζαν τον Γ. δεν θα έπραττε διαφορετικά.

Από το κέντρο της πόλης απομακρυνθήκαμε πολύ. Η διαδρομή ήταν δύσκολη και λόγω του ότι είχε νυχτώσει, δεν είμαι σίγουρος πως θα μπορούσα να την επαναλάβω χωρίς την καθοδήγησή του. Όταν μου είπε «Φτάσαμε», αντίκρισα κάτι τόσο μεγαλόπρεπο και γοτθικό, λες και ήτανε βγαλμένο από έργα του Edgar Allan Poe. Μέσα ερημιά. Ούτε ψυχή, που λένε. Τον βοήθησα με την πληγή και σαν αντάλλαγμα, αν και ήταν κουρασμένος, προσφέρθηκε να με ξεναγήσει στα αχανή δωμάτια της οικίας του, αφήνοντας για το τέλος έναν μακρύ διάδρομο. Κατέληγε σε μια πόρτα, φυσικά. Μια πόρτα που σίγουρα δεν είχε ανοίξει κανείς για καιρό. Όλα τα σημάδια αυτό δήλωναν.

Ύστερα από δική του προτροπή και έχοντας πάρει από τον Γ. το απαραίτητο κλειδί, άνοιξα μόνος τη μυστηριώδη πόρτα. Έκανε κρύο, απότομα. Κι η μυρωδιά του δωματίου δε μου θύμιζε τίποτε από τον δικό μας κόσμο. Το μόνο πράγμα που φώτιζε μέσα ήταν η πλάτη δύο μεταλλικών κατασκευών που σα να έκρυβαν κάτι. Γύρισα να κοιτάξω προς τη μεριά του Γ. πριν προχωρήσω. Είχε φτάσει μέχρι την πόρτα. Δε θέλησε να με σταματήσει. Πλησιάζοντας, κατάλαβα πως αυτά τα δύο μακρόστενα, οριζόντια «κουτιά» δε χρησιμοποιούσαν ενέργεια μόνο για τον φωτισμό τους. Ήταν παγωμένα γιατί η χρηστικότητά τους το απαιτούσε. Ήταν ψυγεία! Μέσα τους, δύο λεπτές, φτιαγμένες από ξύλο πολυθρόνες, μεγαλόπρεπες μα και τόσο λιτές. Άρμοζαν τέλεια στο σοβαρό παρουσιαστικό δύο άψυχων κορμιών, ντυμένων επίσημα και σε στάση που σου έδινε την εντύπωση πως ο άνδρας ήθελε να πιάσει το χέρι της γυναίκας δίπλα του. Τους χώριζε, όμως, η απόσταση, το απροσπέλαστο μέταλλο - και η ίδια η ζωή.

Παρά το έντονο σοκ, ήμουν σε θέση να ακούσω τον Γ. να ψιθυρίζει κάτι. Ονοματεπώνυμα, έτος γέννησης, θανάτου, αίτια. Κανείς μας δεν ήξερε πόσο πολύ αγαπούσε τους γονείς του ο Γ. Χωρίς να με γελά η μνήμη μου, τα τελευταία λόγια που άκουσα ποτέ από θνητό ήταν αυτά: «Αλλά μου ήταν αδύνατο να τους θάψω».

Wednesday, January 19, 2005

Καλημέρα σας.

Θα είμαι εκτός... εντός ολίγων λεπτών.

Αυτό το post δεν πρόκειται να αυτοκαταστραφεί.

Τραγούδι της ημέρας - και πάλι: The Way I Feel Inside - The Zombies. O Wes Anderson φταίει. Και μια σκηνή κηδείας.

Μ' αρέσουν οι κηδείες. Αλλά μόνο στο σινεμά.

Tuesday, January 18, 2005

#2 Rank.

