Friday, December 31, 2004

I blog, therefore I am.

Καλή χρονιά. 2005. Προσοχή στα φάσκελα.

Επιστροφή στα εντατικά αυτοσεβασμού. Αγάπα. Με μίσος. Σταμάτα να μετράς. Μη σταματάς να αναπνέεις. Βαθιά. Ζεις. Ακόμα. Αυτό δε μπορούν να σου το πάρουν.

Υ.Γ. Σε δύο μήνες κλείνω χρόνο στο blogging. Sorry, παιδιά. Είπα ψέματα. Σας πρόλαβα.

Προτελευταίο.

Μου έστειλε μια κάρτα. Best wishes. No love. Κι ένα emoticon που έκλαιγε.

Δεν έχω όρεξη απόψε. Δεν είναι καμιά σπουδαία μέρα. Απλά, αλλάζει ο χρόνος. Και δε μ’ αρέσει να μετράω. Μοιάζει αντίστροφη η μέτρηση.

Μπορεί να πάω κάπου να τα πιω. Μπορεί να πρέπει να διαλέξω «παρέες». Μπορεί να διαλέξω τα φαντάσματα. Ο αλκοολισμός δε μου ταιριάζει. Το love hangover ούτως ή άλλως δεν θα το βρω.

If there’s a cure for this, I don’t want it…

Wednesday, December 29, 2004

In the bin.

Γιατί νομίζω πως το 2005 θα είναι μια χρονιά που θα την χαρακτηρίζει το... καλάθι των αχρήστων;

Φτάνει πια το recycle. Είσαι του πεταματού; Ποτέ μη γυρίσεις. Γιατί η "ανακύκλωση" φέρνει μαζί της και χίλιες δυό αναθυμιάσεις μιζέριας που σκοτώνουν χειρότερα κι απ’ το τσιγάρο. Βλέπω το πακέτο μου.

Το Υπουργείο Υγείας προειδοποιεί: Το κάπνισμα προκαλεί θανατηφόρο καρκίνο των πνευμόνων.

Πίσω λέει κάτι για αργό και επώδυνο θάνατο. Υπερβολές. Ο αληθινός καρκίνος είναι οι φίλοι. Δε μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτούς. Ούτε και να τους σκοτώσεις. Εκείνοι, πάλι, μπορεί να έχουν αντίθετη άποψη...

Μιλώντας για θάνατο, έχω deadline αύριο. Timing, ε;

Like a virgin.

Ή πως ανακάλυψα ένα "νέο" ευγενές trend: να βγάζεις τα εσώψυχά σου όταν κανείς δε βρίσκεται εκεί "μέσα" για να σ' ακούσει.

In space someone might hear you... blog?