Η Χ. ήταν πρόσχαρος άνθρωπος. Ευγενική, κομψή, φιλόξενη και πάντοτε έτοιμη να προσφέρει κάτι σε όλους. Φίλους κι αγνώστους. Όλα αυτά την έκαναν δημοφιλή. Όπου κι αν βρίσκονταν, λοιπόν, έφτιαχνε πάντοτε τη δική της Αυλή. Μέχρι τη στιγμή που άρχισε να δείχνει πως μονάχα αυτή μπορεί να κινεί τα νήματα. Τότε η Αυλή αποκτούσε την απαραίτητη ιεραρχία. Και η σειρά άλλαζε διαρκώς, βδομάδα με βδομάδα. Ο βαθμός «επιμέλειάς» σου όριζε και την κατάταξη σου στη λίστα των εκλεκτών.

Φυσικά, δεν πέρασε καιρός πολύς. Η Αυλή άρχισε να αντιδρά. Μερικοί ήθελαν να λιποτακτήσουν. Κάποια στόματα άνοιξαν. Κι έκλειναν, ανάλογα με τον αριθμό κατάταξης της εβδομάδας. Όσο να’ ταν, έπρεπε να είσαι μέλος της Αυλής. Κι ας πλήρωνες το τίμημα. Κανείς δε μπορούσε να σε αποτρέψει από το όνειρο, πως κάποια εβδομάδα θα είσαι ο υπ’ αριθμόν ένα. Ή, ακόμη καλύτερα, πως εσύ θα ήσουν στη θέση της Χ. Ο αρχηγός. Ω, τι τιμή!

Χρόνια πέρασαν πολλά και η Χ. απολάμβανε την εύνοια όλων, γνωρίζοντας όμως πως τα λόγια τους πίσω της έσταζαν φαρμάκι. Γι’ αυτό και έπρεπε να πράξει δραστικά. Παραδειγματικά, επιτέλους. Και επέλεξε τον εξοστρακισμό. Μεγάλη ταραχή έφερε στην Αυλή αυτή η κίνηση. Όχι από αγάπη για το μέλος που χάθηκε. Αναπληρωτές υπήρχαν πάντοτε. Ήταν, όμως, η πρώτη αφορμή για να γεννηθεί ο φόβος. Η απειλή, που έλεγε πως η Αυλή μπορεί να σου κλείσει την πόρτα. Αλλά, τελικά, ποιος ήταν η Αυλή; Όλοι τους συσπειρωμένοι ή μονάχη της η Χ.;

Η απόφαση ήταν σκληρή. Η Χ. έπρεπε να φύγει. Για το καλό όλων. Για την ενότητα της Αυλής ως είχε. Έβαλαν, λοιπόν, μαζί ένα χεράκι όλοι τους και η Χ. έπεσε τόσο χαμηλά που έχασε και το δικαίωμα κατάταξης. Κάτω από το χώμα δεν είχε σημασία, πια...

The End?

Άφησέ με λίγο να ονειρευτώ το ψέμα σου.

Ανάμεσα σε ψεύτικα φιλιά κι αγάπες, των καιρών σημεία επικίνδυνα κι αποτροπιαστικά, το μόνο που συγκράτησα τούτες τις μέρες ήταν κάποιες βόλτες με κρύο. Από αυτό που φυσάει δυνατά στο πρόσωπό σου και σε κάνει να αισθάνεσαι καθαρός. Ωραία με τον εαυτό σου. Όχι με αυτό που είσαι ή αυτό που φαντάζονται οι άλλοι για σένα. Αλλά με την αλήθεια.

Μου λείπουν κάποια πράγματα, είναι αλήθεια. Αλλά δεν είναι αυτά που κάνουν τα πράγματα στενάχωρα. Είναι οι άνθρωποι.

Γι' αυτό κι εγώ απόψε λέω να κάνω πάλι μια βόλτα. Ελπίζοντας να έχει το ίδιο κρυο. Όχι πως το νιώθω. "Μέσα" δεν κάνει παγωνιά. Απλά, μ' αρέσει να με χτυπάει στο πρόσωπο...

4:27

Ακούω την Tracey να τραγουδάει το "The Paris Match".

Μου τη σπάει το Παρίσι.

Μετά έχει Kings of Convenience. "Failure". Θα κάνω skip track. This is not the way I feel inside.

Saturday, January 15, 2005

I don't know what they want...

... but I can't give it anymore.

Friday, January 14, 2005

"hi everyone. i'm alive. yay"

http://www.livejournal.com/users/wolfmoon98/

Blogger. Αμερικανός στρατιώτης. Στο Ιράκ. Σκοτώθηκε στις 11 Ιανουαρίου.

http://www.defenselink.mil/releases/2005/nr20050113-1961.html

24ων ετών.

"don't ask me if i've killed anyone. i don't like this question. just know i've done what i've had to, to survive, and this doesn't mean i have or haven't."

Thursday, January 13, 2005

#1 Νερό.

Ο Π. δεν πήγαινε ποτέ σε κινηματογράφους. Στη δουλειά, οι συνάδελφοί του μιλούσαν συνέχεια για ταινίες και τον έκαναν να αισθάνεται ξένος. Κρυφάκουγε, λοιπόν, τα λόγια τους κι έπειτα έψαχνε να βρει τρόπους για να δει όσο περισσότερες από τις αγαπημένες ταινίες των άλλων μπορούσε, μήπως και καταλάβει κάτι γι’ αυτούς. Μήπως έτσι κατάφερνε να γίνει ένας από αυτούς.

Μια μέρα βρήκε μια ιταλική ταινία που ο τίτλος της κάτι του θύμισε. Έμοιαζε να έχει ιστορίες ξεχωριστές, δίχως πλοκή συγκεκριμένη ή κάποια σύνδεση. Οι άνθρωποι που ήξεραν από σινεμά, αυτές τις ταινίες τις αποκαλούσαν σπονδυλωτές. Στο τελευταίο μέρος, ο ήρωας γυρνούσε από γιατρό σε γιατρό. Και κανείς δε μπορούσε να τον κάνει καλά. Το τέλος ήταν χαρούμενο. Ο ήρωας έζησε. Και κάθε πρωί, αντί για φάρμακα και θεραπείες παράξενες, έπινε ένα ποτήρι νερό. Ο Π. παραξενεύτηκε. Ίσως από διαίσθηση ή κάτι άλλο, πέρα από το νου, του μπήκαν ιδέες. Και πήγε να κάνει μερικές εξετάσεις. Ποτέ κανείς δεν ξέρει, είπε...

Λίγες μέρες αργότερα, ο Π. έμαθε πως έχει καρκίνο. Οι γιατροί ήταν απαισιόδοξοι. Πήγε σε πολλούς. Κανείς δεν του έδινε ελπίδες. Δεν ήξερε τι να κάνει. Παρά να συνεχίσει να ζει. Και να πίνει νερό. Όπως σ’ εκείνη την ταινία. Αποφάσισε πως κανείς δεν έπρεπε να ξέρει. Και δε μίλησε ποτέ γι’ αυτό. Δεν είχε ανάγκη από οίκτο. Μονάχα από... νερό.

Ο Π. Έκοψε το κάπνισμα. Δεν έβρισκες πια τασάκι πάνω στο γραφείο του. Μονάχα ποτήρια. Με νερό. Κι όταν έβγαινε έξω, αγόραζε πάντοτε εκείνα τα μικρά μπουκαλάκια. Στα εστιατόρια έπαιρνε μόνο εμφιαλωμένο, όχι πια κρασί και αλκοόλ. Και στα μπαρ είχε πρόβλημα. Τον κοιτούσαν παράξενα. Συνήθως έπρεπε να παραγγείλει κάτι. Εκείνος απαντούσε με ευγένεια πως θα πλήρωνε σα να έπινε το πιο ακριβό ποτό στο μαγαζί. Κι όταν γύριζε σπίτι το βράδυ, πριν πέσει για ύπνο, είχε πάντα δίπλα του ένα μπουκάλι με νερό. Ύστερα, έσβηνε το φως. Και σκεφτόταν το αύριο, αν θα ζήσει άλλο ένα 24ωρο. Γεμάτο.

Σήμερα έμαθα πως ο Π. πνίγηκε. Δε ρώτησα πως ή πότε. Όποια απάντηση κι αν μου έδιναν, εγώ θα έλεγα πως ήταν γραφτό...

Wednesday, January 12, 2005

It's like... a statement!

Σας βαρέθηκα. Πάω έξω να πιω.

Εντός στρατόσφαιρας.

P.S. (for our english speaking international friends) Blimey! I'm listening to Alphaville. Why on earth?


Fly me to the... link.

http://www.jetpsa.com/index2.html

Check the flight attendant graduation photos. Dreamy!

It's like WHOAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!

I never read my horror-scope. Somehow, I manage to exist.

Good morning.

P.S. I know that the title sucks and has no meaning. I just felt like... WHOAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!


Tuesday, January 11, 2005

Winter. Now. Right at this moment.

Δεν τα πάω καλά με τις εποχές. Το εσωτερικό μου θερμόμετρο έχει σπάσει προ πολλού. Και το κλίμα πλέον μπερδεύει όλους μας. Συνέβη κάτι, όμως. Πριν από λίγο. Μέσα στο δωμάτιο. Ξαφνικά. Έβλεπα την αναπνοή μου να τρέχει με βία. Να διαγράφει πορείες απελπισμένες, να χτυπάει σε τοίχους και μαζί της να παγώνει τα πάντα. Κι όποτε συναντούσε το δέρμα μου, το έσκιζε ένα ρίγος, βαθιά. Ανίκανη να τ' αντέξει η σάρκα. Τόσο που νόμιζα πως καλύτερα θα ήταν να σταματήσω...

Και κράτησα την αναπνοή μου.

Fading Blues.

Είναι χειμώνας. Μόλις τώρα.

Brazilian jiu-jitsu, anyone?

http://samppabjj.blogspot.com/

Zero comments. Pity.

Monday, January 10, 2005

Beep! Beep!

Αν οδηγούσα, τώρα θα έπαιρνα ένα αμάξι και θα έφευγα. Δεν ξέρω για που. Όπως εκείνος ο τυπάκος σε μια γαλλική ταινία. Σαράντα κάτι. Φρικαρισμένος. Μόνη διέξοδος το τιμόνι. Η widescreen θέα μπροστά απ' το παρμπρίζ και η προοπτική ατελείωτη. Μπορεί σ' ένα σημείο να σταματούσα. Θα έβγαινα από το αμάξι. Και θα φώναζα. Ονόματα, για πράγματα που αγαπάω, μαλακίες. Αρκεί να φώναζα. Μέχρι που δεν θα είχα πια φωνή. Και μετά θα γύριζα. Πίσω. Όπως σ' εκείνη την ταινία...

Μην πάρετε ποτέ δίπλωμα.

Don't dream it's over.

Χρόνια πολλά, Γιώργο Κ.

Sunday, January 09, 2005

Shouldn't it be called... Blog Party?

Από τις πεταλούδες στις τουλίπες όλη την εβδομάδα! Τι ρομαντισμός, πια.

Cause you're the one I love, το ακούσαμε. Ρημαδιό ο ψυχισμός, το play και τα ηχεία μαζί.

Μου έχει κολλήσει και το τέταρτο επεισόδιο του "Taken". Τόσες φορές πρέπει να το είδα. Αυτό με τα mutant δίδυμα που σε κοιτάνε και βλέπεις το θάνατό σου. Έξαφνα ζεις τις αναμνήσεις σου και όλες τις φοβίες σου μαζεμένες. Πολλαπλά εγκεφαλικά. Εδώ ένας στίχος και μόνο αρκεί για να πάει ο σφυγμός βόλτα, ταξίδια εξωτικά κι ονειρεμένα, και αϊ στον αγύριστο ακόμη.

Μιλώντας για κολλήματα, έχω σκάσει να βρω αυτή τη διαολεμένη ηχογράφηση της Lucerne Festival Orchestra σε έργα Mahler και Debussy (no disco beat), με διευθυντή ορχήστρας τον Claudio Abbado. Περαστικό είναι.

Μ' αρέσει το 2005.

Friday, January 07, 2005

Αεροπλάνα σε παίρνουν πάλι μακριά.

Τελευταία πτήση Tori Amos. "Sleeps With Butterflies".

Πόσο θα το ήθελα.

... so go on and fly, boy.

A long time ago in a handful far, far away...

Playing peekaboo with Darth Vader = masturbation

Αν μπορούσε να μου εξηγήσει κανείς αυτή τη σημειολογική αναφορά...

Like rabbits.

Hollywood stunner Kate Beckinsale has given her daughter's randy rabbit to the family cleaning lady - because it wouldn't stop masturbating. The actress eventually ran out of explanations as Lily’s pet pleasured himself and "humped" his food bowl in his cage.

Gorgeous Kate, 31, told Flaunt magazine: "I think his own frustrated sexuality just consumed him in a horrid and chilling way. I don't think he liked being in a cage and wouldn't stop masturbating and humping his food bowl. I was sick of inventing different explanations of what that was. Also, he was boring and, other than masturbate, he didn't do anything."

Thursday, January 06, 2005

Between us and them.

Κάπου διάβαζα τούτο το ρητό και με έβαλε σε σκέψεις:

"Being unstable and bitchy is all part of my mystique."

Κάτι μου θυμίζει. Ή εμένα, ή όλους τους γύρω μου. Και στις δύο περιπτώσεις το συμπέρασμα έχει μια περίεργη αύρα γοητείας.

Tuesday, January 04, 2005

Τέρμα τα σαρκαστικά τώρα.

Πίσω στη δουλειά!

Και δε πα' να σκούζει ο Τσετ Μπέικερ; Grey December πέρασε. Τώρα πάλι βλέπουμε χρώματα.

I needed a blog break.

Other people may say that I procrastinate again. Hate to say they told me so.

Να τη βράσω τη δουλειά. Ακύρωσα DJ-ιλίκι γι' απόψε. Μου λείπει. Θα σκάσω.

Άφού εκραγώ, ας βγάλει κάποιος τη δισκοθήκη μου σε πλειστηριασμό και τα έσοδα σε charities, please. Δεν τα έσκαγα όλη μου τη ζωή για να μου τα φάει ο όποιος πούστης (οι θιγόμενοι αναγνώστες να αφήνουν τις ευαισθησίες τους έξω από τις www διευθύνσεις, ευχαριστώ)!

Πάνω απ' όλα άνθρωπος.

Και ξύπνησα και με κέφι. Και χαρά.

Υ.Γ. Αν έχει σκοπό να με καλέσει κανείς σε γενέθλια την επόμενη εβδομάδα ας το πει έγκαιρα, να ξέρουμε αν πρέπει να κάνουμε ψώνια ή να κανονίζουμε για τίποτε άλλο εκείνο το βράδυ.

Τις προάλλες ξέμεινα μ' ένα καλάθι αλκοόλ στο χέρι. Βιάστηκα, δε μ' αρέσουν και οι γουρουνιές, τελικά αλλιώς μου βγήκε. Μικρό το κακό. Είχα κι άλλες επισκέψεις να κάνω, αγάπη μου. Χριστούγεννα γαρ.

Monday, January 03, 2005

Ας παρθούμε κι απόψε...

Τώρα πάω να δω άλλο ένα επεισόδιο από αυτό το "Taken", που είναι και της blog μοδός τελευταία. Αύριο θα μας πηδήξουν εις την εργασίαν και δεν θα το χαρούμε.

Καληνύχτα, γλυκά μου.

Υ.Γ. Έκανα το λάθος και πάτησα repeat στο "Botas de Oro". Καταραμένε Fernando Corona! I'm trapped in my worst loop horror ever.

Coffee and cigarettes.

Παρντόν για το γαλλικό, αλλά... τι σκατά είχε αυτός ο fredo;

Τέτοια βαρυσήμαντα συμβαίνουν με το νέον έτος. Αλλά, προς Θεού, δεν παρα-πονούμε!

Sunday, January 02, 2005

Scary monsters (and super blogs)